چندین سال پیش مردی روزنامهی صبح را به دست میگیرد و در کمال حیرت و ترس شروع به خواندن آگهی درگذشت خود میکند!
روزنامهها به اشتباه مرگ او را گزارش کرده بودند. این مرد هم همچون همهی انسانهایی که مایل به دانستن حرف مردم پس از مرگشان هستند، شروع به خواندن مطلبی تحت عنوان «سلطان دینامیت مُرد» میکند. او با مشاهدهی این مطلب که او را «سوداگر مرگ» نامیدهاند، یکه میخورد و بر خود میلرزد.
اون مخترع دینامیت بود و از راه فروش آن برای ساخت سلاحهای مخرب، ثروت سرشاری به دست آورده بود، اما از خواندن آن مطلب به شدت تحتتأثیر قرار گرفته بود. آیا او به راستی میخواست که تحت عنوان «سوداگر مرگ» زبانزد مردم دنیا باشد؟
درست در همان لحظه بود که نیرویی عظیمتر از نیروی مخرب دینامیت، سراپای وجودش را فرا گرفت. آن ساعت، ساعت گفتگویش با خویشتن خویش بود.
از آن لحظه به بعد او همهی ثروت و توان خود را وقف خدمتگزاران صلح و بهبود جامعهی انسانی کرد. ناگفته پیداست که این مرد، امروز نه به منزلهی «سوداگر مرگ» که در مقام بنیانگذار جایزهی صلح جهانی – آلفرد نوبل – مشهور است.
