
در قرن ۱۵ میلادی در دهکده کوچک نزدیک «نورمبرگ» خانوادهای با هجده فرزند زندگی میکردند. هیجده فرزند!
برای تهیهی غذای این جمعیت، پدر، سرپرست خانواده، که به شغل زرگری مشغول بود روزی ۱۸ ساعت به کار خود یا هر کار دیگری که در اطراف او وجود داشت میپرداخت.
با وجود این اوضاع و احوال که به نظر ناامیدانه میآمد، دو تا از فرزندانش «آلبرشت دورر» و فرزند بزرگ خانواده «آلبرت» رؤیاهایی را در سر میپروراندند.
آنها میخواستند ذوق و قریحهی خود را به طرف هنر سوق دهند، اما هر دوی آنها به خوبی میدانستند که پدرشان از نظر مالی توانایی فرستادن هیچیک از آنان را به «نورمبرگ» برای تحصیل در دانشگاه ندارد.
بعد از بحثهای فراوان بالاخره دو برادر با هم عهد میبندند که شیر یا خط بیندازند و بازنده باید به کار در معدن بپردازد و در دوران تحصیل برادر دیگر در دانشگاه، هزینهی تحصیل او را پرداخت کند. وقتی که پس از چهار سال برادر دانشگاهرفته درسش تمام میشود، موظف است از برادر دیگر برای تحصیل در دانشگاه نگهداری کند. چه با فروش کارهای هنریاش و چه با کار در معدن.
آنها یک روز صبح پس از برگشتن از کلیسا شیر یا خط میاندازند و «آلبرشت دورر» برنده میشود.
«آلبرت» به معدن خطرناک میرود و به مدت چهار سال برادرش را از نظر مالی تأمین میکند. حکاکی روی چوب و نقاشیهای رنگ روغنی آلبرشت کمابیش از استادانشم بهتر بود و هنگامی که فارغالتحصیل شد شروع به دریافت مبالغ هنگفتی در ازای کارهایش کرد.
وقتی که هنرمند جوان به دهکدهاش بازگشت، خانوادهی «دورر» در چمنزار خانه یک مهمانی شام ترتیب دادند، تا بازگشت فاتحانهی آلبرت را جشن بگیرند.
پس از صرف یک شام طولانی و خاطرهانگیز که صدای موزیک و قهقه آن را تشدید میکرد، آلبرت از محل تشریفاتی خود که در انتهای میز بود برخاست و چنین گفت: «و حالا آلبرت، برادر مقدس من، اکنون نوبت توست. اکنون تو میتوانی به نورمبرگ بروی تا به آرزوهایت جامهی عمل بپوشانی و نوبت من است تا مخارج تو را تأمین کنم.»
آلبرت همانطور که اشک میریخت سرش را بهاین طرف و آنطرف تکان داد و گفت: «نه ... نه ... نه ... من نمیتوانم به نورمبرگ بروم. دیگر برای من دیر است، ببین ... ببین چهار سال کار در معدن با دستهای من چه کرد. استخوانهای هر یک از انگشتانم دستکم یک بار شکسته است و مدتی است که در دست راستم از بیماری آرتروز رنج میبرم. طوری که حتی یک لیوان هم نمیتوانم بالا ببرم، چه رسد به اینکه بخواهم با قلم یا مداد، خطوط به آن ظریفی را، روی بوم نقاشی کنم ... برای من خیلی دیر است.»
بیش از ۴۵۰ سال از تاریخ گذشته است. تاکنون صدها پُرترهی ماهرانه، سیاهقلم ها، طرحهای نقره نشان، آبرنگها، کندهکاریهای روی چوب و قلمزنیهای مسی «آلبرشت دورر» در موزههای سراسر دنیا آویخته شده است، اما به احتمال زیاد، شما هم مثل بیشتر مردم،را فقط با یکی از کارهای او آشنایی داشته باشید: «دستهای نیایشگر».
یک روز «آلبرشت دورر» برای تجلیل و قدردانی از ایثار برادرش آلبرت، یک نقاشی از دستهای او کشید. انگشتان کوچک در کنار هم، انگشتری لاغر و باریک که بهطرف آسمان بلند شده بود.
نقاشی عظیم خود را «دست ما» نامید، اما کم و بیش خیلی زود تمام دنیا قلبهایشان را به سوی این شاهکار هنری گشودند و این ارمغان عشق را «دستهای نیایشگر» نامیدند.
پوینت مدنظر نازنینی امروز در روایت «دستهای نیایشگر» ایناها
معنای خوشبختی در پذیرش این دو واقعیت است: نخست، بپذیریم که در هر مقام و موقعیتی که هستیم بینیاز از یاری و کمک دیگران نیستیم و تا به حال نیز به هرجا که رسیدهایم، با حمایت دستهای نیایشگری بودند که پلکان ترقی ما شدهاند و دوم اینکه، به دیگران کمک کنیم تا به رؤیاهایشان در زندگی دست یابند.



