مردم مدام این امر را به اثبات میرسانند که جسمشان از اندیشههایشان – خواه مثبت و خواه منفی – مطابعت میکند. کارمندی که همهی همکارانش سرماخورده بودند، به جای اینکه تسلیم ترس از سرماخوردگی بشود این عبارت تأکیدی را تکرار کرد که: «اکنون میگذارم که خِرد لایتناهی از طریق من سلامت کامل را عیان کند.» کلام مؤکدانهاش نیز موجب شد که خِرد لایتناهیِ جسمش بیدار و فعال شود و سالم بماند.
بازرگانی در یک سخنرانی شرکت کرده بود که در تالاری که تهویهی مطبوع داشت برگزار میشد. خانمی کنارش نشسته بود که مدام از اینکه هوای تالار زیادی خنک است و او گلودرد خواهد گرفت گله و شکایت میکرد. چون زمین آرمان را به خِرد جسمش خوراند و قبولاند، هنوز یک ساعت نگذشته بود که گلویش درد گرفت.
اگرچه بازرگان در گذشته در اوضاع و شرایطی مشابه دچار همین عوارض میشد، چون اخیراً آموخته بود که میتواند از طریق اندیشههایش شفا بیافریند آرام در دلش تکرار کرد: «من از خِرد لایتناهی سرشارم. یکایک اعضای بدنم از خِرد لایتناهی سرشار است. من سالم و کامل و هماهنگ هستم.» و سالم ماند.
جوهر مایعی که جسمتان را تشکیل میدهد از شعور و اقتداری سرشار است که به اندیشههایتان خوراک میرساند. وقتی اندیشههایی متعالی را در سر میپرورانید، گاه از سرعت شفای جسمانی یا سلامت تابناک خود به حیرت میافتید.
آموزگاری در انگلستان کتاب ** **چشم دل بگشا** ** را خواند و از آن کتاب آموخت که جسم از جوهری تابناک ساخته و تشکیل شده است. این آرمان او را مجذوب ساخت. مدتها بود که از ناخنهای شکسته و ترکخوردهاش که حاصل کار روزانهاش، یعنی نوشتن با گچ روی تخته سیاه مدرسه بود رنج میکشید، و هیچ علاجی برای آن نیافته بود. وقتی بر این آرمان مراقبه کرد که ناخنهایش جوهری تابناک است، بیدرنگ بهبود یافتند و دیگر بار به حال طبیعی و سالم خود بازگشتند.
جسمتان را کمارزش نپندارید. از بدنتان گله و شکایت نکنید. بعضی از مردم از روی جهل میگویند که جسم پلید یا بیاهمیت است. یا میگویند که تن سایه یا مسکن و مأوای انسان راستینی است که در آن خانه دارد. خردمندانهتر است که همچون پولس رسول، جسمتان را معبدی بدانید که خداوند حیّ و زنده در آن خانه دارد. در باب ششم رسالهی پولس رسول به قرنیتیان میخوانیم: «نمیدانید که بدن شما هیکل روحالقدس است که در شماست، و آن را از خدا یافتهاید؟»
