حقیقت تکاندهنده دربارهی شفا این است که در درون خودتان صاحب شفادهندهیی هستید. حتی اگر آگاه نباشید شفادهندهی درونتان همواره به طرزی خاموش سرگرم کار است: در حال تعمیر یافتهها و دفع مواد زائد و خوراک رساندن به نسوج و شفای زخمها.
گاه این شفادهنده خود را به شیوهای چشمگیر نمایان میسازد. زمانی که شخصی بیماری مهلکی دارد و امیدی به نجات یا ادامهی زندگی در او نیست. ناگهان بیهیچ توضیح و توجیهی، غدهیی ناپدید میشود، زخمی التیام مییابد، یا قلبی بیمار به سلامت نخستین خود باز میگردد. این هم گواه آن است که تن انسان بیتردید قدرتمندترین و خودکفاترین دستگاهی است که برای بقای حیات بشری وجود دارد!
قدرت درونیِ شفا بخشیدن، قدرت عجیبی نیست. بخش طبیعی جهان درونتان است، و در تمام ۲۴ ساعت شبانهروز سرگرم پیچیدهترین کنشهای جسمتان است. این دانشمند بیهمتا – بیهیچ تلاش – در هر یک از یاختههایتان فعل و انفعالهایی را به انجام میرساند که بزرگترین شیمیدان جهان حتی قادر به تقلید از آن نیست. میزان قابل توجهی از کار شفا از طریق کنشهای خودکارِ ذهن نیمه هوشیارتان صورت میگیرد.
اگرچه میتوانید به طرز قابل توجهی بر میزان کار و کار آیی این شفادهندهی درونی بیفزایید، تا در مورد نیاز بتوانید از طریق اقتدار اندیشهی سنجیده و آگاهانهی خودتان، از آن سود جویید. این واقعیت که در درونتان صاحب شفادهندهیی هستید که میتوانید به طور سنجیده و آگاهانه آن را فعال سازید، به این معنا نیست که نباید از شیوههای معمول مددجویید. بلکه به این معناست که آرمانهای این علمِ مطالعه و تحقیقات و کشف جهان پزشکی در کنار سایر شیوههای معمول میتواند بر شتاب شفای شما بیفزاید. پاراسلسوس، پزشک آلمانی سدهی شانزدهم گفت: «قدرت شفابخش دارو، نه در مواد آن، که در روح مصرفکنندهی آن است.» بادا نگارش این کتاب، آن روحیهی درست را در شما ایجاد کند.
