«مرگ خانوادهای میسازد
پا به این خانواده میگذارم
قبیلهای از پدران، مادران، دختران و پسران و همسران
با اشکهایی ابدی در چشمهایشان
میخواهند به عقب بازگردند
میخواهند بدوند
اما نمیدوند
من به دستان عزاداران مقدس ملحق میشوم
ما را یارای فرار از این غم نیست،پس به آن میتازیم
یکدیگر را در عشق و روشنایی نگه میداریم
میلغزیم و یکدیگر را در برمیگیریم
بدون مقصد و دلیل راه میرویم
باران شهابسنگ در مهتاب پدیدار است
و ما باز هم با هم قدم میزنیم»
و یا
«در تاریکی، کورسویی میدرخشد
در تنهایی صدایی طنین میاندازد
گوشی برای شنیدن
قلبی برای شریک شدن
در مسیر باریکِ شکستن»
ما شاهد انسانی شدن تجربیات یکدیگریم؛
در گذشته نسبت به کلمهی قبیله حساسیت نشان میدادم، چرا که در محیط مجازی اینگونه صحبت میکنند و برای من ناخوشایند بود؛ اما پس از اتفاقاتی که در زندگیام افتاد به دنبال افرادی شبیه به خودم گشتم و فضاهایی برای جمع شدن دورهم و صحبت فراهم کردم، دیگر مشکلی با این کلمه ندارم. مایک قبیله هستیم. قبیلهی جستوجو. در جستوجوی مرگ، فقدان، یا هرکسی که به آن دچار میشود و همصحبتی با افراد دامداری که باقی ماندهاند.
اگر کمی دقت کنید بسیاری از منابع موجود موقر و حسابی اندکاند که مواجههای درستی با عجینترین اتفاقات ناخوشایند در زندگیمان بهوجود بیایند. که یا مذهبی بودند اما افراطی به آن میپرداختند یا سعی داشتند یک پایان شاد و رنگینکمانی بر فراز سختیهایی که هرگز از بین نخواهد رفت بسازند. اما حرفها و مطالب تکراری مثبتاندیشانه و سادهانگارانه حتی قبل از این ماجراها تأثیری بر من نداشت، چه رسد بعد از این مصیبتها. من به عنوان یک هنرمند خودکار و بیاندازه باهوش و دیوانه در یک شهر کوچک، احساس میکردم حتی در یک شهر بزرگ هم نمیگنجم؛ اما پس از سرگذشت پرمرگ اطرافمان چطور؟ به هیچکدام تعلق نداشتم.
آن زمان ساعتهای طولانی در اینترنت به دنبال کسی میگشتم که مثل خودم باشد. تکهبهتکه تمام اطلاعات اصلی و جانبی و تمام وب سایتها را زیرورو کردم تا افراد قبیلهام را یافت.
خواندن داستانهای صادقانهی آنها و گوش دادن به حقیقت زندگی سخت و دردناک آنها کمکی به من کرد که هیچکس نتوانسته بود بکند. افرادی که پیدا کرده بودم کنار من ایستادند، آنها مشتاقانه و مشفقانه کنار شکافی که در زندگی خودشان ایجاد شده بود (و همچنین زندگی من) ایستادند و سعی در از بین بردن یا زیباتر کردن آن نداشتند؛ گاه آنها تنها دلیل هم برای زنده ماندن هستند. چنین روایتهایی استحقاق داستان شدن دارند. برای همهی آنها کهدر مواجهه با تلخی مصیبتهای زندگی تنها هستند. وقتی گم شده بودم، آنها خردهنانهایی بودند که دنبال کردم و پیدا شدم. من از آنچه نجاتیافتنی نبود، نجات یافتم، چرا که آنها مرا در قلبهای بزرگشان نگه داشتند. ما با آنچه با هم خلق کردیم، نجات یافتیم؛ با داستانهایی که بازگو کردیم.
هرکدام از ما جهان از همپاشیدهی دیگری را به او نشان داد. دوستان عاشق زندگی من، دوستان عزادار من، ای قلبهای شکسته، ما با کمک یکدیگر داستان نجات از غم تحمیلییی را میبافیم که نجات از آن غیر ممکن است. ما این کار را با گفتن حقیقت انجام دادیم. ما حقیقت غیرقابلاجتناب فقدان را پذیرفتیم و در کنار یکدیگر ایستادیم و از سرگذشت یکدیگر باخبر شدیم.
و این است قدرت درک و آگاهی، آگاهی در کنار درد میپرورد و با آن همراه میشود و ما اینگونه در کنار یکدیگر و شانهبهشانهی تمام قلبهای شکسته، غم را تحمل میکنیم. نمیخواهیم آن را از بین برده یا زیباتر کنیم. بلکه با گفتن حقیقت، تحمل آن را برای خودمان آسانتر میسازیم.
اندوه چنان مرا تنها کرد که فکرش را هم نمیکردم. این تنهایی باعث شد به دنبال کسانی بگردم که عضوی از قبیلهی من شوند. این جستوجوی سوزن در انبار کاه با تمام بنبستها و ناامیدیهایش باعث و بانی کاری است که اکنون بدان مشغولم. نمیتوانستم تحمل کنم افراد جدیدی که به مصیبتی دچار میشوند بدون اینکه به داستانهای مشابه خودشان گوش کنند، در جامعه رها شوند.
دلیل بازگشت من به این رشته، قدرت برقراری ارتباط بود. همانطور که پیش از این نیز اشاره کردم، نویسندگی همیشه در دستور کار من قرار دارد. وقتی این کار را آغاز کردم، هدفم از نوشتن اعلام نیازهای خودم بود: همراهی، درک، نجات. کلمهها بسیار به من کمک میکردند تا درون اندوه خودم، راحتتر بتوانم ارتباط برقرار کنم؛ بنابراین شروع کردم به نوشتن کتاب، راهاندازی کارگاهها و دورههای آموزشی، به اشتراک گذاشتن مطالب در اینترنت تا این راه را برای افراد در جنگ و داغدیده هموارتر کنم. دیگر چه کاری از دستم برمیآمد؟
در طول چند سال گذشته با اشتیاق فراوان به مطالعه (و شنیدن) داستانهای زیبا و در عین حال وحشتناکی پرداختم. کسانی که در این دورهها شرکت کردند بارها و بارها من را با ظرفیت بالای عشق و تحمل و مهربانی و پذیرش، شگفتزده کردند. از اولین روزی که مکاتبههای آنلاین ما آغاز شد تا اکنون که سالها از آن زمان میگذرد، در پلتفرمهای مختلف این نویسندگان مثل اعضای یک خانواده شدهاند. آنها به اعضای جدید و داستانهای جدید با عشق و احترام خوشآمد میگویند. آنچه ما خلق کردهایم فضایی است برای غم بزرگی که ما را گرد هم آورده است.
آنچه باعث نجات من شد، آنها را نیز نجات داد و آن چیزی نیست به جز در کنار هم بودن به هنگام مصیبت و اندوه. این است قدرت حضور و تحمل. این یک جادو نیست، بلکه عشق است، عشقی که هرگز از بین نمیرود.
ممکن است چنین عشق و آرامشی را در نوشتن کنار دیگران بیابید و یا در هر شکل و قالب دیگری. ممکن است آن را در فضای مجازی یا واقعی ببینید. مهم آن است که فضایی برای احترام و شنیده شدن خود بیابید.
امیدوارم هر کدام از ما بتوانیم لحظاتی را با کسانی که به معنای واقعی مفهوم اندوه را درک میکنند به اشتراک بگذاریم. درود بر دوستانم. سر تعظیم فرود میآورم.
ما برای نجات به یکدیگر نیاز داریم. عشق اندوهی که شما تجربه میکنید را فقط میتوان تحمل کرد، اما نمیتوان از بین برد.
امیدوارم بتوانید افرادی که با شما همراستا هستند را پیدا کنید؛ کسانی که اندوه شما را ببینند و با شما همراهی کنند، کنارتان بمانند، پس به دنبال افراد قبیلهی خود بگردید، آنها را دور هم در قالب ناوگانی از نور جمع کنید تا از شما حمایت کنند.
یکی از دانشجویان من، اجتماع نویسندگی ما را به فرهنگ مهربانی تعبیر میکرد. این همان چیزی است که برای شما میخواهم. خبر خوب اینکه این روزها نسبت به گذشته، مکانها و فرصتهای بیشتری برای یافتن این فرهنگها و یا خلق آنها ایجاد شده است. در یک زندگی ناخواسته که منتظرش نبودید، این جزیرههای کوچک اجتماعی تغییرات زیادی ایجاد میکنند.
یافتن این فضاها و اجتماعات که خالصانهو مؤثر گام برمیدارند، وقت زیادی میبرد. جستوجو برای یافتن آنها نسبت به قبل آسانتر شده، اما کاملاً نه. پس هر داستانی که قلب و ذهن شما یارای تحمل آن را دارد بخوانید. نظرها (به جز نظرات ظالمانه و جاهلانه) را مرور کرده و لینک ها را دنبال کنید. نظر خود را بگذارید. آنقدر به دنبال این افراد بگردید تا اعضای اردوی خود را پیدا کنید و یا در اردویی عضو شوید. من میتوانم در این باره به تفصیل صحبت کنم، اما فقط میخواهم یک چیز بگویم؛ برای پیدا کردن همدیگر باید قابل پیدا شدن باشیم. صداهای قبیلهی اصلی من به روزهای ابتدایی جنگ و کشتار برمیگردد. من آنها را پیدا کردم چون خودشان میخواستند پیدا شوند. پس بنویسید، نظر بدهید، ارتباط برقرار کنید؛ هر چه راههای بیشتری برای بیان حقیقت زندگی خود بیابید، افراد بیشتری شما را پیدا میکنند. فانوس خود را روشن کنید و آن را بالا بگیرید و به دنبال افراد قبیلهی خود بگردید.
میدانم که ممکن است خستهکننده باشد. همهی این دوران خستهکننده است. ولی من تعهد میکنم که یافتن قبیلهای که به آن تعلق دارید، تحمل آن را برایتان آسانتر خواهد کرد. همراهی و وابستگی تنها راه نجات شماست. حتی اگر فکر میکنید غیر ممکن است، حداقل کاری کنید دیگران شما را پیدا کنند. پشتکار داشته باشید شما تنها کسی نیستید که با کابوس زندگی میکنید. ما اینجا آمادهی شنیدن حرفهای شما هستیم.
هیچکس قادر به ورود به قلب تجربهی شما نیست. غم هرکس هر چقدر هم شبیه به شما باشد، منحصربهفرد است. این صمیمت فقط به شما تعلق دارد.
ولی ما در کنار هم میتوانیم یکدیگر را بشناسیم و به احترام اندوهی که نظارهگر آن هستیم، سر تعظیم فرود آوریم. قلبهای ما غم سنگینی را با خود میکشد و به واسطهی این غم، ما میتوانیم کنار هم باشیم. وقتی کلمات ما بر در قلب یکدیگر میکوبد، ما ایستگاهی هستیم برای استراحت هم.
پس حقیقت این است که شما تنها نیستید.
در واقعیت نمیتوانیم به هیچوچیز تکیه کنیم، نه جهان فیزیکی، نه شرایط احساسی، نه افکار شخصی خودمان؛ اما عشق تنها چیزی است که میتوانیم همهجا با خودمان ببریم. عشق، همانند یک نیروی طبیعی تغییر و تحول مییابد؛ یک نیروی طبیعی، پایه و اساس تمام نیروهاست و میتواند اکنون را به گذشته و آینده، به طور مؤثر پیوند دهد و به ما امکان سفر در جهانهای متفاوت را میدهد.
نعمت نگاه کردن مستقیم به آنچه رخ داده و پذیرفتن آن، آنگونه که بوده و هست و خواهد بود؛ نعمت زندگی با تمام چیزهایی که وجود دارد، نعمت اشتیاق برای بیدار شدن، ظرفیت نگاه کردن به یک پرنده بر روی شاخه، تماشای ماه کامل یا تیغ آفتاب درخشان بر پشت بام کلیسا، نعمت آگاهی از وجود خوبی و بدی، خوشی و درد در جهان و اینکه من نیز بخشی از آن هستم.عشق گاهی بیرحم میشود. بیشتر از شما میگیرد تا چیزی به شما بدهد. نعمت پذیرفتن خودم آنگونه که هستم، دوست داشتن خودم، بخشش خودم و اجازه به خودم برای پیشرفت، نعمت یافتن راهی برای زندگی در این جهان با جنایتهای مصیبت، بدون تو که دوستت داشتم و سرشار از عشق تو.
وقتی دیگر نمیتوانید به هیچچیز تکیه کنید، به عشق میتوانید، بگذارید عشق نجاتتان دهد.
این است داستان جدید شجاعت که همهی ما به شنیدن آن نیاز داریم. بیشک هیچ کس دوست ندارد جزئی از این داستان باشد، از جمله خود من؛ اما حال که سرنوشت چنین بوده پس کاری به جز خوش آمدگویی از ما بر نمیآید. شما نیز اکنون بخشی از این تحول هستید؛ هم در مورد خودتان و هم در مورد احساسات اطرافیان. فقط کافی است حضور داشته باشید و بمانید و ابراز محبت و مهربانی در شرایط غم و اندوه دریغ ننمایید.
شما باید راهی برای بیان حقیقت همیشگی پیدا کنید، طوری که هرگز از شنیدن آن خسته نشویم. باید راهی بیابیم که دیگران داستان خودشان را در تمایل به شنیدن داستان ما بیابند. هیچ داستان دیگری برای بازگو کردن وجود ندارد؛ همانطور که جیمز بالدوین مینویسد:
کرولها اولین بار در مورد غم با ما صحبت کردند. هیچچیز جدیدی وجود نداشت اما آنها سعی کردند آن را از خطر ویرانی، نابودی، جنون و مرگ مصون نگه دارند تا برای بیان آن راهی جدید بیابند. داستان درد و رنج، داستان شادی و داستان پیروزی هیچگاه جدید نیستند و همیشه باید راهی برای شنیده شدن آنها وجود داشته باشد. هیچ داستان دیگری برای روایت وجود ندارد و اینها تنها نوری هستند که ما را در تاریکی هدایت میکنند.
آگاهی یعنی همه چیز؛ ترجیح میدهم این پست را همانطور که آغاز کردم به اتمام برسانم: من بسیار متأسفم که شما به این کتاب نیاز پیدا کردهاید و بسیار خوشحالم که آن را انتخاب نمودهاید.
عشق تنها چیزی است که باقی میماند...
...عشق ما را نجات خواهد داد.