همانا نيكیها، بدیها را پاک میکند/ سورهی هود آیهی ١١٤.
این دیگر قشنگترین تشویقی است که تا حالا شنیدهام. اینکه ستارههای ما، منفیهای ما را پاک میکند. اینکه خوبیها جای بدیها را میگیرد. خدایا فکر نمیکنی این دیگر خیلی زیادی است.
شاید ما آدمها جنبهی این همه مهربانی تو را نداشته باشیم. قبلاً همیشه فکر میکردم تو مثل معلمهای مهربان میمانی؛ اما حالا احساس میکنم مهربانی تو، یکجور مهربانی مادرانه است. شاید هم مهربانی تو با همهی مهربانیهای دنیا فرق دارد. تو همه نوع مهربانی را با هم داری.
خدایا چرا؟ چرا این قدر میبخشی؟ چرا این قدر تشویقمان میکنی؟ چرا این قدر جایزه را با هم میدهی؟
شاید میخواهی به هر قیمتی که شده خوب باشیم.
تو از هر راهی وارد میشوی تا ما را راهنمایی کنی. گاهی ما را میترسانی. گاهی دعوایمان میکنی و خیلی وقتها هم تشویقمان میکنی.
پشت همهی این دعوتکردنها چیزی هست. چیزی که من آن را نمیفهمم. اما تو میخواهی ما به آن برسیم.
شاید خودت باشی. خودت هستی که پشت همهی نیکیها ایستادهای. خوبیها جادهای است که ما را به تو میرساند.
خدایا! ممنون که بدیهای ما را با خوبیهای خودت پاک میکنی.
پینوشت: چرا خدا بدیها را با نیکیها پاک میکند؟ آیا این مسئله باعث نمیشود که آدمها در بدی کردن زیادهروی کنند؟
