امام زمان عجّل‌اللّٰه تعالی فرجه که بیاید، معاملات کم می‌شود. همه رو به ایثار می‌روند، با هم دوست می‌شوند. همه می‌بینند سفره مال یک نفر است، زندگی‌بخش یک نفر است، نورانیّت همه از یک جا است، ارواح یکی هستند. آن وقت دیگر داد و ستد من و تویی از بین می‌رود. همه آسوده می‌شوند. همه چیز خوب می‌شود، آن‌قدر خوب که اگر درست توصیف کنم و شما هم بتوانید تحویل بگیرید، همین‌طور که اینجا نشسته‌ایم داخل آن می‌شویم. اگر خدا توفیق دهد و بتوانم حقّ مطلب را ادا کنم و شما هم بتوانید نقد تحویل بگیرید، وقتی می‌روید بین مردم، خواهید دید مردم جای دیگری هستند، شما جایی دیگر. شما در شهر جدیدی ساکن شده‌اید. با خود می‌گویید: چرا مردم این‌جور حرف می‌زنند؟ نمی‌دانم آن‌ها جایشان عوض شده، یا من؟! رفیق‌ام می‌گوید من هم همینجورم، پرده‌ها برداشته می‌شوند. خود تو هم عوض می‌شوی، یک پرده از جلوی روح و عقلت کنار می‌رود.
چراغ بزرگ‌تری خدا نصیبت می‌کند، حال به چراغ‌های قبلی که نگاه می‌کنی چیزی نمی‌بینی! مثل اینکه یک چراغ ۳۰۰ در اتاقتان بزنید، سایر چراغ‌ها که نورشان کمتر است از رواج می‌افتند، کم‌نور می‌شوند. چرا در روز چراغ‌ها رواج ندارند؟ برای اینکه خورشید حضور دارد. خورشید بازار چراغ‌ها را کساد کرده است والّا هر یک از این چراغ‌ها در شب کلّی عرض اندام می‌کرد.
ماه ولایت وقتی روشنایی می‌دهد، چراغ‌های کم‌نور بنده و شما از رونق می‌افتند. شیعیان و دوستان امیرالمومنین صادق‌اند و از نور محمّد و آل محمّد نور می‌گیرند. حتّی نورشان از همان جنس است. آنان اگرچه چراغ‌هایی هستند با نورهای کم و زیاد، امّا مثل ستاره نزد ماه‌اند.
پیروان صدّیق آل محمّد ستارگان مکتب آنان هستند. در این امّت هرکه نور دارد او ستاره است. حتّی یهود و نصارا هم مذهبشان دیگر اعتبار ندارد از وقتی آفتاب این پیامبر آخرالزّمان طلوع کرد آن‌ها هم جزو این امّتند. اگر در میان آنان هم به کسی برخوردید که دارای چراغ بود دست به ترکیبش نزنید، او را بپذیرید. حتّی به او نگویید بیا مسلمان شو. هر دینی دارد داشته باشد. زیرا این حرف است، اصل وجود او با شماست. مخصوصاً در میان نصارا زیاد پیدا می‌شوند که مثل خودتان هستند. فقط اگر بگویی بیا مسلمان شو نمی‌آید. حال که چراغ دارد بگذار با تو رفیق باشد شما چراغ دارید، او هم چراغ دارد، به هم می‌خورید.
در سوره‌ی نور آیه ۲۱، دیدید که اگر فضل و رحمت خدا شامل شما نبود احدی از شما (از گناه و زشتی) پاک و پاکیزه نشده بود؛ لیکن خدا هر کس را می‌خواهد منزّه و پاک می‌‌گرداند که خدا شنوا و داناست.
شما که خاطر جمعی دارید، پشتتان محکم است. تکیه‌ی شما به قرآن است، او را نرانید. یک وقت می‌بینید خودش می‌گوید ظاهر را هم کنار زدم، هرچه باداباد! چون بعضی دچار لفظ هستند، مثل اینکه بعضی در مذهب خودمان هم، لفظی مسلمانند. لفظ تنها که قلب ندارد، وفا ندارد، صفا ندارد، وجدان ندارد. در لفظ یهود است، یا نصاراست، امّا باطنش زیبا است. انسان می‌گوید: چه خوب است این را ببرم و نشان مسلمان‌ها بدهم. او کیست، من کیستم؟! ما که فرقی با هم نداریم.
زمانی در دوران جوانی کشاورزی می‌کردیم، خرمن جمع می‌کردیم، کارگرمان رفته بود چای بخورد، من مشغول باددادن کاه خرمن بودم. یک ارمنی در تهران میهمانخانه داشت. اسبی داشت پیش ما بود، گاهی می‌آمد آن‌جا برای اسب سواری. این ارمنی آمد نزدیک من و گفت: میم الف جو خرواری چند؟ گفتم: هفت‌هشت تومان. مرسوم است بین ما دو کلام می‌گوییم، یکی نمی‌گوییم. می‌گوییم: ده‌بیست، هفت‌هشت. همین که گفتم هفت‌هشت تومان سر اسبش را برگرداند، با انگشت به سرش اشاره کرد، گفت: ایرانی، هفت‌هشت تومان! این حرف خیلی من را داغ کرد. از آن چوب‌ها بود که یک ارمنی به من زد. خوش قواره و خوش‌رو بود، دوستش هم داشتم، چون خوش‌اخلاق بود. اشاره کرد به سرش طوری که قصدش را بفهمم. من هم اراده و منظورش را درک کردم. همین‌طور ایستادم و با خودم گفتم: عجیب، این آقا آمد و دخل ما را آورد! چرا نگفتم هشت تومان، یک تومان هم گران‌تر گفته بودم. چرا یک کلمه‌ی حسابی دست کسی نمی‌دهیم؟ بیچاره ارمنی بدش آمد. البتّه حرفی نزد، فقط با دستش به سرش اشاره کرد و گفت: ایرانی هفت‌هشت تومان! یعنی ایرانی این‌جور حرف می‌زند. متنبّه شدم، دیدم بلد نیستم حرف قشنگ بزنم.
بالاخره انسان باید از خوب و بد دنیا عبرت بگیرد. فاعتبروا یا اولی الابصار انسان در دنیا از مردمان بداخلاق، مردمانی که ذلیل می‌شوند و اسباب زحمت خودشان می‌شوند، درس عبرت می‌گیرد و بصیر می‌شود. دیگران بدی افراد بد را می‌گویند و از مردمان پاک تعریف می‌کنند، این‌ها انسان را راهنمایی می‌کند که کدام طرف برود، ولو پیغمبر و امام را هم ندیده باشد. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درس‌ها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشته‌ی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
'
