پزشکی به کمدین مشهوری گفت: بیماری تو در ذهنت خانه دارد.
کمدین بیدرنگ پاسخ داد: عجب جایی برای خودش خانه پیدا کرده!
شاید چنین به نظر برسد که جسم و اوضاع و شرایط شما اندیشههایتان را در کف اختیار دارند، حال آنکه کاملاً بعکس است. اندیشههایتان جسم و اوضاع و شرایط شما را کنترل میکنند.
آن چنان که آدمی در دل خود فکر میکند، جسمش همانگونه است.
در مجلهیی پزشکی گزارش واقعهیی را خواندم که اقتدار اندیشه بر جسم را نشان میدهد:
دو بیمار به پزشکی مراجعه کرده بودند. قرار شد که پزشک تشخیص خود را در دو نامهی جداگانه برای آنها بفرستد. پزشک به یکی از آنها نوشت که حالش كاملاً خوب است و هیچ بیماری خاصی ندارد. به دیگری نوشت که وضع قلبش اصلاً خوب نیست و برای افزایش طول عمر خود باید فوراً به کوهستان برود، اگرچه این امر هم کمک چندانی به او نخواهد کرد.
نامهها به نشانی اشتباه فرستاده شد. مرد سالم جوان این نامه را دریافت کرد که به سلامتش امیدی نیست. بیدرنگ از کارش دست کشید و به کوهستان رفت و پس از چندی مرد. مرد بیمار نامهی دیگر را دریافت کرد که حالش خوب است و هیچ بیماری خاصی ندارد و پس از چندی صاحب سلامتی تابناک شد. همانگونه که پیش از این گفتم، حقیقت تکاندهنده دربارهی بیماری این است که خودتان آن را به خود تحمیل میکنید! از طریق ترسها و نفرتها انزجارها و باورها و اعتقادی که به شرّ و پلیدی دارید، بیماری را به خود تحمیل میکنید. کتب مقدس هندو میگویند: اگر آدمی با اندیشهیی پلید سخن بگوید یا عمل کند، درد به دنبالش خواهد آمد.
مثلاً هرگونه اندیشهی ترسزا هورمونهایی در جریان خون ایجاد میکند که میتوانند مراکز حیاتی عصبی را فلج کنند. همانا ترس شدید گلبولهای خون را به جوش می آورد و میسوزاند. همچنین آزمایشها نشان دادهاند که دروغگویی، جسم را به کاری جدّی و سنگین وا میدارد. متابولیسم و ضربان نبض و فشارخون و سرعت تنفس، ناگهان شتاب میگیرند و وارد فعالیتی غیر عادی میشوند و نگاه نیز حالتی حیلهگرانه مییابد. اندیشهی نادرست و کاذب، به این شیوه بر جسم اثر می گذارد!
هر اندام جسم که ظاهری منفی دارد، ساخته و پرداختهی شخصی است که احساسی ناخوشایند نسبت به آن عضو داشته است. از هرچه بترسید، آن را دو چندان میکنید. با اندیشههای منفی خود به اندامهای بیمارتان خوراک میرسانید و آنها را بیمار نگاه میدارید. وقتی احساس ناخوشایند بر طرف شود اندامی که ظاهری بیمار دارد از کمبود توجه منفی - که طریقهی تغذیهی اوست - گرسنه میماند. ظاهر بیماری بالاجبار محو میشود زیرا دیگر چیزی نیست تا به آن غذا برساند و آن را زنده نگاه دارد.
در قیاس باغ عدن، راز تندرستی یا عدم آن را در مییابیم: در ازل خدا انسان را کامل آفرید و انسان را بر همهی موجودات و نعمتهای زمین - از جمله سلامتش - مسلط ساخت اما آدمی قدر میراث خود را ندانست و سنجیده از درخت «آگاهی از خیر و شرّ» خورد و به شرّ اندیشید و در نتیجه جسمش را تحتتأثير عكسالعمل آن اندیشه قرار داد.
اما میتوان تندرستی آدمی را به او بازگرداند. زیرا در باغ عدن درخت دومی نیز وجود داشت به نام: درخت زندگی. اما با خوردن میوهی درخت نخست، و در نتیجه آگاهانه اندیشه به پلیدی را برگزیدن، ممنوع شد که انسان از میوهی درخت زندگی بخورد. از طریق آن عمل نمادین، آدمی خود را در معرض پلیدی و اوضاع و شرایط ملازم آن از جمله بیماریها قرار داد.
آن قیاس در روزگار امروز نیز مصداق دارد. وقتی به نیکی مینگرید، اقتدار مییابید. اما اگر به پلیدی نگاه کنید از تاریکی ذهنتان فلج میشوید. پلیدی ذاتاً صاحب حیات و جوهر و شعور نیست. ساخته و پرداختهی باورهای محدود انسان است. پلیدی نوعی تاریکی است که در حضور نور و اشراق میگریزد.
آن نور و اشراق و روشنبینی زمانی پیش میآید که به خاطر آورید که هیچ اوضاع و شرایط نامساعدی - هر اندازه نیز طولانی بنماید - ابدی نیست. تجربهی ناخوشایند در واقع به این معناست که پلیدی به سطح آمده تا برای ابد رها و ناپدید شود. پلیدی میخواهد از نفی خود رها و به نیکی بدل شود. از این رو همواره به پیش میرود. آنگاه اوضاع و شرایطی تازه تولید و دورانی شادمانهتر آغاز میشود.
این همه اقتدار که پلیدی صاحب آن مینماید، تماماً توسط انسان به آن عطا شده، و تماماً توسط انسان میتواند از آن باز پس گرفته شود. آدمی این توان را دارد که هر چه آرمان پلید را که ضد تمامیت و هماهنگی و در جهت بیم - آری است - بزداید و به نیکی بدل کند.
