ما یک باغچه‌‌ی کوچک داریم که توی آن یک درخت انار است. هر روز نگاهش می‌کنم و به او فکر می‌کنم. به ریشه‌هایش فکر می‌کنم که تا کجاها رفته و چه کار می‌کند. فکر می‌کنم آیا درخت برای بزرگ شدنش درد می‌کشد؟
هر وقت برگ‌هایش می‌ریزد. توی دلم می‌گویم: «دیگر تمام شد. مُرد.» اما هر سال خدایا، تو دوباره برگ‌های تازه به درخت انارمان می‌دهی و جوانه توی دست‌هایش می‌گذاری.
شب می‌خوابم و صبح می‌بینم گل داده است. گل‌های قرمزِ قرمز. ذوق می‌کنم و می‌گویم: «خدایا، تو معرکه‌ای!»
گل‌های قرمز، که انار می‌شود، من همین‌طور می‌مانم که آخر چطوری؟ خدایا! آخر تو چطوری از هیچ چیز، همه چیز درست می‌کنی.
کنار باغچه می‌نشینم، یک مشت خاک بر می‌دارم و می‌گویم: «آخر قرمزی انار از کجای این خاک درمی‌آید؟ شیرینی و قیافه‌ی قشنگش از کجا؟ یک خاک و این همه رنگ، این همه بو، این همه طعم!»
خدایا به یادت می‌افتم، حتی با دیدن دانه‌های سرخ انار.
"بار دیگر چشم باز کن و نگاه کن."
