شاید شما هم شنیده باشید که بعضی از مردم با قیافهیی حق به جانب میگویند: «به گمانم خدا میخواهد که بیمار باشم، پس باید این درد را تحمل کنم.» این افراد چگونه خدایی را میپرستند؟ خدایی را که به سیمای تصورات محدود خودشان درآمده است!
اگر این افراد به راستی اعتقاد داشتند که خواست خدا برای آنها بیماری است، هیچگاه نزد پزشک نمیرفتند یا برای شفای خود به هیچ کار سازندهیی دست نمیزدند.
اگر خدا بیماری را برکت و موهبتی میداند، چرا باید در کتاب مقدس شاهد این همه معجزات شفابخش باشیم؟
خدا برای پالایش شما رنج را نمیفرستد. لازم نیست در اینجا در جهنم زندگی کنید تا بعداً بتوانید مقیم فردوس بشوید. بهشت یعنی هماهنگی و صلح و آرامش و آشتی با خودتان و همنوعانتان و آفریدگارتان. هرگاه در این هماهنگی و آرامش باشید، ذهناً در بهشت به سر میبرید و جسماً نیز هماکنون و همینجا تندرستی کامل را متجلی میسازید. بسیاری از مردم به علت آرمان کاذب و تصور نادرستی که از خدا دارند، میپندارند خدا نیرویی در دور دستهاست، و منتظر اینکه کار نابجایی از آنها سر زند، تا به صورت نزول بیماری آنها را مجازات کند.
این افراد باورهای منفی انحرافیافتهیی دربارهی آفریدگارشان دارند که سلسلهیی از واکنشها و اندیشههای منفی دربارهی خودشان و جهان پیرامونشان ایجاد میکند. این گرایشها به سیمای حق بهجانب بودن و مقدسنمایی و ملامت و انزجار از هر کس که با اعتقاداتشان همرنگ نباشد بروز میکند. این گرایشهای منفی علت آن است که چرا این همه «انسانهای نیکو» از بیماری رنج میکشند و به جای اینکه نحوهی اندیشیدن خود را زیر سؤال قرار دهند، خدا را مسئول بیماری خود میدانند. علت بیمارس این افراد حق به جانب و رنجهای آنها این است که در همنوعانشان عیوب بیشمار میبینند. آلفرد، آدلر، روانشناس اتریشی، عیبجویی آنها را نوعی مقدسنمایی یا پرهیزکاری ناسالم و رواننژند میخواند، نه ناشی از ایمانی سالم. پرهیزکاری راستین یعنی ایمان به نیکیِ خدا، و بازگشت به آن نیکی. چون خدا پدری مهربان است که فقط نیکی متعالی را برایتان اراده میکند. نگریستن به خدا یعنی بازگشت به زندگی و تندرستی و سرزندگی. خدا بخشایندهی سلامت است، و آنچه برایتان سلامت نیاورد نمیتواند خواست خدا باشد.
هرگونه بیماری در جسم، نشانهی نوعی ناپاکی در ذهن است. و هرگز به علت پاکی و خوبیهایتان بیمار نمیشوید. بیماری نمایانگر بیقراری و ناآرامی ذهن است.
