چند عبارت متن ظاهراً افتادگی یا بههمریختگی دارد. برای حفظ محتوا، آنها را بازسازی نکردهام و فقط اصلاحات املایی و نگارشی انجام دادهام.قانون شفابخش ستایشبیان ستایش بهصورت سپاس و حقشناسی و شادمانی، از قدرتمندترین عبارتهای تأکیدی است. اگر میخواهید صبر کنید تا هرگاه شفا یافتید شکر بگزارید، بهتر است از حالا بگویم که به این زودیها شفا نخواهید یافت.یکی از عظیمترین اسرار شفا، حمد و ثنا و شکرگزاری ـ درست در اوج بیماری ـ است. دلیل اینکه ستایش تا این اندازه برای شفا مؤثر است، این است که آنچه را میستایید، میافزایید. ستایش، آن نیروی زندگی را که در اتمهای جسمتان جمع و مسدود شده است، آزاد میکند.کلامی که نمایانگر حقشناسی و ستایش و حمد و ثنا باشد، نیروهای ذهنی رجمی ویژهای را که از هیچ راه دیگر رها نمیشوند، آزاد میکند.ستایش همچنین جوهر لطیفتر جان را که برای شفای کامل ضرورت دارد، رها میسازد. از طریق شکرگزاری میتوانید نیروهای پویای ذهن نیمههشیار و هشیاری برتر خویش را بیدار کنید و بهسوی تندرستی بشتابید.میتوانید خود را بستایید که از سستی بهسوی قدرت، از جهل بهسوی دانش و تندرستی روانید.از تنگدستی بهسوی فراوانی و از بیماری بهسوی خودم. نخستین بار، از طریق خواندن نامهٔ خانمی خانهدار، از اقتدار باورنکردنی ستایش آگاه شدم. نوشته بود:«قطعاً هیچکس بهاندازهٔ من به اقتدار اعجابانگیز ستایش اعتقاد ندارد. پیش از این، حرفهام گله و شکایت و ایرادگیری شده بود. در نتیجه، در فضایی آکنده از انتقاد و تلخی نیز به سر میبردم. تقدیر و تحسین، هرچه درد را از تنم و هرگونه مشکل را از ذهنم زدود. از لحظهای که شیوهٔ تحسین و تقدیر را برگزیدهام، در همهٔ امورم دگرگونی عظیمی پدید آمده است.تحسین و تقدیر مدام میتواند در تندرستی و ظاهر انسان دگرگونی کامل پدید آورد.اگر اندیشهها و گفتار آدمی سرشار از شکرگزاری و حمد و ثنا و عاری از سرزنش و ملامت باشد، قطعاً سلامت و شادابی افزونتری را تجربه خواهد کرد. زنی ناکام، از بس به مشکلاتش اندیشیده بود، از نظر جسمی و ذهنی درهم شکسته بود. از بس که دربارهٔ دردها و رنجهایش سخن گفته بود، بر میزان آنها افزوده بود. گواه زندهٔ این امر بود که به هرچه توجه کنید، بزرگ میشود.بهعلت نومیدی از پزشکهایی که نمیدانستند چگونه به او کمک کنند، جویای شفای معنوی شد. مشاور به او گفت که مهلکترین مرض او این است که مالیخولیایی است.آنگاه مشاور گفت: «حالا که اینهمه از ناراحتیها و ناخوشیهایت گفتی، اندکی هم از راحتیها و خوشیهایت بگو.» زن بیمار نیز آزردهخاطر پاسخ داد:«من که راحتی و خوشی ندارم.»مشاور مصرانه پافشاری کرد: «اینکه غیرممکن است. تو میتوانی حرف بزنی و راه بروی و ببینی و بشنوی و طعم و بو را حس کنی. فلج و عاجز و زمینگیر نیستی. از نظر سلامت هم اوضاعت خیلی خراب نیست، وگرنه نمیتوانستی به اینجا بیایی.»آخرسر، زن در نهایت اکراه پذیرفت که انگشت کوچکش سالم است! مشاور به زن که به نالندهای حرفهای بدل شده بود، توصیه کرد که فوراً به خانه برود و سه روز تمام به کمال و بالندگی همان انگشت کوچک بیندیشد، سلامتش را بستاید، برای سلامت و تمامیت همان انگشت کوچک خدا را شکر کند و کلمهای دربارهٔ بیماری و ناخوشی بر زبان نیاورد.سه روز بعد، زن بازگشت. باز در نهایت اکراه اقرار کرد که سلامتش رو به بهبود گذاشته است. گفت که در تمام دست راستش هیچ دردی را احساس نمیکند.مشاور دیگر بار توصیه کرد که بیدرنگ به خانه بازگردد و سلامتِ افزایشیافته را بستاید.سرانجام، در یکی از جلسات مشاوره که همچنان ادامه داشت، زن بیمار اعتراف کرد که کاملاً شفا یافته و سالم است.هرگاه وسوسه میشوید دربارهٔ ناراحتیها و ناخوشیهای خود داد سخن بدهید، این زن را به خاطر آورید. آنگاه چیزی را بیابید که میتوانید تحسین و تقدیرش کنید و از بهر آن شکرگزار باشید. آنوقت لیاقت این را خواهید داشت که سلامتتان بهبود یابد. پس مدام تکرار کنید:«همین مقدار سلامت و قدرت و نیرویی را که دارم، تحسین میکنم. برای همین مقدار سلامت و قدرت و نیرویی که دارم، شکرگزارم. شادمانم که لطف خداوند بر همهٔ نعمتهایم میافزاید.»دکتر ارنست هولمز، که فلسفهاش هزاران بیمار را شفا داده است، دربارهٔ تجربهاش از قدرت شفابخش تحسین و تقدیر میگوید که زنی شصتساله را دید که کاملاً سالم و شاداب و سرزنده بود. زن به او گفت که یک سال پیش، یعنی در پنجاهونهسالگی، زنی درمانده بود که از آرتروزی دردناک رنج میکشید. وقتی دکتر هولمز راز شفای او را پرسید، پاسخ گفت:
«بر آن شدم که اگر در هر نقطهٔ این عالم هوشمندی و شعور وجود دارد، این هوشمندی و شعور باید در هر یاختهٔ هستی من نیز وجود داشته باشد. پس شروع کردم به گفتوگو با یکایک مفاصل بدنم و به آنها گفتم که میخواهم چه بکنند و چقدر آنها را تحسین میکنم و از آنها سپاسگزارم. یک سال نگذشته بود که کاملاً شفا یافتم.»
پزشکی ژاپنی میگوید:
«آرمانهای مرا ببخشید» و «متشکرم» قادر به درمان همهٔ امراض است. او توضیح میدهد: «شکرگزاری از پریشانی و فشار میکاهد و بیماری را درمان میکند.»
او میگوید: «سالها پیش، جوانی ژاپنی به سل مبتلا شده بود. آن زمانها سل هماناندازه مهلک مینمود که امروزه سرطان.»
چون جوان به قدرت شفابخش تحسین و تقدیر پی برد، دریافت که انتقاد و ایرادگیری و گله و شکایت پیشین خودش موجب این وضع شده است. اگرچه ترک عادت گله و شکایت دشوار مینمود، تصمیم گرفت برخلاف سابق، همهچیز و همهکس را تحسین و تقدیر کند.
نخست چنین به نظر میرسید که سل او بدتر شده است، اما او بیتوجه به بیماری، به تحسین و تقدیر همهچیز و همهکس ادامه داد. شبی که احساس میکرد آخرین نفس زندگیاش را میکشد، در تحسین و تجلیل از جسم سرشار از سلامتش اصرار ورزید.
ناگهان تنفس او ژرف و درخشان شد و باز هم ناگهان صافتر و روشنتر و شفافتر و آسانتر. شفایی عاجل بود. این خبر بیدرنگ در همهجا گسترد و قدرت شفابخش تحسین و تقدیر را برای دیگران به ارمغان آورد.
تحسین و تقدیر، زمانی که هیچ درمان دیگری نمیتواند به داد انسان برسد، راه بازگشت سلامت را میگشاید.
در واقع، بسیاری این امر را به اثبات رساندهاند که اگر از قانون ستایش و شکرگزاری باخبر باشید، دیگر به تجربهٔ شفا نیاز نخواهید داشت.
مچ دست خانمی میانسال چنان شکست که لازم شد در مچ دستش فلز بگذارند تا به شفای آن کمک کند. پزشکش نیز به او گفت که خدا ا شفاء مچ دستش نرمش و قابلیت انعطاف خود را از دست خواهد داد و باید تا آخر عمر با این وضع بسازد.
این خانم بهجای اینکه آن تشخیص را بپذیرد، برای خودش آوازی کوتاه و سرشار از حمد و ثنا ساخت و هر روز آن را خواند:
«خدا را شکر برای این مچ نرم. خدا را شکر برای رفع این درد. خدا را شکر میگویم که ایمان شفایم میدهد تا روز آخر.»
پس از دوازده هفته که فلز را از مچ دستش درآوردند، بیدرنگ مچ دستش را تکان داد و چرخاند و هیچ دردی را احساس نکرد. پزشکش حیرتکنان فریاد زد که این از نظر پزشکی غیرممکن است. اما از نظر زن ممکن بود و میتوانست بدون احساس درد، مچ دستش را حرکت بدهد.
در کتابی، ماجرای مرد جوانی را خواندم که خود را از خانهای شعلهور بیرون انداخته و با لباسهای آتشگرفتهاش در خیابان دویده بود. سرانجام، پس از بستریشدن در بیمارستان، با وجود نظارت شدید و توجه دقیق، پزشک به این نتیجه رسید که چون بیش از نیمی از بدن بیمار سوخته است، نجاتدادن او ممکن نیست.
جوان که از سر تا پا باندپیچیشده و زخمی و رنجدیده بود، زیر آواز زد. همراهان یکصدا گفتند که بیمارشان به دیار دیگر رهسپار است، اما او همچنان به آواز ادامه داد. آنگاه گفتند آوازش هذیان و نمایانگر شدت درد اوست.
بعداً که بهبود یافت، گفت: «لحظهای که با لباس شعلهورم از خانه بیرون پریدم، تصمیم گرفتم که زنده بمانم. همان موقع هم میدانستم که اگر تمام اندیشههایم را بر زندگی متمرکز کنم و بیوقفه آواز بخوانم، زنده میمانم.»
ادامه دارد.. .
