همگی به‌صف ایستاده بودند تا از آن‌ها پرسیده شود.
نوبت به‌او رسید: «دوست داری روی زمین چه کاره باشی؟»
گفت: «می‌خواهم به‌دیگران یاد بدهم.» پذیرفته شد.
چشمانش را بست. دید به شکل درختی در یک جنگل بزرگ درآمده است.
با خود گفت: «حتماً اشتباهی رخ داده است، من که این را نخواسته بودم.»
سال‌ها گذشت. روزی داغی اره را، روی کمر خود احساس کرد.
با خود گفت: «و این چنین عمر من به پایان رسید.
و من بهره‌ی خود را از زندگی نگرفتم.»
با فریاد غم‌باری سقوط کرد. با صدای غریب که از روی تنش بلند می‌شد به‌هوش آمد.
حالا تخته‌سیاهی بر دیوار کلاس شده بود.
