مایه‌ی نجات

مسافر اگر چیزی هم تدارک می‌بیند برای راه است. وقتی قصد مشهد یا کربلا می‌کنیم برای راه تدارک خوراک می‌بینید. در بین راه هم همه‌ی خوراکی‌ها را مصرف می‌کنید برای مقصد چیزی نمی‌برید. همه‌ی عبادت‌ها زاد و توشه راه است. نماز، سجده، غذای بین راه است. زادی تقوای و راحتی رجلای؛ شخصی می‌رفت مکّه از او پرسیدند مرکبت چیست؟ گفت: پاهایم، با پاهایم از مدینه به مکّه می‌روم. گفتند زاد و توشه‌ات چیست؟ گفت: تقوی. تقوی زادم است با آن راه می‌روم. نمازم را اوّل وقت می‌خوانم تا به مکّه برسم. زادی تقوای و راحتی رجلای؛ زاد من تقوی و مرکب من پاهای من است. پرسیدند از کجا می‌آیی و به کجا می‌روی؟ گفت: من اللّٰه الی اللّٰه از خدا به سوی خدا، این را فضّه، خادمه‌ی حضرت زهرا و حضرت امیر می‌گوید. آیا شما جوابی غیر از این دارید که بدهید؟ اگر از این قشنگ‌تر از این بهتر می‌توانید پاسخ بدهید. اگر می‌توانید جواب این خانم را خودتان به خودتان بدهید. چرا وقتی جنازه می‌بینیم می‌گوییم انّاللّٰه و انّا الیه راجعون/ سوره‌ی بقره آیه‌ی ۱۵۶؛ از جانب خدا آمده‌ایم و به سوی او هم باز می‌گردیم. بگذار همّ و غمّ دنیا از دلت بیرون برود. اگر این جمله را با توجّه بگویی دیگر دنیایی باقی نمی‌ماند که بیاید جلوی چشمانت. ببین تربیت‌شده‌ی علی چه می‌کند، چه کلماتی بلد است. این را در راه مکّه گفت. از خداییم و به سمت خدا می‌رویم. محمّد و آل محمّد هم هادی راه هستند نشانه‌های راه هستند مقصد را نشان می‌دهند. تمام اهل روی زمین از خدایند و به سوی او باز می‌گردند. همه از خدا به سمت خدا می‌روند. هرچه فهممان بیشتر باشد بهتر تماشا می‌کنیم. خودمان هم وقتی جنازه را می‌بینیم می‌گوییم ما مال خدا هستیم و به سوی او رجوع می‌کنیم. راستش را بگویید آیا این کلمه شما را سبک نمی‌کند؟

این جمله فقط برای مرده و مردن نیست. در مواقع فقر و مصیبت هم بگویید. هرگاه غصّه‌ی دنیا شما را اندوهگین کرد آیه‌ی استرجاع را بخوانید. هر وقت مصیبت دیدید بگویید: انّاللّٰه وانّاالیه راجعون؛ این پیام مؤمنین است و رحمت و صله‌ی خدا خیلی بزرگ است، مایه‌ی نجات است. اگر این معنی در قلب ما جای بگیرد اثرات بسیاری دارد. این آیه را سر جا‌نمازتان بگذارید و هر صبح و شب آن را بخوانید تا در دلتان جا باز کند. دل انسان مستعد است برای اینکه گرفتاری‌ها را علاج کند. منتهی بدن اجازه نمی‌دهد که امثال این آیات به گوش برسد.

مرارة االدّنیا، حلاوة الاخرة؛ عیسی که شیعیان در عمرشان دارند محرّم است. اگر کسی حزن و اندوه و ناراحتی‌اش برای دنیا باشد خداوند هم عیش او را تنگ می‌گیرد. و من اعرض عن ذکری فانّ به معیشة ضنک/ سوره‌ی طه آیه‌ی ۱۲۴ا؛ آن عیشی که تنگ می‌گیرد، مال و ثروت نیست، بلکه چیز دیگری است. در عوض هر کس با امام حسین سر و کار داشته باشد عیش او وسیع می‌شود. شاید در دنیا غصّه‌دار شوند، شهید بدهند امّا چون سر و کارشان با امام حسین است عیششان جور است. همانند مردم زمان ما که مصیبت‌های خودشان را به کربلا می‌آورند. نان ندارند، آب ندارند، کسب ندارند، کار ندارند، معاششان مرتّب نیست. امّا وقتی می‌شنوند در صحرای کربلا آن‌ها هم آب نداشتند، خیمه‌هایشان را آتش زدند، غذا نداشتند، بچّه‌های کوچک تشنه بودند، از همان شب هفتم که آب را بر روی کاروان امام حسین می‌بندند شیعیان در خیابان‌ها دسته به راه می‌اندازند و نوحه سر می‌دهند که آب را در کربلا بستند و اندوه خودشان را فراموش می‌کنند. ♥️

یادداشت مؤلف: این سلسله درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشته‌ی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.