درهای قطار در یکی از ایستگاهها باز شد و ناگهان سکوت بعد از ظهر با عربده و فحشهای نامفهوم مردی در هم شکست. مردی تلوتلوخوران وارد واگن شد. او درشتهیکل و مست بود و لباس کارگری بر تن داشت.
عربدهکشان تنهای به یکی از زنانی که بچهای در بغل داشت زد. با ضربهی او زن بینوا چرخزنان بر دامن یک زوج پیر افتاد. به راستی معجزه بود که هیچ آسیبی به بچه نرسید.
زوج پیر، هراسان و وحشتزده از جای پریدند و به سمت دیگر واگن خیز برداشتند. کارگر با لگد پشت زن را نشانه گرفت، اما سرعت او باعث شد که لگد کارگر به او اصابت نکند. این حرکت به قدری مرد مست را از کوره به در برد که میلهی فلزی وسط واگن را چنگ زد و کوشید که آن را از جا بکند. یکی از درسهایش زخمی شد و خون از آن جاری بود.
آن زمان جوان بودم و بدنم به اصطلاح روفرم بود. سه سال تمام بود که هر روز از اول صبح، ۸ ساعت تمرین «آیکیدو» میکردم. عاشق بزنبزن و دعوا بودم. فکر میکردم که سرسخت و قوی هستم.
از جایی که برخاستم با خود گفتم: «این لحظهای است که مهارت رزمیام را به طور عملی آزمایش و امتحان کنم. مردم هم در خطرند اگر من فوری کاری نکنم، بدون تردید کسی آسیب خواهد دید.»
مرد مست با مشاهدهی بلند شدن من دریافت که میتواند خشم و غضب خود را روی من متمرکز کند. او هوارزنان گفت: «باشه! بهت درسی بدم که تا عمر داری مزهاش را فراموش نکنی!»
ثانیهای قبل از حملهی او، مردی با صدای بلند گفت: «هی!» صدایش گوشخراش و کرکننده، اما شاد و دلنواز بود. هر دوی ما به مرد ریزنقش پیری که آنجا نشسته بود، خیره شدیم. پیرمرد با اشاره به او گفت: «بیا اینجا! بیا اینجا با هم صحبت کنیم.»
مرد اطاعت کرد، انگار تمام اختیارش دست او بود. کارگر مست گفت: «چرا باید با یه لعنتی مثل تو صحبت کنم؟» پیرمرد با علاقه و جذبهی تمام پرسید: «چی خوردی پسر؟» مست گفت: «به تو مربوط نیست.» آب دهان مرد مست روی لباس پیرمرد پاشیده شد.
پیرمرد گفت: «عالیه، پسر، عالیه. من هم گاهگداری عصرها زیر درخت خرمالوی منزلمان مینشینم و کمی مینوشم. درختو، پدر پدربزرگم کاشته. فقط خدا میدونه از بارون و یخبندون سال گذشته جان سالم به در میبره یا نه؟ تا حالا که وضعش خیلی خوبه، هرچند که خاک خونهمون چندان تعریفی نداره. وقتی نمنم بارون میآد، پسر، میرم زیرش میشینم و از صدای بارون لذت میبرم!» او چشمکزنان نگاهی به مرد مست انداخت.
صورت خشمگین مرد مست با ادامهی صحبتهای پیرمرد نرمتر و نرمتر میشد و مشتهای گرهکردهاش به تدریج از هم باز میشدند. مرد گفت: «آره، من هم مثل تو عاشق درخت خرمالویم...» پیرمرد تبسمی کرد: «آره، معلومه. حتم دارم زن خوبی هم داری.»
مرد مست بیدرنگ پاسخ داد: «نه، ندارم. عمرشو داده به شما.»
سپس در حالی که با تکانهای منظم قطار به این طرف و آن طرف میجنبید، شروع به گریستن کرد.
«من زن ندارم. خونه ندارم. کار هم ندارم. من از خودم متنفرم.»
اشک بر گونههایش روان شد، احساسی از نومیدی شدید سر تا پای وجودش را درنوردید.
همانطور که آنجا در قالب بیآلایش و پاک جوانیام ایستاده بودم، خود را کثیفتر از او احساس کردم.
قطار در ایستگاهی که قرار بود پیاده شوم، توقف کرد. در اثنایی که درهای قطار باز میشدند، شنیدم که پیرمرد میگفت: «عجب،عجب، بنشین، اینجا برایم تعریف کن ببینم. راستش خیلی سخته، راستش خیلی مشکله.»
بار دیگر سرم را برگرداندم و برای آخرین بار نگاهشان کردم. مرد مست روی صندلی ولو شده بود و سرش را بر دامن پیرمرد گذاشته بود. پیرمرد به نرمی و آرامی موهای کثیف و ژولیدهی او را نوازش میکرد.
آنچه را که من به زور بازو میخواستم انجام دهم او با کلمات محبت آمیز انجام داد. من به چشم خود شاهد هنر رزمی «آیکیدو» بودم و جوهرهی آن هیچ چیز به جز عشق و محبت نبود. مجبورم این هنر رزمی را با روحیهای کاملاً متفاوت تمرین کنم. من هنوز شایستهی حل و فصل معضلات و درگیریهای مردم نیستم و راه درازی تا رسیدن به آن دارم. / تری دابسن
پینوشت: اگر در قلبتان عشق باشد میتوانید هر روز معجزه کنید /جی.پی. واسوانی خودمون
