صوفی برای لحظاتی با سردرگمی به او نگاه کرد.
اگر بخواهی میتوانی بروی. برای برگزاری جلسهی بعد که دربارهی رمانتیسیسم است، با تو تماس میگیرم. باید کمیهم راجع به هگل و کی یر کگارد با هم صحبت کنیم. اما فقط یک هفته با آمدن سرگرد مانده. تا پیش از آن باید خودمان را از شر تخیلات مبتذل او رها کرده باشیم. چیز دیگری نمیگویم صوفی جز اینکه من دارم روی نقشهی فوقالعادهای برای هر دویمان کار میکنم.
پس من میروم.
صبر کن، ما مهمترین مسئله را فراموش کردهایم.
چه مسئلهای؟
آواز تولدت مبارک. هیلد ۱۵ ساله شده.
من هم همینطور.
بله، تو هم همینطور. پس بیا آواز بخوانیم.
هر دو ایستادند و شروع کردند به خواندن: تولدت مبارک.
ساعت چهار و نیم بود. صوفی از لبهی دریاچه رو به پایین رفت و خودش را به آنسو رساند. سپس با عجله قایق را از آب بیرون کشید و دواندوان به سمت جنگل رفت. وقتی به جاده رسید، ناگهان متوجه شد چیزی در بین درختان تکان میخورد. فکر کرد شاید کلاه قرمزی کوچولو است که توی جنگل برای یافتن خانهی مادربزرگش سرگردان شده، اما پیکر لابهلای درختها کوچکتر به نظر میرسید. ثوفی نزدیکتر رفت. آن چیز بهاندازهی یک عروسک بود و قهوهای رنگ و لباس تابستانی قرمزی به تن داشت. وقتی صوفی متوجه شد که این چیز عجیب یک خرس عروسکی است سر جایش خشکش زد. اینکه کسی یک خرس عروسکی را توی جنگل جا بگذارد، به خودی خود تعجبی نداشت. اما این خرس کوچولو زنده بود و به نظر میرسید که شدیداً غرق تفکر است.
صوفی گفت: سلام
اسم من پو خرسه است. متأسفانه در این روز زیبا من راهم را در جنگل گم کردهام. مطمئنم که قبلاً تو را ندیدهام.
شاید من تابهحال به اینجا نیامدهام و شاید هم تو هنوز در بیشهی ۱۰۰ جریب اطراف خانهات هستی.
نه، مسئله را پیچیده نکن. یادت باشد که من یک خرس کوچولوام. خیلی باهوش نیستم. توصیفت را شنیدهام.
نکند تو آلیس هستی. کریستوفر رابین داستان تو را برای ما گفته. شاید هم او بود که ما را با هم آشنا کرد. تو از محتویات بطری خوردی و دائم کوچک و کوچکتر شدی. بعد از یک بطری دیگر خوردی و بزرگتر شدی. باید مراقب باشی هرچه گیرت میآید نخوری. من یکبار به حدی خوردم که نمیتوانستم از سوراخ خرگوشی بیرون بیایم.
من آلیس نیستم.