روزی حضرت علی به فاطمه فرمود: آیا چیزی داری؟
جواب داد: قسم به خدایی که به شما بزرگی بخشید، اکنون سه روز است که چیزی در منزل نداریم که از شما پذیرایی کنم!
فرمود: چرا خبرم ندادی؟
جواب داد: رسول خدا نهی فرمود از اینکه چیزی از شما بخواهم. پدرم فرمود اگر همسرت چیزی آورد چه خوب و اگر نیاورد، درخواست مکن.
جابربن عبدالله انصاری گفت:
حضرت رسول نگاهش به فاطمه افتاد، در حالی که او عبایی از پشم شتر بر سرافکنده بود و با دو دست خود آرد میکرد و فرزند خود را شیر میداد.
دو چشم رسول خدا اشک ریخت و فرمود: دخترم قبل از حلاوت و شیرینی آخرت، مرارت و تلخی دنیا را بچش. جواب داد: یا رسولالله، خدا را حمد میکنم در برابر نعمتهایش و شکر میکنم در برابر آلائش.
روزی رسول خدا برای کاری سلمان را نزد فاطمه فرستاد.
سلمان گفت: به در خانه فاطمه رسیدم و کمی توقف کردم تا سلام بگویم و اجازه ورود بگیرم، صدای خواندن قرآن فاطمه را از درون اتاق شنیدم و آسیاب هم در بیرون اتاق خود به خود میچرخید و هیچکس نزد فاطمه نبود!
وقتی که این خبر به رسول خدا رسید، تبسم کرد و فرمود: ای سلمان به راستی که دخترم فاطمه خدا قلب و اعضای بدن تا کاسهی سرش را پر کرده از ایمان؛ او برای اطاعت خدا خلوت کرده و خدا هم فرشتهای را فرستاده تا آسیاب را بچرخاند. و خدا مؤنه دنیا و آخرت او را کفایت فرموده است.
حضرت علی فرمود: مردی نابینا از حضرت فاطمه اجازه خواست که به خانهی او وارد شود، حضرت فاطمه خود را پوشاند. رسول خدا پرسید: چرا خود را پوشاندی؟ او که تو را نمیبیند؟
فاطمه جواب داد: اگر او مرا نمیبیند من که او را میبینم و علاوه بر او بو را استشمام میکند.
حضرت رسول فرمود: من گواهی میدهم که تو پارهی تن منی.
رسول خدا در شب عروسی برای حضرت فاطمه پیراهن تازهای دوخت و جامهی کهنه و رستگاری نیز نزد فاطمه بود.
در این هنگام سائلی در زد و گفت: از خانهی رسول خدا جامهای کهنه میخواهم. فاطمه خواست که جامه وصلهدار را به وی بدهد، ما با یاد این آیه افتاد که خداوند در قرآن میفرماید: هرگز به فضیلت نمیرسید مگر انفاق کنید آنچه را که دوست دارید. بنابراین جامهی نو را به وی باد.
وقتی که هنگام زفاف نزدیک شد، حضرت جبرئیل به رسول خدا آمد و عرض کرد: ای رسول خدا پروردگارت سلام میرساند و به من فرمان داده که به فاطمه سلام برسانم و بگویم برای فاطمه توسط من جامهای از دیزلی سبز از جامههای بهشتی فرستاده است.
از حضرت علی روایت شده؛ ما روزی خدمت رسول خدا نشسته بودیم که فرمود: بهترین زینت برای زنان چیست؟
هیچ کدام از اهل مجلس جواب ندادند و از هم متفرق شدند. من به نزد فاطمه آمدم و جریان را نقل کردم.
فاطمه فرمود: من جواب سوال را میدانم. بهترین زینت برای زن آن است که هیچ مردی او را نبیند و او هم هیچ مردی را نبیند.
من به نزد رسول خدا برگشتم و پاسخ زهرا را گفتم.
رسول خدا فرمود: شما که قبلاً اینجا بودید چیزی نگفتید، این جواب را از کجا آوردید؟
گفتم این جواب فاطمه است.
حضرت تعجب کرد و فرمود: به راستی که فاطمه پارهی تن من است.
امیر مومنان علی میفرماید:
روزی پیامبر خدا بر فاطمه وارد شد و او را اندوهناک یافت. فرمود: دخترم! چرا اندوهگینی؟
فاطمه پاسخ داد: پدر جان! یاد قیامت و برهنه محشور شدن مردم در آن روز رنجم میدهد.
پیامبر فرمود: آری دخترم! آن روز، روز بزرگی است؛ اما جبرئیل از سوی خداوند برایم خبر آورد من اولین کسی هستم که برانگیخته میشوم؛ سپس ابراهیم و آنگاه همسرت علی بن ابیطالب. پس از آن، خداوند جبرئیل را همراه ۷۰ هزار فرشته به سوی تو میفرستد. وی هفت گنبد از نور بر فراز آرامگاهت برقرار میسازد. آنگاه اسرافیل لباسهای بهشتی برایت میآورد و تو آنها را میپوشی. فرشتهی دیگری به نام زوقائیل مرکبی از نور برایت میآورد که مهارش از مروارید درخشان و جهازش از طلاست. تو بر آن مرکب سوار میشوی و زوقاییل آن را هدایت میکند. در این حال ۷۰ هزار فرشته با پرچمهای تسبیح پیشاپیش تو راه میسپارند. اندکی که رفتی، ۷۰ هزار حورالعین در حالی که شادمانند و دیدارت را به یکدیگر بشارت میدهند، به استقبالت میشتابند. به دست هر یک از حوریان منقلی از نور است که بوی عود از آن برمیخیزد... آنها در طرف راستت قرار گرفته، همراهت حرکت میکنند. هنگامی که به همان اندازه از آرامگاهت دور شدی، مریم دختر عمران به همراه ۷۰ هزار حورالعین به استقبال میآید و بر تو سلام میگوید. آنها سمت چپت قرار میگیرند و همراهت حرکت میکنند. آنگاه مادرت خدیجه، اولین زنی که به خدا و رسول او ایمان آورد، همراه هزار هزار فرشته که پرچمهای تکبیر در دست دارند، به استقبالت میآیند. وقتی به جمع انسانها نزدیک شدی، حوا با ۷۰ هزار حورالعین به همراه آسیه دختر مزاحم نزدن میآید و با تو رهسپار میشود.
فاطمه جان، هنگامی که به وسط جمعیت حاضر در قیامت میرسی، کسی از زیر عرش پروردگار به گونهای که تمام مردم صدایش را بشنوند، فریاد میزند: چشمها را فروپوشانید و نظرها را پایین افکنید تا صدیقهی فاطمه، دخت پیامبر و همراهانش عبور کنند.
پس در آن هنگام هیچکس جز ابراهیم خلیل الرحمان و علی بن ابیطالب و ... به تو نگاه نمیکنند.
جابربن عبدالله انصاری نیز در حدیثی از پیامبر خدا این حضور را چنین توصیف میکند:
روز قیامت دخترم فاطمه را بر مرکبی از مرکبهای بهشت وارد عرصه محشر میشود. مهار آن مرکب از مروارید درخشان، چهارپایش از زمرد سبز، دنبالهاش از مشک بهشتی و چشمانش از یاقوت سرخ است و بر آن گنبدی از نور قرار دارد که بیرون آن از درونش و درون آن از بیرونش نمایان است. فضای داخل آن گنبد انبار عفو الهی و خارج آن پرتو رحمت خدایی است. بر فرازش تاجی از نور دیده میشود که ۷۰ پایه از دُرّ و یاقوت دارد که همانند ستارگان درخشان نور میافشانند. در هر یک از دو سمت راست و چپ آن مرکب، هزار فرشته به چشم میخورد.
جبرئیل محال آن را در دست دارد و با صدای بلند ندا میکند: نگاه خود فراسوی خویش گیرید و نظرها پایین افکنید. این فاطمه دختر محمد است که عبور میکند. در این هنگام، حتی پیامبران و انبیا و صدیقین و شهدا همگی از ادب دیده فرو میگیرند تا فاطمه عبور میکند و در مقابل عرش پروردگارش قرار میگیرد.
در ادامه پیامبر با دختر گرامیاش دربارهی چگونگی حضور وی در عرصهی قیامت، چنین میفرماید:
سپس منبری از نور برایت برقرار میسازند که هفت پله دارد و بین هر پلهای تا پلهی دیگر صفهایی از فرشتگان قرار گرفتهاند که در دستشان پرچمهای نور است. همچنین در طرف چپ و راست منبر حورالعین صف میکشند... آنگاه که بر بالای منبر قرار میگیری، جبرئیل میآید و میگوید: ای فاطمه! آنچه مایلی از خدا بخواه...
اولین درخواست فاطمه در روز قیامت، پس از عبور از برابر خلق، شکایت از ستمگران است.
جابربن عبدالله انصاری از پیامبر چنین نقل میکند:
هنگامی که فاطمه در مقابل عرش پروردگار قرار میگیرد، خود را از مرکب به زیر انداخته، اظهار میدارد: الهی و سیدی، میان من و کسی که مرا آزرده و برای من ستم روا داشته، داوری کن. خدایا! بین من و قاتل فرزندم، حکم کن...
بر اساس روایتی دیگر، پیامبر اکرم فرمود: دخترم فاطمه در حالی که پیراهنهای خونین در دست دارد، وارد محشر میشود؛ پایهای از پایههای عرش را در دست میگیرد و میگوید:
یا عدل یا جبار احکام بینی و بین قاتل ولدی
ای خدای عادل و غالب، بین من و قاتل فرزندم داوری کن.
و پیامبر فرمود: به خدای کعبه سوگند، به شکایت دخترم رسیدگی میشود و حکم الهی صادر میگردد.
دومین خواستهی فاطمه در روز قیامت از خداوند چنین است: خدایا! حسن و حسین را به من بنمایان.
در این لحظه، امام حسن و امام حسین به سوی فاطمه میروند، در حالی که از رگهای بریدهی حسین خون فوران میکند.
پیامبر خدا میفرماید: هنگامی که به فاطمه گفته میشود وارد بهشت شو، میگوید: هرگز وارد نمیشوم تا بدانم پس از من با فرزندانم چه کردند؟
گفته میشود: به وسط قیامت نگاه کن.
پس بدان سمت مینگرد و فرزندش حسین را میبیند که ایستاده و سر در بدن ندارد. دختر پیامبر ناله و فریاد سر میدهد. فرشتگان نیز (با دیدن این منظره) ناله و فریاد برمیآورند.
امام صادق میفرماید: حسین بن علی در حالی که سر مقدسش را در دست دارد، میآید.
فاطمه با دیدن این منظره نالهای جانسوز سر میدهد. در این لحظه، هیچ فرشتهی مقرب و پیامبر مرسل و بندهی مومنی نیست مگر آنکه به حال او میگرید.
در این موقعیت، خداوند به خشم آمده، به آتشی به نام «هبهب» که هزار سال در آن دمیده شده تا سیاه گشته و هیچ آسودگی در آن راه نمییابد و هیچ اندوهی از آنجا بیرون نمیرود، دستور میدهد کشندگان حسین بن علی را برگیر و جمع کن...
آتش به فرمان پروردگار عمل کرده، همهی آنها را برمیچیند...
سومین درخواست فاطمه در روز قیامت از پروردگار، شفاعت از دوستان و پیروان اهل بیت علیهم السلام است که مورد قبول حق قرار میگیرد و دوستان و پیروانش را مورد شفاعت قرار میدهد.
امام باقر میفرماید: هنگامی که فاطمه به در بهشت میرسد، به پشت سرش مینگرد.
ندا میرسد: ای دختر حبیب! اینک که دستور دادهام به بهشت بروی، نگران چه هستی؟
فاطمه جواب میدهد: ای پروردگار! دوست دارم در چنین روزی با پذیرش شفاعتم، مقام و منزلتم معلوم شود.
ندا میرسد: ای دختر حبیبم! برگرد و در مردم بنگر و هرکه در قلبش دوستی تو یا یکی از فرزندانت نهفته است داخل بهشت گردان.
امام باقر در روایت دیگر میفرماید: در روز قیامت بر پیشانی هر فردی، مومن یا کافر نوشته شده است. پس به یکی از محبان اهل بیت علیهم السلام که گناهانش زیاد است دستور داده میشود به جهنم برده شود.
در آن هنگام، فاطمه میان دو چشمش را میخواند که نوشته شده است: دوستدار اهل بیت. پس به خدا عرضه میدارد:
الهی و سیدی! تو مرا فاطمه نامیدی و دوستان و فرزندانم را به وسیلهی من از آتش دور ساختی و وعدهی تو حق است و هرگز وعده ات را زیر پا نمینهی.
ندا میرسد: فاطمه! راست گفتی؛ من تو را فاطمه نامیدم و وسیلهی تو، دوستان و پیروانت و دوستان فرزندانت و پیروانشان را از آتش دور گردانیدم. وعدهی من حق است و هرگز تخلف نمیکنم.
اینک میبینی دستور دادم بندهام را به دوزخ برند، بدین جهت بود که دربارهاش شفاعت کنی و شفاعتت را بپذیرم تا فرشتگان، پیامبران، رسولان و همهی مردم از منزلت مقامت آگاهی یابند. حال بنگر، دست هر که بر پیشانیاش «مومن» نوشته شده، بگیر و به بهشت ببر.