فهرست چیزهایی که کسی لایکشان نمی‌کند.

بیایید برای چند دقیقه تصور کنیم من همون آدم ظاهربینی هستم که شاید بعضی‌ها فکر می‌کنن هستم. آدمی که قبل از شناختن یه نفر، ظاهرش رو بررسی می‌کنه و قبل از دیدن یک چیز، تصمیم می‌گیره ارزش دیدن داره یا نه. کسی که زیبایی رو با قاب عکس، فیلتر و استانداردهای آماده اندازه می‌گیره.

اگه یه آدم ظاهربین یه هفته دنبال چیزهای زیبا بگرده، چه چیزهایی رو یادداشت می‌کنه؟

شاید بد نباشه یک بار از زاویه‌ی نگاه من به دنیا نگاه کنیم. چی بهتر از این اگه کمکتون کنه به عنوان یک خواننده از پست‌های این نویسنده مووآن کنید؟ یا برعکس دنبالش کنید؟

از آن‌هایی که زیبایی را فقط در چیزهایی پیدا می‌کنند که بقیه هم تأییدش کرده‌اند. حالا سؤال اینجاست؛ اگر یک آدم ظاهربین یک هفته دنبال چیزهای زیبا بگردد، چه چیزهایی را یادداشت می‌کند؟

یه مدت فکر می‌کردم مشکل از چشم‌های منه.

مثلاً بقیه دونگ کافه می‌بینن، من نور آفتابِ عصر رو توی چاله‌ی آب می‌بینم.

بقیه قیافه‌ی آدم‌ها رو می‌بینن، من اون لحظه‌ای که موقع خندیدن یادشون میره قشنگ باشن.

بقیه دنبال بریزوبپاش‌های چنین و چنان و استوری می‌گردن، من هنوز سر یه پنجره‌ی قدیمی، توی جاده‌های شمال که رنگش پوسته‌پوسته شده ذوق می‌کنم.

...نسیمی که چند تار مو را روی صورت آدم می‌ریزد، موقع ورق زدن کتاب، بی‌اجازه صفحه را برمی‌گرداند، پرده را آرام تکان می‌دهد و برای چند ثانیه، خانه را متحرک‌تر از همیشه نشان می‌دهد.

احتمالاً باید برم چشم‌پزشکی.

این روزها استاندارد زیبایی خیلی پیشرفت کرده.

حتی سیب هم قبل از خورده شدن باید فتوژنیک باشه.

گل اگر قرینه‌ی قوانین بقیه نباشه، انگار بی‌‌شعوره.

کوه‌ها هم احتمالاً به‌زودی موظف می‌شن زاویه‌ی فک داشته باشن.

راستش اون قدیما، یه زمانی خودم هم گول این بازی رو خوردم.

دو دقیقه بیرون از فضای مجازی، نشستم به نوشتن تموم چیزای خوشگلی که توی یه هفته می‌بینم.

چیزهایی که الگوریتم‌ها بلد نیستن تشخیصشون بدن؛

چیزهایی که احتمالاً هیچ‌وقت اینفلوئنسر نمی‌شن؛

چیزایی که دیگران واسه‌شون کافی دونیت نمی‌کنن؛

لبخندت موقع بوی کتاب دست دوم.

پیچکِ روی دیوار.

پنجره‌ای که بارون روش نقاشی کشیده بود.

دست‌های چروک پدری که بند کفش بچه‌‌اش رو می‌بست.

پنجره‌ای که پُر بود از شمعدونی و حسن یوسف.

خستگیِ شرافتمندانه‌ی دستای یک کارگر.

پیچک نور بین سایه‌های درختِ روی دیوار.

کلاً چیز غیر معمولیه.

بعضی‌ها اون قدر درگیر ظاهرِ زیبایی‌ان که خود زیبایی رو از دست می‌دن.

شاید برای همینه که هرچی بیشتر دنبال آدم‌های «بی‌نقص» می‌گردن، کمتر از دیدن یه آدم معمولی خوشحال می‌شن.

و من؟

هنوز هم ممکنه وسط خیابون برای یه گلدون ترک‌خورده وایسم، برای پیرمردی که با حوصله کفش‌هایش را واکس می‌زنه با احترام روز بخیر بگم، یا از دیدن دور موتور اسقاطی که بخارش کج بالا می‌ره ذوق کنم.

احتمالاً مشکل از چشم‌های من نیست.

از این دوره‌زمونه‌ی خوبو بدو زشته که خیال می‌کنه زیبایی فقط وقتی ارزش داره که بتونه ژست فیگوراتیو بگیره.