مؤمن اساساً آلت هیچکس نمیشود. تحریک نمیشود، محرّک است، حرکت دارد، امّا بدون تحریک حرکت میکند. هیچ چیز مؤمن را تحریک نمیکند. هر وقت خواست میخواند، نخواست نمیخواند. خواست میگوید، میخندد، گریه میکند، نخواست نمیکند. مؤمن اصلاً محرّک ندارد، فاعل است. فهمیدن اینقدری مشکل است. امّا سعی کنید انشاءاللّٰه بیابیدش. چون درک کردنی است، گفتنی نیست! درکش کنید.
مؤمن از بس به بالا یقین دارد، این پایین تحریک نمیشود. هرچه سر و صدا باشد که آنجا نان کم شد، آب کم شد، آسمان زمین شده است، فلانی رفت، فلانی آمد، دنیا چنین شد، چنان شد، باز مؤمن تحریک بشو نیست. پرسید: چرا تحریک نمیشود مگر غیرت ندارد؟! گفت: مؤمن کجا غیرت دارد! کجا شجاعت دارد! مؤمن اگر نمیخواست شهید شود خوب بود غیرت داشته باشد. امّا حالا که شهید شده غیرت را میخواهد چه کند؟! غیرت را مصرف کرد. شجاعت به چه کارش میآید؟ گفت شجاعت میخواست که خودش را به آنجا برساند، حال شجاعت را میخواهد برای چه؟! دیگر به دردش نمیخورد. پرسید: سخاوت چه؟ گفت: سخاوت را هم میخواست تا به اینجا برسد. دوسه شاهی نان و آب داشت، ریخت و پاش کرد داد به مردم برای رسیدن به کربلا. امّا وقتی به کربلا رسید دیگر احتیاجی به سخاوت نداشت.
ندیدید وقتی پیغمبر خدا از جبرئیل پرسید: آیا بعد از من باز هم به زمین میآیی؟ گفت: بعد از شما ۱۰ مرتبهی دیگر به زمین میآیم. یکبار میآیم شجاعت را میبر. یکبار میآیم غیرت را میبرم. دفعهی بعد سخاوت را میبرم. دفعهی دیگر برکات را میبرم. هی میبرم، هی میبرم، میبرم! کارش بردن است. پس چه چیزی باقی میماند؟ از شهید بپرس، از اهل بیت طهارت بپرس، از دوستان اهل بیت بپرس.
این روایت مخصوص شیعیان است. هی میبرد و میبرد. دست آخر میبینی نداری. وقتی دیدی که آقایت ایستاده است میروی دیگر، آیا نمیروی؟
اصل درون شماست که قوی است. تحریک نمیشوید. مؤمن هیچ محرّکی ندارد. فاعل است. نه به این معنی که احتیاج به ابزار ندارد! نه، مؤمن به ابزار احتیاج دارد، به حرکت احتیاج ندارد. این هم در اصل مال خداست. صفات خدا را که ذکر میکنند، میگویند خدا فاعل است. به این معنی که با همه چیز هست. در آهن و سنگ و در من و شما. ما نمیتوانیم با خدا باشیم. ما معشوقیم، مخلوقیم. ما معشوقیم و این را خدا خواسته است.
اوست که این کار را کرده است. هنر خودش است، صفت خودش است، اخلاق خودش است. خدا دوست دارد.
ما نمیتوانیم دوستش بداریم! نمیبینی هر چه کردیم دوست بداریم، نشد؟ آخرش از خودمان سر درآوردیم. هر چیز را که دوست داشتیم از خودمان سر درآورد. هرجا رفتیم دوست بداریم متوجّه شدیم که با ذرّهبین آن خودمان را میبینیم که گم نشویم. هرچه عقبِ کسی گشتیم آخرش دیدیم عقبِ خودمان میگردیم. عجب!
وقتی انسان از یکی بدش میآید هرجا میرود او را میبیند سر راهش ایستاده است. میگوید «استغفراللّٰه» من از این بدم میآید این هم هر روز صبح که میآیم بروم سر کوچه ایستاده است! چند روز اوقات صرف کرد، هر کوچهای میرفت این جلویش بود. آخرش به او حالی کردند بابا جان، هرچه فرار کنی او میآید و به شما نزدیکتر میشود. چون از بدن خودتان استو فرار نکنید. این مال خودتان است. یک مرکب است دادهاند سوارش شوید. گفت چرا من از او بدم میآید؟ گفت: چون سوارت بوده است! اگر الاغ سوار انسان بشود انسان خوشش نمیآید. سر الاغ را میبُرد. آیا الاغ سوار من بشود؟ من به این بزرگی، نانش میدهم، آبش میدهم. کمکم گفت پایم را بشوی! دستم را بشوی، پالان برایم درست کن، کمکم من را آدم خودش کرد. یک وقت دیدیم اِاِ، الاغه سوار ماست، تا حلا خیار میکردم من الاغ سوارم!
انشاءاللّٰه بدنهایتان هم براق باشد، وقتی نماز میخوانید با شوق باشد، با میل باشد، به اختیار خودت باشد، به جبر نباشد. یک وقت نگویی مجبوری کار میکنم، چارهای نیست. انشاءاللّٰه همهی کارتان از روی اختیار باشد، آن است که قیمتی است. قیمت آن بد معلوم میشود، هنوز کامل دستت نیامده است. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مؤمنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.
...
...








