خلوت کنید. خلوت خیلی خوب است. خلوت جَلوَت میآورد، یعنی جلا میدهد. جلا یعنی شلوغ میشود یعنی ملائک میآیند. جَلْوَت جای شلوغ را میگویند. خلوت جایی است که مردم تخلیه میکنند و تنها خودت هستی. امیدوارم خلوتمان با جلوتمان قاطی شود. آخرهای عمر هم خلوت، هم جلوت، همهاش خدا باشد.
دوست خدا باشید، عزیزان خدا باشید. هم در خلوت، هم در جلوت. والّا خلوت و جلوت مزاحم همدیگر هستند. اهل دنیا به زحمت میافتند، میگویند اینها کیستند که همهاش ذکر میگویند! مردم نان ندارند بخورند، اینها مینشینند ذکر میگویند. همین یک کلاس دنیاست که تفرقه دارد. همین کلاس هم تازه برای شیعیان برزخ است. برزخ یعنی بین آب و خاک، بین خوب و بد، بین زشت و زیبا. یک دسته انسان را از این طرف میکشند یک دسته از آن طرف. تا وقتی که برسیم به قیامتو قیامت دیگر سرتاسر راه است. آنجا یکسره خوبان خدایند. دورویی نیست، جنّت و قرب است.
سه چیز سبب نجات انسان است. هر کس میخواهد از ذلّت، خفّت و ظلم نجات پیدا کند، این سه چیز را بر روی قلبش یادداشت کند. هر کس میخواهد از ظلمتِ جهل و ذلّت و خواری نجات پیدا کند این سه چیز را مراقب باشد. یک وقت خودت را کم نشماری! دنیا مانند این است که خدایی ناخواسته اگر کسی مرض بدی داشته باشد بدنش زخم باشد چرک و کثافت بدنش را گرفته باشد و زخمهایش کِرم بیفتد، بعد یک عدّهای بخواهند از آن زخمها استفاده کنند. طبیعتخواهی اینطور است برادر من! یک وقت خودت را کم نشماری بگویی نانم کم است، این کم است، آن کم است. خداوند ما را برای شرافت آفریده است. خواسته که ما عبد خدا باشیم، از نور استفاده کنیم، عزّت خودمان را حفظ کنیم. از این شهر به این ذلیلی نجات پیدا کنیم.
اهل عزّت با سه چیز نجات پیدا میکنند و به عزّت میرسند. یکی ایمان به خدا؛ یعنی با قلبت خدا را اقرار کن و او را یاد کن. دوّم عمل صالح است، یعنی این اعمالی که انجام میدهی، بچّهات را نان میدهی، راه میروی، در اجتماع حضور داری، کار و تلاش میکنی همه برای خدا باشد. فرمان او را ببری و عمل صالح انجام دهی. سوّم هم اینکه در کم و زیاد صبر داشته باشی. مریض میشوی سالم میشوی، بر آنها صبر کنی. این سه چیز بشر را از آن ذلّتی که تعریف میکنند بیرون میآورد.
حضرت امیر دنیا را از آب بینی شتر جذامی هم پستتر دانسته است. سابق که شتر زیاد بود، شتردارها وقتی شترشان جذتم میگرفت از آن شتر صرف نظر میکردند، آن را میکشتند و خاک میکردند. گوشتش را هم نمیدادند کسی بخورد، برای اینکه تعفّن شتر اجازه نمیداد. حضرت امیر دنیا را از آب بینی این شتر هم پستتر میداند. خداوند در قرآن راه نجات از ذلّت دنیا را این سه چیز میفرماید: الّا الّذین آمنوا و عملو الصّالحات و تواصوا بالحقّ و تواصوا بالصّبر/ سورهی عصر.
ابتدا خُسر را تعریف میکند و میفرماید: انّ الانسان لفی خسر/ سورهی عصر؛ انسان در خسر است، مگر آنکه ایمان بیاورد، عمل صالح انجام دهد و صبر پیشه کند. این سه به هم وابسته هستند. هرکس ایمانش خالصتر باشد، عملش هم لطیفتر است. هرچه عمل بیشتر شد، ایمان هم بزرگتر میشود قشنگتر میشود. هر سه مثل زنجیر در هم هستند و به هم وابستهاند. ایمان به خدا، عمل صالح و صبر در مصائب و دیر و زودهای دنیا.
وقتی مربّی کم و زیاد میکند، بنده چون خدا را دوست دارد فعل مربّی را هم دوست دارد. البتّه صبر از آثار ایمان است تکمیل ایمان است. کسی که صبر در مصائب داشته باشد ایمانش کامل است. یکی از این سه چیز به توحید میخورد یکی به نبوّت یکی هم به ولایت. اوّلی مال توحید است. دوّمی مال نبوّت است. چون انسان اخلاق و رفتار شایسته و صالح بهجا میآورد. سوّمی هم مال ولایت و صبر در مصائب آن است. پیغمبر به امیرالمؤمنین فرمود یا علی هر کس که تو را دوست دارد دشمن زیاد دارد لذا صبر میخواهد. شاید در این راه دچار فقر شد، باید بتواند در فقر راه برود عصبانی نشود تند نشود.
کسی که ایمان به خدا آورده وقتی عمل صالح انجام داد منّت آن را سر خلق خدا نمیگذارد. مخلوقات مگر چه دارند که بخواهد سرشان منّت بگذارد. این خداست که همه چیز به انسان داده است. چرا میگویید من بودم که اینطور کردم، من بودم که آنطور خواستم و اعمالتان را به باد بدهید. هرچه میتوانید در عمل خالص باشید. کسی که برای خدا کار کرده است جزایش را هم از خدا دریافت میکند. زن و بچّههایتان هم مال خدا هستند، درست است که نانشان با شماست آبشان با شماست، امّا مال خدا هستند. خود شما هم مال خدا هستید. پس انسان هر کاری میکند خالص برای خدا باشد. عمل خالص خیلی لازم است. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.