چند وقت پیش داستانی دربارهی خیر و شر خواندم و اینکه سالها پیش خیر و شر برای شنا کردن به دریا رفتند؛ اما شر زودتر از آب بیرون آمد و لباسهای خیر را پوشید و خیر برای اینکه برهنه نماند، مجبور شد لباسهای شر را بپوشد.
و حالا سالهاست که آدمها خیر و شر را با هم اشتباه میگیرند.
من هم همینجوریام. خیلی وقتها این دو تا را عوضی میگیرم. همیشه اتفاقهایی بوده که اول فکر کردهام بدترین اتفاق است؛ بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد. مدتها به خاطرش غصه خوردهام. غمگین و ناامید شده و با تو قهر کردهام و اسمش را گذاشتهام: "بدبختی". اما یک کم بعد فهمیدهام که این اتفاق بد، همان اتفاق خوبی بوده که منتظرش بودهام.
"خیرها" گاهی شبیه "شر" میشوند و "شرها" گاهی به شکل "خیر". شاید اتفاقها هم مثل آدمها ظاهر و باطن دارند. نمیشود فقط از روی ظاهرشان قضاوت کرد. باید صبر کرد. باید شناختشان.
مهربانترینم! کمکم کن و یاریام بده که چهجوری خیر و شر را حتی وقتی لباس همدیگر را پوشیدهاند، از هم تشخیص بدهم.
