
پیش درآمد:
عجیبترین اتفاقی که تا آن موقع برای جیم افتاد، زمانی بود که یکشنبهروزی به قایق سواری رفت و غرق نشد.
داستان عجیب و غریبی که در ادامه میآید، از آنجا آغاز شد که با یکی از کارکنان راهآهن آشنا شدم؛ آقای محترم با بیش از ۷۰ سال سن که چهره مطبوع و موقرش و رفتار صمیمانه و خالصانهاش، مهر تردید ناپذیر صداقت را بر روی هر سخنی حک میکرد که از دهان وی خارج میشد. او گفت:
لابد میدانید مردم سیام چه احترامی برای فیل سفید سلطنتی قائل هستند. این فیل نزد پادشاهان موجودی مقدس محسوب میشد و جزو مایملک سلطنتی به حساب میآمد. در واقع، میشود گفت که از برخی لحاظ، حتی مقام و منزلتی بالاتر از پادشاهان داشتند و نه تنها مورد احترام بودند، بلکه پرستیده میشدند. خب، ۵ سال پیش، میان بریتانیای کبیر و سیوم از نظر سرحدات مشکلاتی پدید آمد.
بعد از مدت اندکی، مشخص شد که حق با بریتانیا بوده است. در نتیجه غرامت مشخص شده به سرعت پرداخت شد و نماینده انگلستان هم طی بیانیهای اعلام کرد که زمینه رضایت کشورش فراهم آمده است و گذشته باید فراموش شود. این بیانیه خیال پادشاه سیام را راحت کرد؛ بخش به واسطه اینکه آن را نوعی حق شناسی در نظر گرفت و شاید بخشی هم به این دلیل که اطمینان یافت انگلستان به هیچ وجه از او ناخشنود نیست. به همین دلیل دوست داشت که برای ملکه هدیهای بفرستد؛ تنها راه مطمئنِ فرونشاندن یک دشمنی، طبق طرز تفکر شرقی.
هدیه مورد نظر باید نه تنها شاهانه، بلکه مافوق شاهانه باشد. بنابراین چه تحفه دیگری جز فیل سفید میتوانست چنین مشخصاتی داشته باشد؟ به دلیل جایگاه من در ساختار اداری هند، آنها به طرز عجیب و غریبی فکر میکردند شایسته انتقال این پیشکش نزد ملکه هستم. یک کشتی مجهز برای من، خدمتکارانم، صاحبمنصبان و خدمه فیل آماده شده بود. در مورد مقرر، به بندرگاه نیویورک رسیدیم و همراه با محموله سلطنتی، در منزلی تحسین برانگیز در جرزی سیتی رحل اقامت افکندیم. ضروری بود که پیش از ادامه سفر و برای حصول اطمینان از سلامتی حیوان، اندکی در آنجا بمانیم. طی دو هفته بعد، همه چیز به خوبی پیش میرفت... و شد نباید آنچه میشد. فیل سفید را دزدیده بودند! نیمه شب احضار و از این اتفاق هولناک آگاه شدم. برای چند لحظه، از شدت وحشت و نگرانی، خودم را کاملا باخته بودم؛ درمانده شده بودم. کمی بعد آرامتر شدم و قوای ذهنی خود را جمع کردم. خیلی سریع دست به کار شدم – در واقع انسان عاقل در چنین حالتی فقط باید یک کار انجام دهد. رفتم به نیویورک و پلیسی را پیدا کردم تا مرا به مرکز فرماندهی کارآگاهان پلیس ببرد. خوشبختانه به موقع رسیدم، اگرچه رئیس پلیس مشهور، سربازرس بلانت، در حال رفتن به خانهاش بود. او مردی بود با قامتی متوسط و ریز نقش و هنگامی که به فکر فرو میرفت، ببر و گره میانداخت و با حالتی فکورانه، با انگشت بر پیشانیاش ضربه میزد، جوری که به آدم القا میکرد گویی در کنار انسانی نامتعارف ایستاده است. همین ریخت و قیافهاش به من قوت قلب میداد و امیدوارم میکرد. برایش ماوقع را شرح دادم. توضیحاتم به هیچ وجه سبب سراسیمگی بلانت نشد. هیچ نشانه مشهودی در صورت خونسرد و سنگیاش بروز نکرد. انگار که به او گفته بودم سگم را دزدیدهاند. اشاره کرد که بنشینم و به آرامی گفت: «لطفاً اجازه بدید چند لحظه فکر کنم.»
سپس بلانت پشت میز کارش نشست و سرش را میان دستانش گرفت. انتهای سالن چند کارمند مشغول کار بودند؛ خشخش قلم زدن آنها تنها صدایی بود که در خلال ۶ یا ۷ دقیقه بعد شنیدم. در تمام این مدت، سربازرس پشت میزش غرق فکر نشسته بود. نهایتاً سرش را بلند کرد. خطوطی در چهرهاش نمایان شده بود که نشان میداد مغزش کار خود را کرده و نقشهاش آماده است. با صدای آرام و گیرا گفت: «این یه پرونده معمولی نیست. هر قدمی باید با احتیاط برداشته بشه؛ قبل از اقدام به هر کاری باید نسبت به تمام جوانب آن مطمئن باشیم. محرمانه بودن موضوع را هم در نظر داشته باشید – محرمانه بودن عمیق و مطلق. درباره موضوع با کسی صحبت نکنید. حتی با خبرنگارها. بسپاریدشون به من. خودم حواسم هست فقط چیزهایی رو بفهمم که خودم میخوام دستگیرشون بشه.» دکمه زنگ روی میز را فشار داد و سر و کله مرد جوانی پیدا شد: «آلاریک، به خبرنگارها بگو فعلاً منتظر بمونن.» جوانک از همان مسیری که آمده بود، برگشت.
«حالا دیگه بریم سراغ کارمون. طبق قاعده و قانون. هیچ چیز تو حرفهی من بدون سختگیری و شیوههای پر از جزئیات به سرانجام نمیرسه.»
کاغذ و قلم برداشت: «حالا... اسم فیل؟»
سلیم عبداللّٰه مویزه الحمال «جیمزاتجِجیبهوی پولیپ سلطان ابو بود و.»
«بسیار خوب، نام خانوادگی؟»
«جامبو.»
«بعله... محل تولد؟»
«پایتخت سیام.»
پینوشت: پیامکهایت برای گوشی من نمیآید. به گوشی خانوادهام ارسال میشود. نمیخوانم. روزگار درازیست فاقد اهمیتاند. در ۹۰ درصد موارد احتمال دیدنشان اندک است. چون تلفن همراه یک وسیلهی شخصی است. گفتم بگویم خودت را خسته نکنی و انرژیات را با کارهای مفیدتری مبادله کنی.
بهم حق بده که چرا دوست دارم یه وقتهایی بهت بخندم دلقک عزیزم.
