
وقتی آنچه را که در زیر آمده میخوانید، عفو و بخشایش کسانی که مورد سرزنش و انزجار و حتی نفرت شما هستند آسانتر میشود:
آنها موجب شکست یا نومیدی شما نشدند. آنها اهانتی به ساحت شما نبودند. اگر ضمن عبور از سر راهتان لغزیدند، به این دلیل بود که آمرزش شما را میطلبیدند. ناخودآگاه شما را مینگریستند، تا به راه راست و درست باز گردند. به رغم هر آنچه کردهاند مانع پیشرفت شما نبودهاند. آنها نمیتوانند موهبتتان را از شما بگیرند.
اگرچه چنین بنماید که آنها اندک زمانی آزارتان دادهاند، مشیّت الهیٰ آنها را بر سر راهتان قرار داده است.
وقتی افراد – به هر شکلی – آزارتان میدهند، به این علت است که روح آن افراد میخواهد توجه الهیٰ و آمرزش شما را به دست آورد. این توجه الهیٰ و آمرزش را به آنها بدهید تا دیگر آزارتان ندهند و از زندگیتان بیرون بروند و موهبت خود را جای دیگری بیابند. با این کار، بازگشت الهی نیز در امورتان متجلی میشود.
عمل عفو و بخشایش را کسی باید آغاز کند که متوجه آزار و اهانت شده است. وقتی از توهین یا تقصیر آن شخص دلآزرده نباشید او را بخشیدهاید. آشتی و آرامشی که در خود میآفرینید، بر اطرافیانتان تأثیر میگذارد و عفو و بخشایشی خود به خود پیش میآید: خواه هشیار و خواه ناهشیار.
اغلب مردم میکوشند عفو و بخشایش را کنار بزنند و بگویند: «لازم نیست من چیزی یا کسی را ببخشم و عفو کنم. عفو و بخشایش، مسألهی من نیست.»
بگذارید به شما بگویم که اگر در زندگیتان مشکلی دارید – هر نوع مشکلی – باید چیزی یا کسی را ببخشایید و عفو کنید. اگر در جسمتان دردی یا در زندگیتان اوضاع و شرایط ناخوشایندی دارید، اگر قرض و بدهی یا رنج و بدبختی یا فقدان و آشفتگی و پریشانی و هرگونه فلاکتی دارید، باید کسی یا چیزی را ببخشایید و عفو کنید.
ضربالمثلی قدیمی میگوید: «کسی که نمیتواند دیگران را ببخشاید و عفو کند، پلی را که روزی خودش باید از روی آن عبور کند میشکند.»
هرگاه موهبت شما به تأخیر میافتد، زمان عفو و بخشایش است. گاه همه چیز ساکن میشود و به بنبست میرسد، تا شما وضعیت را از عفو و بخشایش خودتان لبریز کنید. عفو و بخشایش راستین میتواند هر مانعی را که موجب به تأخیر افتادن موهبت شما شده است از سر راه بردارد.
گاه مشکلی یکسان بارها و بارها – به شکلهای متفاوت – در زندگیتان تکرار میشود، تا از طریق عفو و بخشایش شما رها و آزاد شود و پایان یابد. خانمی که همسر جوانش مرده بود، متوجه شد که در ازدواج دومش نیز دچار همان مشکلات ازدواج اول است. یعنی مادر شوهری که او را قبول نداشت و میخواست در کارهایش دخالت کند و بر همسرش مسلط باشد.
یک روز زن دست به دعا برداشت که: «خدایا، حقیقت نهفته در این امر چیست؟»
این اندیشه از سرش گذشت که با نخستین مادرشوهرت نیز عیناً همین مسأله را داشتی. او نیز میکوشید. شوهرت را از تو بیگانه کند. تو نیز هرگز او را نبخشیدی. حالا دوباره این مسأله تکرار شده است.
آسودهخاطر از یافتن پاسخ، زن جوان هر روز ذهناً نام نخستین مادر شوهر را به خاطر میآورد و به او میگفت: «آزادانه تو را میبخشم. به طور کامل تو را عفو میکنم. تو را رها میکنم تا به راه خود بروی. هرگونه احساس ناخوشایند میان ما – از اکنون تا ابدالآباد – از میان رفته است.» این عبارت تأکیدی را هر روز برای مادر شوهر کنونی خود نیز تکرار میکرد.
این تمرین آسایش و آرامش خاطر ژرفی را به ارمغان آورد. ثمرهاش هماهنگی و رهایی از هرگونه مداخله بود.
اگر فقط یک نفر جرأت کند و صمیمانه ببخشاید – به رغم اینکه شخص یا اشخاص مقابل بخواهند عفو کنند یا نه – مشکل میتواند حل شود.
انسانی که جرأت میکند و میبخشاید، کنترل وضعیت را به دست میگیرد.
اگرچه پیش از این چنین بنماید که برای حل مسأله قدرتی ندارد. به محض عمل عفو و بخشایش، تحولی صورت میگیرد. ناگهان وضعیت عوض میشود. انسانی که میبخشد و عفو میکند، صاحب راهحلهای الهیٰ میشود. ذهنی سرشار از عفو و بخشایش، همچون مغناطیسی نیرومند برای جذب موهبتها عمل میکند. هیچ موهبتی را نمیتوان از ذهنی سرشار از عفو و بخشایش بازداشت.
در کنار عفو و بخشایش دیگران، ضرورت دارد که خودتان را نیز ببخشایید. ملامت خویشتن به تندرستی و توانگری لطمه میزند. گاه وضعیتی را مورد بخشایش قرار نمیدهیم: طفولیتی ناخوشایند، از دست دادن پدر یا مادر، بیتوجهی یکی از والدین در دوران کودکی، یا فقدان و از دست دادن موهبتی مادی.
چارلز فیلمور، عفو و بخشایش را «درمان قطعی» هر درد میداند و میگوید:
عفو و بخشایش، درمانی ذهنی برای علاج هرگونه بیماری است. هر شب پیش از خواب نیم ساعت بنشینید و هر کس را که مورد پسند و تأییدتان نیست ذهناً ببخشایید و عفو کنید. حتی اگر از حیوانی میترسید یا از حشرهیی خوشتان نمیآید، ذهناً از آنها پوزش بطلبید و محبت و عشقتان را نثار آنها کنید. اگر کسی را به بیعدالتی متهم کردهاید، اگر با شخصی گفتوگویی غیر دوستانه داشتهاید، اگر پشت سر کسی بدگویی یا از شخصی انتقاد کردهاید، ذهناً در سکوت و آرامش از آنها استفاده بخواهید که شما را ببخشایند. اگر با دوست یا خویشاوندی اختلاف دارید، اگر کارتان به دادگاه یا با شخصی به ستیزه و مشاجره کشیده است، هر کاری که از دستتان بر میآید انجام بدهید تا هرچه زودتر این اختلاف به انتها برسد. در همه چیز و همه کس، حقیقت را ببینید. حقیقت چیست؟ جوهرِ مطلق و جانِ مطلق! نیرومندترین اندیشه سرشار از عشق و محبت خود را نثار آنها کنید. هرگز شبی با این اندیشه که در گوشهیی از جهان دشمنی دارید، سر بر بالین نگذارید.»
یکی از عبارتهای تأکیدی جامع برای عفو و بخشایش، عبارت زیر است: «همهچیز و همهکس و همهی تجربه ها و هر خاطرهی گذشته یا حال را که نیاز به بخشایش دارد عفو میکنم. همه کس را به طرزی مثبت میبخشم. خدا محبت است. من نیز بخشیده شدهام. فقط لطف خدا بر وجودم حاکم است. اکنون قانون محبت، زندگیام را هماهنگ و متوازن میسازد. با دریافت قانون محبت، در آرامش به سر می برم.»
همانگونه که پیش از این گفتم، این قدرت را دارید که با تکرار عبارتهای تأکیدی موجب شوید که دیگری (یا دیگران) شما را ببخشاید و عفو کند. گاه عفو و بخشایش شما کافی نیست، ذهناً باید بگویید که دیگری نیز شما را بخشیده و عفو کرده است.
گاه تکرار عبارتهای تأکیدی به تنهایی کافی نیست، اینجاست که باید دست به عمل بزنید. عملی حیاتی برای ایجاد ثمرهیی حیاتی. مفهوم راستین عفو و بخشایش، دست کشیدن است. گاه عظیمترین راه برای عفو و بخشایش دیگران، یا برای اینکه دیگران شما را ببخشند و عفو کنند، دست کشیدن از آنهاست.
یکی از بهترین عبارتهای تأکیدی برای اینکه دیگران شما را ببخشند و عفو کنند، تکرار عبارت زیر است:
«اکنون همهچیز و همهکس گذشته و اکنون که باید مرا ببخشایند، مرا عفو کردهاند. اکنون همه به طرزی مثبت مرا بخشیدهاند.»
مطمئن باشید که عفو و بخشایش، عملی بسیار قدرتمند است. هرگونه بیماری را شفا میدهد. انسان ضعیف را نیرومند میسازد، و انسان ترسو را سرشار از شهامت. عفو و بخشایش، نادان را خردمند میکند. عفو و بخشایش، انسانی را که زانوی غم به بغل گرفته شادمان میسازد. عفو و بخشایش، مانعی را که میان شما و موهبتتان ایستاده است از سر راه بر میدارد.
