ایمان وادیِ امن است و انسان را به بهشت میبرد، بهشرطی که انسان خودش بخواهد و «مَنْ يَشَاءُ» را قبول کند؛ وگرنه «مَنْ تَشَاءُ» میشود. در گذشته، درویشی میآمد بیرون آبادی و میگفت: «هرکس نذری، نیازی دارد، بیاورد وگرنه شیپور را وارو میکنم.» اگر شیپور را وارو میگذاشت، اعتقاد داشتند سیل میآید و اهالی هلاک میشوند و مرض میگیرند. شیپور درویش معروف به «مَنْ تَشَاءُ» بود. سالی یک بار میآمد سر آبادی، چادر میزد و «مَنْ تَشَاءُ» را بوق میکرد. خیلی از مردم هم بدیشان را میگفتند، اما آنها دستبردار نبودند؛ با کشکول و تبرزین میآمدند سر آبادی، چادر میزدند. بینالطلوعین بوقی میزدند، بعد جار میزدند: «هر کس نذر و نیازی دارد، بیاورد وگرنه مَنْ نَشَاءُ را درمیآورم.» «مَنْ تَشَاءُ» غیر «مَنْ يَشَاءُ» است. مطربها هم همینطور بودند؛ میگفتند: «حق ما را درست بدهید وگرنه اینجور میزنیم.» مردم هم ساده بودند، صاف بودند؛ میانشان با خدا صفا بود. فوری نذری، نیازی درمیآوردند و میدادند به درویش. درویش هم شنگول میشد و میرفت. اهالی معتقد بودند با دادن نذر به درویش، آبادی تا سال دیگر سلامت است.
این مال درویش بود. اما حرف حسابی آن چیست؟ خدا در قرآن میفرماید: «يَهْدِي اللهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ» (سورهی نور، آیهی ۳۵)؛ خدا به نور خودش هدایت میکند. بعد گفت: «مَنْ يَشَاءُ». این «مَنْ يَشَاءُ» به چه کسی میخورد؟ به ما میخورد دیگر. فرمود ما نورمان را میدهیم و هدایت میکنیم. به چه کسی؟ به کسی که بخواهد. پس خواستن مال انسان شد. البته خدا هم باید کمک کند؛ کمک هم میکند. آخر شب سجده کن و پیشانی بر زمین بگذار؛ هرچه بالا و پایین بروی، تا خودت نخواهی، نمیشود. اگر خودتان نخواهید، کارتان چند هزار سال عقب میافتد. «مَنْ يَشَاءُ» یعنی هر کس بخواهد؛ خودت باید بخواهی. پس خودت را برای خواستن آماده کن. انسان برای خواستن آماده نمیشود، مگر آنکه خواستههای طبیعی را کم کند. هرچه خواستهای دنیایی کمتر شود، این خواستن بیشتر میشود. ❤️
یادداشت مؤلف: این سلسلهدرسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
