هیئت علمی قانون شفا

*باورهای ابلهانه درباره‌ی بیماری*

مردمان مدت‌هایی مدید بیماری را به هر علت به جز اندیشه‌ها و احساس‌های نادرست خودشان نسبت داده‌اند.

در سال ۱۷۲۰ میلادی طاعون سیاه اروپا را فرا گرفت. روحانیون اسپانیا آن را حاصل شرکت در اُپِرا دانستند. اسقف‌های انگلستان آن را ثمره‌ی حضور در تئاتر تشخیص دادند. سایر روحانیون اظهار داشتند که طاعون ناشی از پوشیدن کفش‌های نوک تیزبابِ روزی است که مردم به‌پا می‌کنند و خشم خدا را برمی‌انگیزند. عده‌‌یی نیز بر آن بودند که طاعون ناشی از فساد موجود در سیاست است.

شاید بگویید: «چه مضحک!» اما در این عصر روشن‌بینی نیز گاه باورهایی را در سر می‌پرورانیم که برای سلامت‌مان همان‌قدر ابلهانه و مضحک و حتی مضر است.

معمولاً میان معتقدات و سلامت انسان، رابطه‌‌یی مستقیم وجود دارد. اعتقادات انسان می‌تواند موجب تندرستی و نیرو یا بیماری و سستی او شود. مثلاً اگر معتقد باشید که کرم خاکی یا موجودی ناچیز هستید، دشوار می‌توانید باور کنید که تندرستی تابناک میراث معنوی و حق مسلّم شماست. اعتقاد داشتن به شیطان اغلب موجب بیماری افراد می‌شود.

تجدید حیات لازم است. اما تجدید حیات یعنی بازگشت به لطف خدا و زندگی و ادامه‌ی هستی و نیکویی، اگرچه به سیمای دیگر. ریشه‌ی واژه‌های «سلام» و «سلامت» و «تسلیم» یکی است و به معنای آرامش و تندرستی و رضامندی و رهایی است. سلامت پایدار ناشی از رها ساختن ذهن از اعتقاد به جهل و گناه است، نه افزودن این گونه اعتقادات به آن. درست اندیشیدن بزرگترین شکل رستگاری است و به تندرستی منجر می‌شود.

افلاطون به طبیبان یونانی هم‌عصرش گفت که به علت بی‌خبری از نیازهای روح و روان، از شفای بیماران عاجزند. اگر افلاطون امروز نیز زنده بود، احتمالاً به افرادی که به جای الهام و امید بخشیدن به پیروانشان می‌کوشند آن‌ها را بهراسانند، دیگر بار همین را می‌گفت. همانا ملکوت و فردوس، حال و مقامی ذهنی‌ست که هم‌اکنون و همین‌جا آغاز می‌شود: از بهشتی که در ذهن شماست! وقتی خود را از اندیشه‌ی منفی می‌رهانید، بلکه جسمتان را که مأوای آن روح و روان است نیز از بیماری می‌رهانید.