ویرگول
ورودثبت نام
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheriامن و ملایم و بغل‌کردنی اندرون، شوخ و شر و شیطون در برون، اینه خانواده‌ی من
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheri
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

نگهبانِ چاودارِ زندگیِ من

فرقی هم نمی‌کند چند سال از اولین باری که دیده‌ای‌شان گذشته باشد. یک روز وسط ظرف شستن، یک روز توی مترو، یک روز قبل از خواب، دوباره پیدایشان می‌شود؛ همان‌قدر واضح که دفعه‌ی اول بودند.

برای من، مزرعه‌ی چاودارِ هولدن یکی از همان تصویرهاست.

یک مشت بچه که بی‌خبر می‌دوند. یک پرتگاه آن‌طرف‌تر. و پسری که خیال می‌کند اگر یک لحظه حواسش پرت شود، یکی از آن بچه‌ها سقوط می‌کند.

سال‌ها طول کشید تا بفهمم چیزی که مرا به هولدن نزدیک می‌کرد، نقدهایش نبود، عصبانیتش هم نبود. حتی آن همه نفرتش از آدم‌های «قلابی» هم نبود.

ترسش بود.

ترسِ از دست دادن.

ترسِ اینکه دیر برسی.

ترسِ اینکه اگر فقط چند ثانیه دیرتر دستت را دراز کنی، دیگر هیچ کاری از دستت در فصل شکار برنیاید.

فکر می‌کنم خیلی از ما اسم این ترس را اشتباهی گذاشته‌ایم، دوست‌داشتن .

و از همان‌جا همه‌چیز آرام‌آرام به هم می‌ریزد.

چون دیگر کنار کسی راه نمی‌روی؛ کشیک می‌دهی.

حواست به حالش هست.

به لبخندش.

به رؤیاهایش.

به تصمیم‌هایش.

به آینده‌ای که هنوز اتفاق نیفتاده.

بعد یک روز، خسته‌تر از آنی که دلیلش را بفهمی، می‌بینی تمام این مدت یک نفر را دوست نداشته‌ای؛ داشتی از او نگهبانی می‌کردی.

و این دو تا، برخلاف چیزی که همیشه فکر می‌کنیم، اصلاً یکی نیستند.

.

عجیب است.

ما همیشه از عشق طوری حرف می‌زنیم که انگار رفته‌ایم شکار آهو!

می‌گوییم: «پیدایش کردم.»

«به دستش آوردم.»

«از دستش دادم.»

انگار آدم‌ها جک گنجیشکه‌اند و باید قبل از اینکه از قاب تیر در بروند، نشانه‌شان بگیری.

اما هیچ باغبانی را ندیده‌ام که با تفنگ وارد باغش شود.

این هالیوود بازی‌های آقا و خانم اسمیتی را بگذاریم کنار!

باغبان دنبال تصاحب گل نیست.

فقط کاری می‌کند که گل بتواند رشد کند.

خاک را زیر و رو می‌کند.

علف هرز را می‌کند.

آب می‌دهد.

بعد، سخت‌ترین بخش ماجرا را انجام می‌دهد؛ در کناره آرام می‌گیرد.

صبر می‌کند.

با خود می‌اندیشیم تمام تفاوت عشقِ بالغ و عشقِ ترسیده همین‌جاست.

یکی می‌خواهد به ضرب و زور نگه دارد.

آن یکی می‌خواهد رشد بدهد.

هولدن اما هیچ‌وقت فرصت باغبان شدن پیدا نکرد.

شاید هنوز دستش بندِ گذشته بود. بندِ همان دستکش بیسبال سبزرنگِ الی؛ دستکشی که رویش شعر نوشته بود تا موقع بازی، وقتی توپ سمتش نمی‌آمد، چیزی برای خواندن داشته باشد. بعضی آدم‌ها خاطره را نگه می‌دارند؛ بعضی‌ها اما کم‌کم خودشان تبدیل به نگهبانِ خاطرات می شوند.

او بیشتر شبیه شکارچی‌یی بود که اسلحه‌اش را کنار گذاشته، اما هنوز خیال می‌کند اگر لحظه‌ای پلک بزند، دنیا چیزی را از او خواهد گرفت.

.

یک چیز دیگر هم همیشه ذهنم را درگیر می‌کند.

اردک‌های باغ مرکزی Lagoon.

آن سؤال‌های یکهویی و خلل جالقِ هولدن.

زمستان که دریاچه یخ می‌زند، اردک‌ها کجا می‌روند؟

هیچ آدم عاقلی وسط آن همه درد و آشفتگی درباره‌ی اردک‌ها سؤال نمی‌پرسد.

مگر اینکه هنوز یک تکه‌ی سالم از وجودش زنده مانده باشد.

مگر اینکه هنوز دلش بخواهد باور کند دنیا، با همه‌ی بی‌رحمی‌اش، جایی برای برگشتن دارد.

برای همین است که هنوز هم بعد از تمام شدن کتاب، بیشتر از هر چیز دیگری اردک‌ها یادم می‌مانند.

کشف غلنبه‌سلنبه‌ای نیست.

فقط بهتر می‌فهمم آدم وقتی واقعاً کسی را دوست دارد، حواسش به همین جزئیات می‌رود.

به اینکه موقع خندیدن چشم‌هایش جمع می‌شود.

به اینکه استار‌باکسش را همیشه می‌گذارد نیم ساعت بماند تا سرد شود.

به اینکه اسم دوستان دوران دبستانش را هنوز حفظ است.

عشق، بیشتر از آنکه در جمله‌های بزرگ زندگی کند، لای همین چیزهای کوچک نفس می‌کشد.

و در آنجا نیز رشد می‌کند.

اگر صادق باشم، هر بار که ناطور دشت را می‌بندم، آخرین تصویری که با خودم می‌برم نه مزرعه‌ی چاودار است، نه اردک‌های پارک مرکزی، نه حتی دستکش بیسبالِ الی.

چرخ‌وفلکِ فیبی است.

هولدن ایستاده، زیر باران. فیبی دور خودش می‌چرخد و می‌چرخد. گلوآپی مسموم از باله و رقص سماع. او دیگر نمی‌دود که نگهش دارد. نمی‌ترسد که نکند زمین بخورد. فقط نگاهش می‌کند.

شگفت‌آور است؛ تمام کتاب را صرف دویدن برای نجات آدم‌ها کرده، اما آرام‌ترین لحظه‌‌ها در زندگی‌اش همان لحظه‌ای است که هیچ‌کس را نجات نمی‌دهد.

ازین‌‌رو بزرگ شدن، برخلاف چیزی که هولدن از آن فرار می‌کرد، می‌تواند همین‌طوری باشد.

اینکه گاهی آموزگار درونت یک قدم عقب بایستد.

بگذار آدمی که دوستش داری، خودش بچرخد، خودش زمین بخورد، خودش بلند شود.

کنار او بمان.

چونکه دوست داشتن، بیشتر از آنکه هنرِ نگه داشتن باشد، هنرِ جا باز کردن است.

ما قرار نیست نگهبانِ چاودار باشیم.

قرار نیست کسی را از تمام سقوط‌ها و پرتگاه‌های زندگی‌اش نجات بدهیم.

ترجمانِ دیگری هم برای دوست داشتن هست. این که کنار کسی راه بروی، با چراغ‌های کوچکی که در دست، روشن کرده‌ای.

و اگر روزی خواست با گرگ‌ها بدود، بداند کسی آنجا نیست که پاهایش را ببندد.

نه سایه‌اش باش.

نه قفسش.

فقط روحانیتی باش که اگر دلش خواست، بتواند دوباره پیدایت کند، یارا.


بعضی حرف‌ها را نمی‌شود با جمله تمام کرد. گاهی چند تا تصویر، بقیه‌ی کار را انجام می‌دهند. این پست، به جای پی‌نوشت، عکس‌نوشت دارد.


نویسنده و سوابق خواستگاراش:

نویسنده و دیسی که بهش شده:

دیس مورد نظر:

دی:

وضعیت وراجی کره‌خر درونم:

با آقامون و

فسقلچه‌ها:

ناطور دشتنقد فیلمانیمیشنرابطه سالمهنرهای رزمی
۱
۰
Nazanin Bagheri
Nazanin Bagheri
امن و ملایم و بغل‌کردنی اندرون، شوخ و شر و شیطون در برون، اینه خانواده‌ی من
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید