پیشهشدار: همین اول بگم که اگر اومدید اینجا که با محتوایی غیر از مختصر گپی راجع به «هنر اروتیسم» محض رویارویی با شرابِ زندگانیتون مواجه بشید، یا اگه آزمون مهمی پیشِ رو دارید، لطفا دکمه بازگشت رو همین الان بزنید و صفحه رو ببندید. بزرگواری میکنید. مرسی!
میگه:
+ میگما
- جونم
+ چی پشت چشمات قایم کردی که هر چی خیره میشم، بیشتر خودمو تو چشمای تو میبینم؟
- چیزی نیست. بهش میگن پدیده بازتاب مردمکی.
+ نه میخوام بدونم چی میشه که اینقدر تو چشمای تو قشنگ و خوبم؟
- بازتاب نور از قرنیه و اشک با پسزمینه مردمک باعث میشه خودتو تو چشمای من ببینی.
+ خب پس چرا میگه، «تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است/ ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است؟»
- والا حافظ هم چون چشمای طرف سیاه بود، نماز-روزه رو گذاشت کنار و هزاران رخنه شد در دینش.
+ ای بابا
- بخدا
مینویسه:
اون روزی بهش گفتم، دکتر مطمئنی دوست داره؟ گفت آره. گفتم از کجا میگی؟ گفتم سیگنال اینا داره میده. گفتم فرکانسش که دخترای شیش فرسخیش هم روشن کرده. دختری که دوست داشته باشه اول از همه هرچی پسر آویزون دورشه رو جمو جور میکنه برن پی زندگیشون. تایپ تنگ دخترا حلقه رو میکنن توی انگشتر ازدواج دست راستشون. گف راس میگی؟ گفتم عوم. ی نگا کرد به من. لباشو کج کرد. گفت ینی پر؟ هیچی؟ گفتم صب کن حالا. گفت باشه ولی چقد؟ گفتم اونقدری که مطئمن شه دلت دیگه خورده به سنگ و اینجا نه آشیانهی توست. گوشیش زنگ خورد. گفت بله خودمم. تا ده دقیقه دیگه میرسم. گفتم دکتر ازین به بعد خواستیم با هم حرف بزنیم، اسنپتو خاموش کن زنگ نزنن بهت. گفت باشه. رفت.
میگه:
خانوم ببخشید شما گربهاید؟ آخه خیلی باید بهتون توجه بشه.
میپرسه:
هیچوقت آرزوشو داشتی ساعت برنارد و داشتی؟ گفتم کیه که نخواد یهجاهایی از زندگیش ساعت وایسه؟ گفت، افسردهها و ناامیدا که میخوان زودتر تموم شه بره جلو. گفتم اونا تکلیفشون مشخصه. من عاشق زندگیمم. من با همه پارگیام احساس خوشبختی میکنم. زندگیمو دوست دارم. ولی آره یه جاهایی بوده که خواستم زمان وایسه. گف کجا؟ گفتم یه بار ناهار خوردیم، تو بغلم مثه گربه خودشو جمع کرد. بازمو بغل کرد خوابید. گف خو. گفتم موهاشو نوازش کردم و آروم براش آواز خوندم تا خوابش برد. شروع کردم باهاش حرف زدن. همه چیزایی که تو دلم بود. چیزایی که دوس داشتم بهش بگم و نمیشد بگم. گفتم مثه چی؟ گفتم مثه ... مثه اینکه کاش میشد تو سیاهی چشمات غرق شد و ... خیلی حرفا زدم براش. بیشتر داشتم احساسات خودمو براش از صندوقچه سینهام در میاوردم. همون احساسات دخترونهای که هر مردی داره:) ولی بیشتر مردا کتمانش میکنن. نمیپذیرنش. میکشنش. گف عوم. گفتم تا اینکه رسید به اینکه گفتم کاش میدونستی چقد عاشقتم. گف مگه بهش نگفته بودی؟ گفتم نه. مسئولیت داره. اینو گفتم به سیثانیه نرسیده حس کردم یه چیزی از بازوم قل خورد افتاد پایین. نفسش عمیقتر شده بود. نمیخواست چشماشو باز کنه. فهمیدم بیدار بوده. منم به روش نیاوردم. دیگه هیچی نگفتم. فقط نوازشش کردم. گفت بعدا هم چیزی نگف؟ گفتم نه، به روی هم نیاوردیم. اون لحظهای که اشکش ریخت. دقیقا همون لحظهها! نه یه ثانیه اینور نه اونور. میخواستم ساعت وایسه. اون لحظه به خالصترین حسم رسیده بودم. وقتی بدونی عشق و این چیزا پایه و اساس هورمونی داره خیلی جدیش نمیگیرم. ولی اون یه لحظه خیلی فرق داشت. یه جوری بود. نمیدونم چهجوری؟ گف اونجوری که «عقل در شرحش چو خر در گل بخفت» دیگه. گفتم ها. بعدشم تجربهاش نکردم دیگه. بیدار شد و بردم رسوندمش خونهاش. پیاده شد. بدون خداحافظی. تو آیینه دیدمش رفت. داشتم میرفتم که دیدم داره میاد سریع. فک کردم چیزی جا گذاشته. شیشه رو دادم پایین که بگم چیزی جا گذاشتی بزرگوار؟ نه گذاشت نه برداشت لباشو چفت لبام کرد. نه ی ثانیه و یه ماچ تا بعد. ازون لبا که تو فرودگاهها میگیرن ول نمیکنن. حالت غریبی بود دکتر. گفت عجیبه. هیچی دیگه نگفت. سیگارشو در آورد. کبریتم پرت کرد. سه نخ پشت هم کشیدم.
آها راستی اینم گفت:
نصف شبی که چشمامو باز کردم دیدم پتو از روی پهلوش رفته کنار. اومدم و روشو بپوشونم یخ نکنه، دیدم با چشای بستش و صدای خستش گف موهامو ناز کن. و اینطوری بودم که اوکی الان فهمیدم که چرا حافظ دمدمای صب مست و پاتیل تو راه خونه خودشو به در و دیوارای شیراز میکشوند و با چشای نیمهبازش زیر لب زمزمه میکرد، دوش در حلقهی ما قصهی گیسوی تو بود. و کی میدونه بین انگشتهای من و موهای تو چی گذشت؟ طریقه مصرف این تجویز از علیرضای قربانی هم وقتیه که میبینیش و تهتهای دلت اینطوری میشه که از اولم باید همین میبود. بییاد تو هر جا که نشستم توبه.
میگم:
صدای قشنگی داشت. داشت آواز میخوند که «خداوند خداوندان اسرار/ زهی خورشید در خورشید انوار» قشنگ رفته بود تو حس. گفتم دکتر ماشالا کم از همایون نداریا. یکم دیگه تمرین اینا کنی، رو تحریرات کار کنی، خودم برات کنسرت میذارم. خیلی جدی پشت میز خم شد سمتم. زل زد تو چشام. گف ببین! من کتف همایونم نیستم.
مینویسه:
یه جا هست وقتی داره چراغارو خاموش میکنه، بیاد بغلم بشینیم فیلم ببینیم که زمان میایسته. خب؟ همونجا. همونجا این موزیکو پلی میکنم. سرشار از حس خوشبختیام. میگم هولی شت خدایا نمیدونم وجود داری یا نه، ولی اگه هستی، دمت گرم حسابی. موهای بزرگوارو ببین. چطوری اینهمه مشکیه؟ چشماشو ببین. چطوری این همه مشکیه؟ چجوری میشه یعنی؟ اینقد زیبا باشه. بعد اصن چی شد که یه دختری با پیرهن من و پاهای لخت داره جلوم راه میره و من اینهمه میخوامش. هم روحشو میخوام تنشو. از هیچیش هم نمیگذرم. میدونی؟ یه تمامیتخواهی زیادی دارم نسبت بهش. چی شد که اینقد دوسش دارم؟ چی شد که این در گوش من، این آهنگو با لهجه کالیفرنیایی روون، داره میخونه که ران انتیل یو فیل یور لانگز بلیدینگ؟ چی شد؟
میگه:
خشونت علیه زنان مثه چی؟ گفتم خشوت علیه زنان فقط اونجاش که میپرسه لاکم قشنگه؟ میگی چه فرقی میکنه؟
اینو میبینه و مینویسه:

نشانه صمیمیت تو مهم شدن روزمره دیده میشه ولی بنای صمیمیت از روزمره گفتن در نمیاد. از حرف زدن و توضیح دادن درباره ارزشها انتخابها و سلیقه و چگونه فکر کردن و دونستن گذشته طرف میاد. در طول روز میلیونها نفر میرن سر کار و شب برمیگردن خونه و خب هیچکدوم برام مهم نیست. بهجز تو. همون تویی که میدونم چطور فکر میکنی، در مواجهه با فلان اتفاق چه احساسی بهت دست داده و الان دقیقا چطور خستهای و بعد از فلان ارائه و تدریس چه نگرانیهایی داشتی و الان چایی خوشحالت میکنه یا نسکافه. روزمره تو برام مهمه. وگرنه جزئیات و روزمره دیگران چرا باید صمیمیت بیاره؟ کی شده بشینی تو اتوبوس کنار پیرزنی که از کار بانکیش با جزئیات برات نق میزنه و بعدش احساس صمیمیت کردی و لپشو بوس کردی؟
میگه:
تو کتاب اطلس بغلها، یه جاییش شرح داده یه مدل بغل هم داریم. بغلِ یه دست و دو انگشت. چون سیگار دستشه ولی نمیتونه صبر کنه سیگارش تموم شه بپره بغلت.
بعد اسکرول کردی دیدی واسهت کپشن تصویر نوشته:

استاد بهم میگفت اینی که الان داری برداشت میکنی رو چند سال پیش کاشتی. خوش کاشتی. گفتم میوه سالهای بعد از یه سوگ بزرگ - خیلی بزرگ - (شما بخونید افسردگی) خوشبختی نیست. گف کمی شانس. کمی هوش. کمی بیل زدن و تلاش. هر چی هست الان خوبی. گفتم آسون نبود. گف هیچوقت نبوده.
اینم گفت که اگه برا به دست آوردنش جدی و میارزه، هر روز مخش رو بزن. نه وقتی که فکر میکردی اگه داشته باشیش خیلی همهجی خوب میشه. هر روز اگه به دل دوستش داری، برای داشتنش تلاش کن. هر روز بگو که چقد دوسش داری. این ناخواسته در رفتارت منعکس میشه. هر روز از ته قلبت بغلش کن. هر روز بهش احساس ارزشمندی و بگو که بهش افتخار میکنی. هر روز بهش نشون بده که دیدنش هیجانزدهات میکنه. هر روز نشونش بده که هواشو داری.
پیش خودم حرفاشو که مرور میکنم، میبینم باید اینو به بقیه سرمایههای بزرگ زندگیم هم تعمیم بدم.
با خودم میگم:
همیشه حواست به دخل و خرجت باشه، نه فقط وقتی پول نداشتی.
همیشه سالم زندگی کن، نه فقط وقتی مریض بودی.
همیشه از عدالت دفاع کن، نه فقط وقتی بهت ظلم شد.
همیشه از آزادی بگو، نه فقط وقتی از استبداد گذشتی.
همیشه دنبال خوشبختی باش، نه فقط وقتی افسردگی تو مویرگات شنا میکرد.



پینوشت: خواهش میکنم.?