بعد از ۳۷ سال رانندگی، شجریان، لطف میکرد و چند ثانیهای هم میخواند. سوز می و آواز سهتار غالب بود همیشه، ولی. داشتم راه خودم را میرفتم. به میدان ونک رسیدم. حق تقدم مسلماً با من است. از خیابان وارد پیچ شدم. یکهو جوانکی که پشت سر من قرار داشت بدون کم کردن سرعتش جلوی من پیچید. صبح بود و دلیلی نداشت در آن میدانچه، حضرت ماشینم را سیاحت نکرده باشد. اندازهی چند بند انگشت، تا تصادفی جانانه فاصله داشتیم. عنایت حضرت حق و رد لاستیک ماشین روی جاده بود. نفسم را توی سینه حبس کردم. ولی او کم صبر بود. پا را گذاشت روی گاز. به تاخت و فرار. نمیدانم مست بود یا بالای بالا. به هر صورت، دنبالش گذاشتم. در یک تعقیب و گریز گنگستری، گوشهای پر ازدحام، گیرش انداختم. پیاده شدم. او هم به تبع پیاده شد. رفتم جلویش ایستادم. شالم را درست کردم و یک چک جانانه نثارش. مغزش جابهجا شد، شاید هم سرجایش آمد. من دومی را محتملتر میدانم. ۱۰ دوری دور خودش چرخید. مردانی که آنجا ایستاده بودند، برایم دست میزدند، که سوار ماشین شدم و رفتم.