هیئت علمی قانون شفا

*تفاوت میان درمان و شفا*

اگرچه فقط ۲ درصد از وجود انسان جسم و ۹۸ درصد از وجودش ذهن و جان است، شخص عادی ۹۸ درصد از وقتش را صرف اندیشیدن به این دو درصد می‌کند که جسم اوست! به همین دلیل اغلب از بیماری رنج می‌کشد. زیرا می‌خواهد از برون به درون برسد، حال آنکه می‌باید از درون به بیرون می‌رسید.

افلاطون به طبیبان یونانی گفت: «جزء هیچ‌گاه نمی‌تواند سالم باشد، مگر اینکه کلّ سالم باشد.» افلاطون دریافت که تفاوت میان «شفا» و «درمان» این است که «شفا» به کامل گردانیدن کل وجود آدمی: جان و روح و جسم اطلاق می‌شود. حال آنکه «درمان» به معنای هست یا التیام آنی بیماری است. اغلب شخص با جستجوی درمان پزشکی معالجه می‌شود. اما مادامی که الگوهای اندیشه‌های منفی خود را که مسبب اصلی در دست رها نکند شفا نمی‌یابد؛ و چه بسا در در آن ناحیه یا در اندامی دیگر بارها و بارها بازگردد.

روانشناسان دریافته‌اند که بیشتر امراض را خودمان به خویشتن تحمیل می‌کنیم. وقتی ذهن از احساس گناه رها نشود، جسم بیمار می‌شود. بیماری جسمانی در واقع، کوشش جسم برای بیرون افکندن احساس‌های نادرست است. دلیل احساس بیماری این است که احساس‌های بیمارگونه می‌کوشند از جسم خارج شوند. از این رو، صرف وقت و کوشش برای عوض کردن الگوها و انگاره‌های فکری و رهایی از احساس گناه واقعاً ارزشمند است. زیرا در این صورت شفای کامل می‌یابید، نه درمانی موقت.

تا ۳۰۰ سال پس از عیسی مسیح، کار شفابخشیدن توسط پیروانش ادامه داشت. اما هرچه کلیسا توانگرتر و دنیایی‌تر شد، کار شفابخشیدن کندتر و آهسته‌تر شد. توانایی شفابخشیدن نشانه‌ی قدرت معنوی شده بود، و بعضی از کسانی که در کلیسا مقام بالایی نداشتند بهتر از صاحب‌منصبان کلیسا شفا می‌بخشیدند. این امر میان مقامات کلیسا موجب برانگیختن حسد شد. در نتیجه، نخست میان مقامات بالا و سپس میان همه‌ی کارکنان کلیسا، کار شفابخشیدن ممنوع اعلام شد. ممنوعیت شفای معنوی موجب محبوبیت درمان از طریق طبابت شد. زیرا به ایمان مردم نیاز نداشت. آنگاه میان کلیسا و حرفه‌ی پزشکی خصومت درگرفت. در سال ۵۳۹ میلادی امپراطور ژوستینین به عنوان عدم تأیید کلیسا، مدرسه‌‌ی پزشکی آتن و اسکندریه را بست. عدم تأیید طبیبان از جانب کلیسا برای سده‌های بسیار ادامه داشت، اگرچه در صومعه‌ها از کتاب‌های خطی پزشکی نسخه برداری می‌شد. در سال ۱۲۱۵ پاپ معصوم سوّم، جراحی و جراحان را به باد ملامت گرفت. در سال ۱۴۲۸ تشریح، توهین به مقدسات اعلام شد و مطالعه‌ی آناتومی مورد تقبیح قرار گرفت.

پس چه جای تعجب اگر بسیاری از مردم نمی‌دانند که درباره‌ی شفا باید چه اعتقادی داشته باشند.

اقتدار ذهن بر جسم، مسئله‌ی تازه‌ای نیست. اگر علوم بابل به باستان به صورت بکر و دست‌نخورده به ما رسیده بود قطعاً ما امروز صاحب تمدن پیشرفته‌تری می‌بودیم. بابلی‌ها نه تنها سنگ‌های معدنی عجیب (احتمالاً رادیوم) را برای درمان سرطان به کار می‌بردند، متخصص کاربرد فنون روان‌تنی و تکنیک‌های گوناگون ذهنی نیز بودند. حتی آنچه را که امروز به نام «پزشکی جامع» یا کل‌نگر شناخته شده – و شیوه‌ای است که شفای همه‌ی جنبه‌های وجود آدمی را در نظر می‌گیرد – به کار می‌بستند.

می‌گویند حضرت ابراهیم که در شهر اور پایتخت بابلی‌ها بزرگ شده بود، فنون روان‌تنی را از آن‌ها آموخت و نزد عبرانیان آورد. به هر حال عبرانیان بیماری را حاصل گناه و خطا می‌دانستند.

همچنین انتقاد از خویشتن و انتقاد از دیگران بزرگترین عامل بیماری است.

همان‌گونه که پزشکان این عصر به بقراط به عنوان پدر علم طب ارج می‌نهند، قدما هرمسِ جاودان را بنیانگذار شفا می‌دانستند. تعالیم مرموز هرمسی از طریق شاگردان وی بجا ماند. آن تعالیم حقایقی عظیم را در بر می‌گرفت که امروزه بعضی از آن‌ها به عنوان علم روان‌تنی کشف می‌شود. مثلاً آن‌ها اعتقاد داشتند که یکی از علل عمده‌ی بیماری، گرایش‌های ناسالم و ناهنجار ذهنی مانند افسردگی و عواطف نادرست و نفرت و انزجار و ملامت خویشتن، و انتقاد از دیگران و حسد و حس تملک است. همچنین معتقد بودند که این گرایش‌ها و اندیشه‌های ناسالم، سبب بروز زخم معده و تومورها و سرطان و تب و سل و فلج شدن و انواع و اقسام بیماری‌های اعصاب می‌شود. وانگهی، قُدما میکروب را زاییده‌ی اندیشه‌ها و اعمال پلید انسان می‌انگاشتند: میکروب، معلول است، نه علت.

پس از روزگار باستان، تا سده‌هایی بسیار، مردمان چیزی از میکروب نمی‌دانستند. سرانجام در قرون وسطی، نجیب‌زاده‌‌یی ایتالیایی به نام هایرونیموس فراکاستوریوس، دیگر بار نظریه‌ی میکروب را مطرح کرد که هیچ‌کس آن را باور نکرد. نجیب‌زاده چنان برای نظریه‌اش مورد تمسخر قرار گرفت که عاقبت یک‌سر آن را کنار گذاشت. چند قرن گذشت تا دو مرد، لیوونهوک و پاستور، دیگر بار نظریه‌اش را مورد تأیید قرار دادند.

چارلز فیلمور در کتابش، دیدگاه یک متخصص ما‌بعدالطبیعه‌ی امروزی درباره‌ی میکروب‌ها را ارائه می‌دهد که با نظریه‌ی کهن هرمسی درباره‌ی میکروب مطابقت دارد:

پزشک میکروب‌های بیماری‌زا را بخش تکمیلی جهان طبیعی می‌پندارد. متخصص مابعدالطبیعه بیماری را ثمره‌ی خشم و انتقام‌جویی و حسد و ترس و اندیشه‌ی ناپاک و بسیاری دیگر از فعالیت‌های ذهن می‌داند. میکروب‌های بیماری‌زا که آفریده‌‌ی تعقل انسان است، آن‌قدر شعور دارد که هرگاه فراخوانندش ظاهر می‌شود. هرگونه دگرگونی در ذهن، سبب دگرگونی در نهاد میکروب می‌شود. عشق و محبت و شهامت و آرامش و استقامت و نیک‌خواهی، منش نیکو و سلامت می‌آفریند.

پزشکان می‌گویند که ۷۵ درصد از ما فقط ۲۵ درصد از قدرت‌های جسمانی خویش را به کار می‌بریم و تنها نیمی از وجودمان زنده است. در قیاس با آنچه می‌شد باشیم آدم کوتوله‌ایم، حال آنکه می‌توانستیم غول باشیم و از سلامتی تابناک بهره جوییم.

نیروی پویایی که می‌توانید از طریق استفاده‌ی درست از اندیشه‌ی آگاهانه‌تان تولید کنید بسیار عظیم است. چون اندیشه‌هایتان مدام جسمتان را دگرگون می‌سازند، اندیشه‌های آگاهانه‌تان می‌توانند به طرز سنجیده جسمتان را از حالت بیماری به تندرستی متحول سازند.

در هر ذهن رگ خوابی هست که می‌تواند بی‌درنگ به آرمان شفا پاسخ مثبت دهد. هرگاه این رگ خواب پیدا نشود، شخص به بیماری خود ادامه می‌دهد.

نگارش این کتاب را به دقت بخوانید. آرمان‌هایی که شما را به هیجان و وجد و سرور می‌آورد برگزینید و بارها به کار بندید. از طریق این آرمان‌ها می‌توانید رگ خواب شفای خود را بیابید و به دست بگیرید. آن‌گاه منظور این آیه را در خواهید یافت که: «نور تو مثل فجر طالع خواهد شد و صحت تو به زودی خواهد رویید.»