سستی نکنید و اندوهگین نباشید؛ زیرا اگر ایمان آورده باشید، برتری خواهید یافت/سورهی آلعمران ۱۳۹.
گاهی طوفان میشود و من میشوم یک بچهگنجشک ضعیف و مردنی. جوجهای توی یک آشیانه، کنج یک درخت که هر آن ممکن است از آن بالا بیفتد و بمیرد.
گاهی باد میوزد، تند و تند و من میشوم یک نهال کوچک که تازه چند تا شکوفه داده. باد شکوفههایم را میبرد و نزدیک است که ریشهام را از جا بکند.
همیشه از این بادها میوزد؛ همیشه از این طوفانها میآید و تو همیشه میگویی:
استقامت، استقامت، استقامت
تو دوست نداری دوستانت بیدهایی باشند که با هر بادی میلرزند، یا شاخههای نازکی که بیبهانه میشکنند.
تو میخواهی دوستانت کوه باشند؛ درختان ریشهدار باشند؛ قوی باشند.
گاهی از تو خجالت میکشم. از خودم هم. بس که شکستنی و نازکنارنجیام.
همراه با آنان که با تو رو به خدا کردهاند، همچنان که مأمور شدهای ثابتقدم باش.
این آیه را در سورهی «هود» خواندم. سرم را بالا میگیرم و حس میکنم باید به راهم ادامه بدهم. با اطمینان و محکم.
یاد پیامبرانت میافتم که همیشه دشمنان زیادی داشتند و دور و برشان پر از سختی بود؛ اما میایستادند، محکمِ محکم. چون دستشان در دست تو بود و به پشتیبانی تو دلگرم بودند. آنها تو را داشتند. پس، از هیچ چیز نمیترسیدند.
خدایا! کمکم کن تا نلرزم و نشکنم و نیفتم.
پینوشت: تا حالا توی یک ماجرای سخت گیر افتادهای، یک ماجرای ناجور و وحشتناک؟ و شده که تحمل کنی، محکمِ محکم؟ شده که از استقامت خودت لذت ببری؟ قصهی یکی از آن استقامتهای قشنگت را بنویس.
