خواهر کوچیکه بم گفت مثه عمو پورنگ شدی.. داره زیاد اینطوری صدام میزنه... و راستش خوشمان آمده....
چه بی‌شمار مردمی که پشت خود را در برابر خطرهایی خم کرده‌اند! و چه زحمت‌ها و دشواری‌هایی که برای سرمایه‌هایی متحمل شده‌ایم، ولی هرگز از آن‌ها بهره و لذتی نبرده‌ایم!
اهمیت دادن به موضوع‌هایی که هرگز به میان نمی‌آیند و پیش‌بینی رویدادهایی که هرگز رخ نمی‌دهند، و قربانی ساختن آسودگی اکنون، از برای آرزوهایی که هرگز موفق به برآورده شدن آن‌ها نیستیم.
بیایید تا با یکدیگر به بررسی زندگی یک مدیر اجرایی و بازرگانی حرفه‌ای بپردازیم. بازرگانی که به سرتاسر جهان سرکشیده، درصدد گسترش زمینه‌ی کاری و فروشندگی خود بوده، بازارهای تازه‌ای را یافته و اهداف فروش نوینی را تنظیم و برقرار نموده است تا به طراحی و برنامه‌ریزی توسعه و تنوع کالای خود بپردازد. هنگامی که او پشت میز کارش نشسته و تمامی توانایی‌های هوش و اندیشه‌ی خود را برای داد و ستد چشمگیرش به کار می‌برد، ولی در همان حال، با انبوهی از مشکل و دشواری روبه‌روست.
در هر صورت، بسیاری از مدیران اجرایی و بازرگانان ما، درگیر مسئله‌ی ترس و نگرانی هستند.
این‌ها نگران درآمدهای آیندهی خود بوده، از راهکارها و عملکردهای رقیبان تجاری‌شان می‌ترسند. همچنین به خاطر نداشتن ضمانت کاری و حضور همیشگی رقیبان، وحشت‌زده و هراسانند! در ضمن با مسائلی چون؛ قیمت نفت در بازار جهانی، وضعیت واردات و صادرات، رسیدگی به مسائل جنبی و برخورد به مشکل‌های پیش‌بینی نشده، کمبود نیروی کار و افزایش مالیات مواجه هستند.
البته این همه‌ی ماجرا نیست. مدیران اجرایی نگرانی شغل خود، افزایش حقوق، برخی مانورهای! مافوق‌شان، نیز به خاطر خانواده‌هایشان به ویژه آیندهی فرزندان، ترسان هستند: «آیا این امکان پذیرست که من بتوانم زمینه‌ی تحصیل و آموزش خارج از کشور فرزندانم را فراهم کنم؟ آیا خواهم توانست برای تنها فرزندم سرمایه‌ای تأمین نمایم تا بتواند کسب و کارش را به راه بیندازد؟»
آنان البته نگرانی‌های خصوصی و شخصی هم دارند: «آیا درد سینه‌ام، آنژین است، یا از اسید معده؟ چرا من به سادگی این همه تعرق دارم؟ آیا کولرمان خراب شده، یا از فشار خون در التهاب هستم؟»
تمام نیرو و تلاش‌های فکری و ذهنی که می‌بایستی صرف کار و فعالیت‌های حرفه‌ای‌مان بشوند. همان‌هایی هستند که درصد راه گوناگون پخش و پراکنده می‌گردند. چگونه می‌توان آن‌ها را در حل مشکل‌ها و کسب پیشرفت به کار برد؟ وقتی که نیروی ذهن، صرف کوهی از ترس‌ها یا دغدغه‌هاست!
و البته این همه مصیبت نیست؛ جنبه‌ی حسرت‌بار موضوع اینست که همه‌ی این ترس‌ها و نگرانی‌ها پوچ و بی‌ثمر است.
مدیر اجرایی یاد شده، ممکن است در پشت میز کارش نشسته، تمام روز را با نگرانی به سر ببرد؛ ولی این باعث پیشرفت کارش می‌شود؟
حتماً خودتان نیز پاسخ درست را می‌دانید: «خیر! در کل چنین نیست!»
زن مؤمن و مقدسی بود که در یک وضعیت و حالت روحی فوق‌العاده معتدل، سرشار از شادمانی شادابی و آرامش در برابر کسانی که به دیدارش می‌رفتند، قرار داشت. بارها از او پرسیده بودند: تا چنین حالت آرامش و شادابی، چه رازی دارد؟ آن بانوی مؤمن با لبخند پاسخ می‌داد:
راز این کار در یک چیز خلاصه می‌شود؛ هنگامی که کار می‌کنم، کار می‌کنم! هنگامی که غذا می‌خورم، غذا می‌خورم، و آنگاه که می‌خوابم، جداً می‌خوابم!!
و مردم، به خاطر شنیدن چنین پاسخی شگفت‌زده شده، می‌گفتند:
ولی این امری همگانیست! ما نیز کار می‌کنیم، می‌خوریم و می‌خوابیم! و آن مؤمنه هم گفت:
نه! وقتی که شما در حال غذا خوردن هستید، ذهن و اندیشه‌تان در حال گردش در دوردست می‌باشد! شما آنچنان غرق در تفکر، درباره‌ی چیزهای دیگر هستید که حتی غذایی را که می‌خورید، نمی‌بینید! و از آن غافلید! ذهن شما همیشه سرگرم چیزهای دیگر می‌باشد. «شما بایستی بیاموزید تا در زمان حاضر زندگی کنید!»
زنده‌یاد سپهری همین را سروده: «زندگی؛ آب‌تنی در حوضچه‌ی اکنون است! (هشت کتاب) – ویراستار
بهترین تلاش‌هایتان را برای زمان حال و اکنون به کار ببرید. افرادتان را متمرکز کاری کنید که سرگرم انجام آن هستید، بگذارید تا همه‌ی نیرو و توجهتان به زمان حال باشد.
چنانچه شما، این پیشنهاد و سفارش «سادهو واسوانی» را کاربردی نموده، پیگیر آن باشید، در می‌یابید که از همه‌ی ترس‌ها و پریشان‌‌حالی احتمالی آزاد و رهایید.
گفته‌اند که «جی. آرتور. رانک» فیلمساز معتبر، راه منحصر خودش را برای رویارویی با ترس و نگرانی درباره‌ی آینده یافته بود؛ او به راحتی تصمیم گرفته بود تا هر چهارشنبه روز بررسی نگرانی‌هایش باشد! هرگاه که هرگونه ترس و تصوری نگران‌کننده از آینده به ذهنش وارد می‌شد، آن را یادداشت نموده و در جعبه‌ای می‌گذاشت! سپس آن را از یادش کنار گذارده، فراموش می‌کرد. منجر به هر چهارشنبه باز می‌شد و بیشتر اوقات می‌دید که بسیاری از آن نگرانی‌ها به خودی خود از بین رفته‌اند!
خانمی سالمند و پرهیزکار، روزی به یکی از دوستانش گفت:
من دائم نگران آینده هستم و نمی‌توانم به تو بگویم که تا چه اندازه از این بابت ترسانم. دوستش نیز به او پیشنهاد کرد تا همه‌ی ترس‌ها و دغدغه‌هایش را در راز و نیاز با خداوند به زبان بیاورد، به این ترتیب زندگی آسوده‌ای خواهد داشت!
آن زن، در پاسخ به دوستش توضیح داد:
اما من نمی‌توانم چنین کاری بکنم، زیرا اگر من احساس ناراحتی نکنم، حال بسیار بدی به من دست خواهد داد!
چه اندازه تأسف‌بار است که ما خودمان را مجازات می‌کنیم.
همانطور که گفته‌اند: «یک روز نگرانی، خسته‌کننده‌تر از یک روز کار است!!»
کار درست و صادقانه به ندرت به ما آسیب و آزار می‌رساند، تاکنون شنیده نشده کسی در اثر کار سخت، مرده باشد. اما ترس و نگرانی ما را از پای در می‌آورد. این «چارلز کینگزلی» بوده که نوشته است:
نگران فردا نباشید، وظایف امروزتان را انجام داده، با سردرگمی امروز مبارزه کرده، خودتان و ذهنتان را به خاطر نگرانی از آنچه هنوز روی نداده، تضعیف و منحرف نکنید.
یک سرباز فرانسوی، در هنگامه‌ی جنگ جهانی اول، نوشته و شعاری را به عنوان ایجاد اطمینان و پادزهر ترس! همراه با خود داشت که پیامش چنین بود:
از دو چیز، یکی واقعیت دارد: یا شما در جبهه حضور دارید، یا در پشت خط جبهه هستید. اگر در جبهه حضور دارید، از دو چیز، یکی مسلم است؛ یا شما در معرض خطر هستید، یا به طور کلی در امانید! ولی اگر در معرض خطر باشید، از دو چیز... یک چیز قطعی خواهد بود: یا زخمی می‌شوید، یا سالم می‌مانید.
اگر زخمی و مجروح بشوید، از دو چیز... یکی حتمی است؛ یا بهبود می‌یابید، یا از بین می‌روید. «پس اگر بهبود یافتید، چه نیازی به ترسیدن هست!؟ ولی اگر هم در راه هدف جانبازی می‌کنید، دیگر نباید بیش از این‌ها بترسید، چرا باید بترسید!؟
خانمی سیاه‌پوست، در یک رختشویخانه و خشک‌شویی کار می‌کرد.
او همیشه با روحیه بود و ظاهری شاداب و خوشرو داشت، یک روز یکی از مشتریان پولدارش از او پرسید:
به چه خاطر شما همیشه سرحال و شادمانید؟
او نیز با هیجان پاسخ داد:
من به شما توضیح می‌دهم دلیل شادابی‌ام چیست، من هیچ پول و سرمایه‌ای ندارم تا از دست بدهم! بنابراین هیچ نگرانی و دغدغه‌ای درباره‌ی ثروت ندارم! در ضمن برای خانواده‌ام نیز نگران نیستم، چرا که خداوند نگهبان آن‌هاست و من درباره‌ی آن‌ها آسوده‌خاطرم. خودم نیز تندرستم! و به فرض آنکه بیمار و ناتوان بشوم، و در نتیجه از دنیا بروم، رهسپار بهشت الهی خواهم شد! بنابراین چرا باید نگران و اندوهگین باشم!؟
در این باره هیچ تردیدی نیست که، نگران بودن نسبت به آینده، آسیب بیشتری می‌رساند، تا ترسان بودن در هر امور کنونی و جاری زندگی. و چه خوب گفته‌اند مردان خردمند: دغدغه و نگرانی، فردای شما را خالی از غم و اندوه نمی‌کند، بلکه امروز شما را نیز از قدرت و پایداری تهی می‌سازد!
و نیز این امر ثابت گردیده، که حدود ۹۹٪ چیزهایی که مردم نگران آن هستند، هرگز اتفاق نیفتاده و روی نمی‌دهند. «چه هرز و هدر رفتن نیروی ذهن و احساساتی!!» یک اقیانوس‌پیما، به شکلی طراحی و ساخته شده است، که ناخدای کشتی، با فشار یک دکمه بتواند وجود امواج ساطع از درهای فولادی را در پایین دست، از حرکات موّاج آب‌های اقیانوس تشخیص دهد. اگر دماغه‌ی کشتی درگیر مشکلی شود، از طریق این راه حل، می‌تواند همچنان کشتی را بر روی آب شناور نگهدارد.
در سفر زندگی، ما باید بیاموزیم تا دریچه‌هایی که گذشته را با تمامی اشتباهات و شکست‌هایمان، بر روی ما می‌بندد، پایین آورده و ببندیم. به همین ترتیب، باید آیندهی نیامده را نیز رها سازیم، چرا که ما بایستی در زمان و عصر حاضر زندگانی کنیم! وقتی ما دریچه‌هایی را به روی گذشته و آینده ببندیم، در آن صورت در می‌یابیم که کشتی زندگی‌مان همچنان به پیش می‌رود.
فردا برای بسیاری از ما یک «علامت سؤال بزرگ» است. ما از خودمان می‌پرسیم: «فردا چه خواهد شد؟... از آینده چه خبر؟...»
هنگامی که فردا برسد و مبدل به امروز بشود، همچنان نگران فردای دیگری خواهیم بود!!
آیا بهتر آن نیست که سرنوشت فردا به خداوند سپرده شود؟ چرا ما بایست مدام قلب و روحمان را به خاطر مشکل‌ها و مسئولیت‌های فردای نیامده، بسوزانیم!؟
آیا ما می‌توانیم امروز را با خداوند همراه شده، ... فردا را نیز به او بسپاریم!؟
«مارتین لوترکینگ» در شرحی در زندگی‌نامه‌اش آورده است:
سخنران و واعظی که او بیشتر بدان عشق ورزیده، تحسین می‌نماید، سینه‌سرخ کوچکی است که در باغچه‌ی خانه‌اش لانه دارد!
من شب‌ها ریزه‌های نان را در برابر پنجره‌ی خانه‌ام می‌گذارم. او نیز به طرف پنجره پرواز نموده، به اندازه‌ی نیاز از خورده‌های نان می‌خورد... سپس به سمت درختچه‌ای که در نزدیکی اتاقم قرار دارد پریده و روی شاخه به نشانه‌ی سپاسگزاری از خداوند، شروع به آواز خواندن می‌کند! بعد هم سر کوچولویه‌اش را زیر بال‌هایش گذارده و خیلی زود به خواب می‌رود! «و فردا را به حال خودش وا می‌گذارد!»
او بهترین واعظ و سخنوریست که من بر روی کره‌ی زمین دیده‌ام!
این کلمات به راستی سنجیده و دقیق هستند:
«در هنگام خطر، به پایین نگاه کن!
به هنگام آشفتگی و اندیشه و سرگشتگی، به پیرامونت بنگر
درگاه شادمانی و خرسندی... به دست خود نگاه کن»
و در هنگام تسلیم و رهایی و عنایت... به خداوند بنگر! پس با من زمزمه کنید:
امروز را با خدا همراه باش... فردا را نیز به او بسپار!
