ویولون کهنه، آنقدر فرسوده و پر از لکه بود
که مرد حراجی میپنداشت
ارزش آن را ندارد که برای فروشش وقت صرف شود
اما آن را با لبخندی بر لب بالا برد:
«چه کسی پیشنهاد قیمت میکند؟»
«یک دلار، یک دلار» و سپس «دو دلار! فقط دو دلار؟»
«۳ دلار، ۱، ۳ دلار، ۲، فروخته شد به ۳ دلار...» اما نه، از اتاق پشتی مردی مو خاکستری جلو آمد و آرشه را برداشت.
سپس خاک نشسته بر روی ویولون را پاک کرد
و سیمهای شل آن را محکم کرد
و آهنگی روحنواز و ناب نواخت
چونان آوای فرشتهای نغمهسرا.
نوای موسیقی فروکش کرد و مرد حراجی
با صدایی که آرام بود و ملایم
گفت: «برای این ویولون کهنه، چه قیمتی پیشنهاد کنم؟»
و آن را با آرشهاش بالا گرفت.
«۱۰۰۰ دلار! چه کسی ۲۰۰۰ دلار پیشنهاد میدهد؟
۲۰۰۰! چه کسی با ۳۰۰۰ دلار موافق است؟
۳۰۰۰ یک، ۳۰۰۰ دو
پس فروخته شد و به فروش رفت.»
مردم فریاد شادی سر دادند و شماری گفتند:
«چه چیزی برای ارزش آن افزود؟»
بیدرنگ پاسخی بهگوش رسید:
«نوازش دست یک استاد»
هستند بیشمار افرادی با زندگی ناموزون و پُرنشیب و فراز
خمیده و فرسوده، همچون آن ویولون کهنه
در حراج زندگی بهبهایی بسیار ارزان بهمردم بیخبر عرضه میشوند.
آنها «فروخته میشوند»، یک، «فروخته میشوند»، دو، «فروخته میشوند».
اما در این میان استاد میآید و جمعیت نادان
هرگز کاملاً در نمییابند
ارزش یک روح و دگرگونی ایجادشده در آن
بهواسطهی نوازش دست استاد ازلی است.
وایتویچنوشت:
و نفحت فیه من رُوحی.
و از کالبد خود (در کالبد انسان) دمیدم.
حجر – ۲۹