در قرآن کریم هرجا از شرک نهی شده بعدش فرموده است و بالوالدین احسانا/ سورهی بقره آیهی ۸۳ – سورهی نساء آیهی ۳۶ – سورهی انعام آیهی ۱۵۱ – سورهی اِسراء آیهی ۲۳؛ یعنی آنان همکار من هستند و کار من را انجام میدهند. مادر که بچّه را شیر میدهد، پدری که بچّه را بزرگ میکند هر دو کار خدا را انجام میدهند. دیگران هم همینطور. همه صفت مربّیگری دارند. خودشان ربّ دارند، صفت مربّی در آنها اثر گذاشته، ربّ شدهاند. ببینید چقدر جادّه باز است. به بچّه میگوید به خدا شرک نورز، به والدینت هم نیکی و احسان کن. یعنی پدر و مادر هم صفت من را دارند به آنها هم احترام بگذار. میگوید شرک نیاور هیچکس را تعظیم نکن هیچکس را تکریم نکن الّا مربّی.
بعد میآید سراغ معلّم، بعد از ولایت سر در میآورد و ائمّه و پیامبر که ابوا هذه الامّة، پدران این امّتند. ما به پدرهای کوچک احترام گذاشتیم، آمدیم رسیدیم به پدرهای بزرگ. البتّه اشتباه نشود هیچوقت امکان ندارد که انسان دو پدر داشته باشد. ولی یک پدر کوچک و یک پدر بزرگ ممکن است. @ امیرالمؤمنین پدر کوچک است، چون خیلی به ما نزدیک است. پدر بزرگمان هم حضرت محمّد است. اینها مربّیهای ما هستند — مربّی حقیقی — خداوند آنان را مربّی ما قرار داده است. وقتی میفرماید: و بالوالدین احسانا، شامل امیرالمؤمنین، حضرت زهرا و پیامبر خدا هم میشود. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.