برای مخلوقاتش توسط حبیبِ خودش نامه فرستاده است. نامهی او را با این نیّت بردار و با رغبت بخوان، روز بعد همینطور، تا ۱۰ روز. البتّه با رغبت. هر روزی هم که رغبت نداشتی، کاری یا مشکلی داشتی، لازم نیست بخوانی. فردایش بخوان، امّا با رغبت این کار را بکن. بعد از ۱۰ روز، اگر میتوانی نخوان!
مشاهد مشرّفه همینطور، مجلس عزای اباعبدالله همینطور. رغبت، جلوی انسان را باز میکند و محبّت را هم زیاد میکند. رغبت و محبّت راه دور را نزدیک میکند. شغل محبّت این است که راه دور را نزدیک میکند. وقتی میگویی راه مشهد دور است دستش را دراز میکند میگوید این مشهد است دیگر! میگویند گردنه دارد، کوه دارد، میگوید گردنهاش کجا بود، جادّهاش صاف است، همینجاست. شب میخوابیم صبح مشهد هستیم. دوستی با خدا اینطور است. وقتی رغبت و محبّت آمد، میگویید این است ها! مکّه همینجاست، مشهد همینجاست، کربلا همینجاست! این میوه و شجرهی محبّت است. راه دور را نزدیک میکند، موانع راه را کنار میزند. طوری که شما هم نگاه میکنی میگویی بله درست است، موانع و مشکلات نیستند، همگی برطرف شدهاند.
محبّت کار دیگری هم انجام میدهد. من بشری هستم خاکی. او چه؟ نه شمایل ظاهری دارد و نه شکل دارد، نه جسم است، نه مرکّب است. هیچ نسبتی میان من و او نیست. امّا محبّت نمیگذارد این موجود خاکی خودش را ببیند. همهاش میگوید آنجا را ببین، آن را ببین. چون این موجود خاکی اگر خودش را ببیند، رم میکند. بنابراین نمیگذارد خودش را ببیند. محبّت میگوید،نمیدانی چه آقایی است! یکی از خطرهایی که اهل محبّت را تهدید میکند این است که هرچه میگویند طغیان نکن، وقت ندارد این طرف را نگاه کند و طغیان خودش را ببیند. البتّه اهل محبّت وقتی طغیان میکنند، اگر به آنان بگویی که خیلی طغیان میکنید، میگویند خودت طغیان داری، از بس که حواسشان به آن طرف است، متوجّه این طرف نیستند.
البتّه کمی حق با آنهاست، یک کمی، همهاش نه. کمی باید احتیاط کرد. اگر دیدید کسی بد راه میرود، به او تذکّر بدهید که درست راه برود، امّا به خودتان هم نگاه کنید ببینید آیا درست راه میروید! حتی اگر دشمن انسان هم به آدم حرفی زد اوّل بگذارید اگر مطلبی دارد و یا برهانی دارد بیاورد. بعد جای خلوت یک نگاهی بکنید ببینید آیا راست گفته یا نه. ضرری ندارد. انسان مؤمن حرف شنواست. دشمن هم اگر حرفی زد و ناراحت شدید، بعد از ناراحتی در خلوت یک نگاهی بکنید، ضرری ندارد. این بزرگی و آقایی تو را نشان میدهد، عزتت را زیاد میکند، ادب انسان را میرساند، حقّانیت را میرساند.
امیدوارم این معنا را درک کرده باشیم که اگر یک وقت در راهها گیر کردیم، قرآن هادی است. یهدی للّتی هی اقوم/سورهی اسراء آیهی ۹. قرآن هادی راه خداست. نامهی خداست. فرستاده برای خلقش، برای میهمانش، با آن نامه از بندگانش وعده گرفته است. منّت گذاشته بر سر بنی آدم و برایشان نامه فرستاده است. دعوتنامه است.
خداوند به حبیبش میفرماید: ادع الی سبیل ربّک بالحکمة والموعظة الْحسنة/ سورهی نحل آیهی ۱۲۵، دعوت کن به سوی ربّ خودت. حبیب من، ملایم و با ادب بندگان را دعوت کن به سوی من. خیلی عجیب است. آیا گوش دادید که چه گفت؟! ادع الی سبیل ربّک دعوت کن به راه ربّ خودت، والموعظة الْحسنة یعنی آرام و با حسنه، نه باتشر، نه با مذمّت. یک وقت نگویی چرا اینجور هستی چرا اینجور نیستی. چرا چرا نگویی والموعظة الْحسنة. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
