روزی بود و روزگاری بود. یک سنگ پشت و یک عقرب در همسایگی هم زندگی می‌کردند. آن‌ها چنان به دوستی و رفاقت یکدیگر عادت کرده بودند که شب و روز از یکدیگر دور نمی‌شدند.
این بود تا یک روز در اطراف لانه‌شان اتفاقی افتاد که جانشان در خطر بود و مجبور شدند به جای دیگری کوچ کنند. پس هر دو به همراهی هم حرکت کردند و به راه افتادند. مقداری که راه رفتند گزارش آن با آبی افتاد که از کوه جاری شده بود و در صحرا پیش می‌رفت و آخر آن هم معلوم نبود. عقرب هم که آب را دید از رفتن بازماند و ایستاد و به سنگ‌پشت گفت: «دیدی به چه بلایی گرفتار شدیم؟»
سنگ‌پشت گفت: «مگر چه شده است، چه غمی داری که اینطور پریشان شده‌ای؟»
عقرب گفت: «چه غمی از این بالاتر که نمی‌توانم به لانه برگردم و نه طاقت دوری تو را دارم و نمی‌توانم از این آب بگذرم. چون اگر پا در آب بگذارم غرق می‌شوم.»
سنگ‌پشت گفت: «ای دوست غم مخور که ما دوست یکدیگریم و زحمت دوستان راحت جان است و چون من به آسانی می‌توانم از آب بگذرم الان من سینه را سپر بلای تو می‌کنم و پشت خود را مانند کشتی در اختیار تو می‌گذارم. تو را بر پشت خود سوار می‌کنم و از آب می‌گذرم، زیرا پیران قدیم گفته‌اند، یاری که به دشواری به دست آید به آسانی از دست نتوان داد.»
عقرب گفت: «آفرین بر تو که دوست باوفایی هستی. من نیز در عالم دوستی، دوستدار وفا و یکرنگی هستم.»
پس سنگ‌پشت عقرب را بر پشت خود سوار کرد و سینه بر آب نهاد و شروع کرد و شنا کردن و رفتن.
مقداری که در آب پیش رفتند سنگ پشت راه‌های تیزی به گوش خود شنید و احساس کرد که چیزی بر پشتش کشیده می‌شود و عقرب در تلاش و کوشش است. از عقرب پرسید: «در آن بالا چه کار می‌کنی و این چه صدایی است که به گوشم می‌رسد؟»
عقرب جواب داد چیزی نیست، دارم پشت تو را امتحان می‌کنم که ببینم به کجا می‌شود نیش زد.»
سنگ‌پشت از این مطلب حیرت کرد و با آزردگی گفت: «ای بی‌انصاف بی‌مروت! من جانم را به خطر انداخته‌ام و بار وجود تو را به دوش خود می‌کشم و تو داری با کشتی پشت من سفر دریا می‌کنی و از این گرداب بلا می‌گذری. اگر حق دوستی و رفاقت قدیم را در نظر نمی‌گیری و از من سپاسگزار نیستی دیگر علت نیش زدن و آزردن من چیست؟ اگرچه نیش تو بر پشت من کارگر نمی‌شود.»
عقرب جواب داد: «۵من از تو هیچ توقع ندارم که این حرف را بزنی. موضوع بدخواهی و خیانت در کار نیست، بلکه همان‌طور که طبیعت آتش، سوزاندن است و هر قدر کسی با او دوستی کند باز دستش را می‌سوزاند، من هم عقربم و اقتضای طبیعتم نیش زدن است وگرنه هیچ دشمنی با تو ندارم و بعد از این هم دوست تو هستم و به قول شاعر:
«نیش عقرب نه از ره کین است
اقتضای طبیعتش این است»
سنگ‌پشت گفت: «راست می‌گویی. گناه از من است که همه‌ی جانوران را گذاشته‌ام و با کسی مثل تو دوستی می‌کنم. حالا که اقتضای طبیعت تو مردم‌آزاری است. نیکی کردن در حق تو هم کمک در مردم‌آزاری تو است. پس می‌خواهم هفتاد سال دوست من نباشی. تنها بودن من هم بهتر از رفاقت کردن با رفیق نانجیب است.»
سنگ‌پشت این را گفت و با یک حرکت عقرب را در آب غرق کرد و راه خود را به سلامت پیش گرفت.
