دیروز و امروز داشتم یکی از مطالب قدیمی‌تر سایتم را به روز می‌کردم. آدم رشد خودش را با این کارها بهتر حس می‌کند. امیدوارم یک سال بعد هم از ویرایش فعلی این پست هم حالم بهم بخورد. و با دانش جدیدی که در آن زمان کسب کرده‌ام از نو این پست و مطالب دیگر را به روز کنم.
وقتی که داشتم تغییرات نهایی متن را اعمال می‌کردم با خودم گفتم تا به‌روزرسانی کامل مطالب قبلی سایت نباید به خودم اجازۀ انتشار مطلب تاره‌ای بدهم.
در بازنویسی مطالب قبلی کارهای تازۀ بیشتری می‌توان انجام داد.
جان کلام فصل اول کتاب استراتژی محتوا برای وب این است که لطفاً به جای انتشار مطلب تازه بروید سراغ مطلب قبلی سایت و به آن‌ها سروسامان بدهید. این یکی از بهترین توصیه‌هایی است که من در زمینۀ تولید محتوا در وب شنیده‌ام.
بهترین نتایج خودم در موتورهای جستجو را هم مدیون به روزرسانی مداوم برخی مطالب هستم. بر خلاف شبکه‌های اجتماعی که در بهترین حالت بعد از چند روز امکان ویرایش مطلب را از تو می‌گیرند. خوبی کار در وب این است که می‌توانی یک مطلب را صدها بار بکوبی و از نو بسازی. و خوشحال باشی که گوگل هر روز صدها و هزاران نفر را روانۀ مطالب تو می‌کند. اتفاقی که توی شبکه‌های اجتماعی نمی‌افتد. توی اینستاگرامم بیش از هشتصد پست دارم که عملاً دفن شده‌اند. وقتی مخاطب توی کامنت‌ها سوالی می‌پرسد نمی‌توانی لینک بدهی بگویی من در فلان پست این سوال را پاسخ داده‌ام. آن را بخوان کمکت می‌کند. اما سایت سالار است، می‌توانی لینک‌های مختلف را در کنار هم بچینی و برای مخاطب جدی و خواهان کار موثری صورت بدهی.
به این فکر کن:
اینکه بتوانی ده تا(تو اصلاً بگو یکی) مقالۀ خوب و جامع به فضای وب اضافه کنی، خیلی بهتر از انتشار هزارها پست کوتاه و نیم‌بند در شبکه‌های اجتماعی است.
نه، مخالف شبکه‌های اجتماعی نیستم، من حتی مقاله‌نویسی در وب را از انتشار بسیاری از انواع کتاب نیز موثرتر می‌دانم.
در ابتدای این نوشته گفتم که در وب امکانات بسیار ویژه‌ای داریم که در کتاب و شبکه‌های اجتماعی، با این سرعت و کیفیت فراهم نیست؛ یعنی امکان به‌روزرسانی دائمی متن، و استفاده از لینک.
فرض کن تو دربارۀ موضوع خاصی که دغدغۀ گروهی از افراد جامعه است، بنشینی و مطلب کامل و کارشده‌ای بنویسی:
به این معنا که برای نگارش آن طرح و نقشه داشته باشی، و در حد وسع و توانایی‌ات تحقیقات کاملی انجام بدهی.
بعد هم در طول زمان، مطلب را به امان خدا رها نکنی. حداقل ماهی یکبار دستی به سروگوش آن بکشی؛ در حد ویرایش و حذف و اضافه‌ای برای بهبود متن.
با این کار می‌کوشی تا پاسخ مناسب و کاملی برای یک مسئله فراهم کنی، و گام کوچکی برای غنی کردن وب فارسی برداری.
اگر کار خودت را خوب انجام داده باشی، بعد از مدتی موتورهای جستجو هم تو را همراهی می‌کند و مطلبت را در معرض دید و بازدید افراد بیشتری قرار می‌دهد.
و یک‌هو می‌بینی مقالۀ تو شده بهترین پاسخ وب در جواب یکی از دغدغه‌های اساسی حاجتمندان پاسخ مناسب آن سوال.
در بلند مدت، احتمالا چنین مقالاتی از تمام پست‌های وایرال اینستاگرامی و حتی کتاب‌های پرتیراژ مؤثرتر و ماندگارتر خواهد بود. (برخی مقالات قدیمی‌تر من در روندی صعودی، در ماه هزاران خوانندۀ تازه دارد. این اتفاقی است که برای پست‌های اینستاگرامی و حتی کتاب‌های الکترونیکی نمی‌افتد.)
به خاطر همین است که من حالا، در این مرحله از فعالیت‌هایم گمان می‌کنم وبلاگ‌نویسی، یکی از بهترین گزینۀ ممکن برای ارائه افکار و ایده‌هاست.
چون وب به ما فرصت بازبینی و بازنویسی می‌دهد؛ و گوگل نمی‌گذارد نوشتۀ ما دفن شود.
