
🍯 من در دنیای بیرون:
وینی د پو فقط یک خرس عاشق عسل نیست بلکه نمادی از فلسفهای ساده اما عمیق در مواجهه با جهان است؛ زیستنی خالی از شتاب رقابت و پیچیدگیهای اضطرابآور. او به ما یادآوری میکند که گاهی بزرگترین حکمتها در بیادعاترین لحظات نهفتهاند؛ جایی که ارزش صمیمیت یک دلنوشته، آرامش یک پیادهروی بیهدف در ساحل خزر و لذت بودن در کنار خانوادهاش فراتر از تمام دستاندازها و حسابوکتابهای دنیای بزرگسالان میایستد. نگاه ساده و بیفاصلهی پو به زندگی، سپری لطیف در برابر تلخیهای روزگار است و نشان میدهد که برای عمیقاً دوست داشتن و خشنود زیستن نیازی به حرف بیهوده نیست، تو مواظبی بر اینکه چه میگویی.
بلکه تنها قلبی گشوده و مهربان کافی است.
🙊 من و استقبالات دوست سابق چهار سالهام:
۱.
"میدونستی خالهام به من میگه موز؟"
"الان داری غیر مستقیم به من و خالهی گرامیت توهین میکنی؟"
۲.
ژاندارک دختری فرانسوی بود که ادعا کرد خداوند به وی الهام کرده، که فرانسه را از تجاوز انگلستان نجات دهد. وی در سن ۱۷ سالگی مزرعهی محل کار خود را ترک کرد، و پادشاه فرانسه، چارلز هفتم را متقاعد کرد که به وی اجازه دهد ارتش فرانسه را رهبری کند، وی در ۵ نبرد بزرگ، به پیروزی رسید. سپس انگلیسیها او را دستگیر کردند و به عنوان ساحره (جادوگر) سوزاندند. به هر حال وی سبب نجات فرانسه شد.
در سال ۱۹۲۰، پاپ، رهبر کاتولیکهای جهان، به وی، لقب سنت (مقدس) داد.
سپس انگلیسیها او را به عنوان جادوگر (جادوگر) به پیروزی رساندند. به هر حال او باعث نجات فرانسه شد. در سال ۱۹۲۰، رهبر پاپ به عنوان رهبر جهان به او لقب سنت (مقدس) داد.
۳.
روزی وزیر هارون الرشید از کنار قبرستان رد میشد. دید جناب بهلول، استخوانها را در قبرستان جابهجا میکند، و به دنبال چیزی میگردد. گفت:
"بهلول اینجا چه میکنی؟"
"امروز آمدهام اینها را از هم جدا کنم. فرق بگذارم بین دبیر، وزیر، سرهنگ، دلقک، تاجر، حمال و ... . میخواهم ببینم داخل اینها کدامشان وزیر است. هر چه نگاه میکنم میبینم تمام مثل هم هستند؛ اینها بیخود در دنیا بر سر هم میزدند."
ممنون که خوندین 🌻
