از راه و محدودهی عملی خود بیرون بیایید، تا به دیگران کمک و یاری برسانید. فرمانروای بزرگ «راتنا دوری –Ratnapuri» در حال مرگ بود. او بدون فرزند بود و در نتیجه تاج و تختش وارث و صاحبی نداشت. مشاور اعظم او که دانشمندی خردمند بود، به فرمانروا سفارش نمود تا از میان یاران صدیق و وفادار، یک تن را به عنوان فرمانروای آینده برگزیند. او نیز دو تن از اشراف حکومتی خویش به نام «شِرسینگ» و «راماداس» را فراخواند. سپس با توجه به شرایط موجود کشور، خطاب به آن دو تن گفت:
«شرسینگ» به من بگو: اگر تو را جانشین خویشتن نمایم با مردم چگونه خواهی بود؟
شیسینگ این چنین پاسخ داد:
عالیجناب! من با اقتدار و توانمندی تمام، از قلمرویتان دفاع نموده و با پنجهای پولادین با مردم رفتار کرده، قوانین را با حداکثر دقت اجرا میکنم! سپس فرمانروا خطاب به راماداس گفت:
شما چطور «راماداس»، چگونه جانشینی برایم خواهی بود؟
او در پاسخ فرمانروا «راتناپوری» چنین گفت:
من خدمتگزارتان خواهم بود عالیجناب! یک فرمانروای حقیقی، آن است که به مردم خدمت کند! تنها تفاوت میان او و مردم، این است که او بر روی تخت حکومت نشسته است! بنابراین، همانگونه که در اطاعت از شما هستم، با مردم نیز چنین خواهم بود: «خدمتگزاری وفادار و صدیق!»
و به این ترتیب با فرمان فرمانروا، «راماداس» به فرمانروایی رسید و به راستی نیز خدمتگزاری پرافتخار برای مردم بود.
«هاری» نگهبان و شکاربان منطقهای در حاشیهی جنگلی انبوه بود. بهندرت پیش میآمد که بازدیدکنندهای از آن نقطهی دورافتاده دیدن کند، یا به تفریح و تفرج در آنجا بپردازد. اما این دستور حکومتی بود که آنجا برای همیشه حفاظت و نگهداری شود. چرا که شاه و همراهانش، اغلب اوقات در آن جنگل تا پاسی از شب، و گاه تا بامداد را به تفریح سپری میکردند.
یک روز هاری نگهبان، خبری دریافت کرد که شاه، در همین روزها برای صرف یک وعده غذای نیمروزی و استراحت پس از آن، به جنگل خواهد آمد. بدین جهت، او تصمیم گرفت تا بهترین جای اُتراق را برای ماندن، خواب و استراحت شاه انتخاب کند. روز بعد هاری دست به کار شده، کلیهی لوازم و ابزار مورد نیاز را به گونهای حساب شده، آماده کرد. سپس اقامت و استراحت شاه را با بهترین امکانات موجود تأمین نمود. یک وعده غذای گرم نیز برای شخص شاه طبخ و آماده گردید. ساعتها گذشت... ساعت ۲ بعد از ظهر شد. اما شاه از راه نرسید. «هاری» نیز نگران و مضطرب، نزدیک راه ورودی جنگل به آن اقامتگاه، چشم به راه مهمان گرانقدرش ماند.
حدود ساعت ۳ بعد از ظهر بود که یک نفر ناشناس، با تن و پیکری زخمین و خونآلود، در برابر در شکاربانی ظاهر شد! او که توسط یک ببر قویپنجهی خشمگین مجروح شده بود، با فریاد التماسآمیزی گفت:
کمک کن... مرا نجات بده، زیرا در حال مرگ هستم!
هاری نیز بیدرنگ به یاریاش اقدام کرده او را به درون شکاربانی کشانید. آب گرم برای شستوشوی شاه آماده بود، هاری از همان برای شستن زخمهای مرد بیگانه استفاده کرد. سپس او را با همان حولهی نرمی که برای شاه در نظر گرفته بود، پوشاند. آنگاه از همان غذاهای خوشمزهای که تدارک دیده بود به آن مجروح خورانید!
هنگامی هم که ناشناس نیاز به استراحت داشت، هاری او را به رختخوابی برد که درون استراحتگاه شاه گسترده بود!
مدتی نه.چندان طولانی نگذشته بود که یکی از ملازمان شاه، از سوی دربار آمد تا به بازرسی امکانات تفریح و پذیرایی شاه بپردازد. ولی با وضعیت آن ناشناس مجروح و پرستاری «هاری» از او روبهرو گردید. در نتیجه به خشم آمده، فریادکنان به نگهبان جنگل گفت:
تو پاسخ چنین خطای بزرگی را خواهی داد! تو با چه جرأتی با وسایل و امکانات «شخص اول مملکت!» از یک ناشناس زخمی پذیرایی کردهای!؟ تو چگونه از خوردنی و نوشیدنیهایی به او دادهای که پیشتر فقط اولیاحضرت از آن میل کردهاند!؟
تو گمان کردهای چه کسی ماهانه دستمزد تو را میپردازد!؟
اطمینان دارم که شخص شاه، پس از آگاهی از این ماجرا، تو را به سختی کیفر میدهد!!
ناگاه صدایی از درون استراحتگاه شاه شنیده شد که:
شاه پیشتر از این از ماجرا آگاه شده است!
مرد ملازم با شنیدن آن صدا و کلمات، به درون محل اقامت سلطنتی رفته و با چشمانی شگفتزده به آن وضعیت خیره ماند! سپس از فرد هیجان فریاد کشید:
اولیاحضرتا! را چرا و چگونه حضرتعالی در این وضعیت جانکاه و دلخراش هستید!؟ و شاه نیز برایش توضیح داد که چگونه به هنگام شکار، ببرهایی درنده به آنان حمله کرده، برخی همراهان را کشته، برخی دیگر را به شدت زخمی کردهاند. ولی چند تمیز برای نجات جانشان گریخته و شاه زخمین را تنها گذاردهاند! در نتیجه او نیز زخمی و خسته به این شکاربانی پناه آورده است. این «هاری» مهربان هم با او روبهرو شده و با این شکل پرستاری و پذیرایی نموده است. او در ادامه توضیح داد که:
من از اسبم به زمین افتادم و همهی سلاح، تجهیزات و ابزار جنگیام را از دست دادهام، من در برابر این نگهبان، مانند یک ولگرد زخمی بودهام! ولی با عشق و مهربانی تمام و همدردی کامل، که یک انسان میتواند به انسانی دیگر ارزانی کند، با من رفتار کرد. او هیچ ترسی از کیفر یا مجازات و تهمت و افترا نداشت! او بهترین خدمتها را به من نمود، پس سزاوار بهترین پاداشهاست!
...
عشق محبت و نوعدوستی و همدلی، هیچ جایی برای وحشت و ترس باقی نمیگذارد!
چند روز پس از پایان یافتن جنگ دوم جهانی، شاهزادهی «ولز» برای بازدید از زخمیهای جنگ، به بیمارستانی رفت. مجروحانی که بستری بودند، در طول جنگ به گونههای بسیار ناهنجاری زخمدار شده، سر و وضع بسیار نامناسبی داشتند و فقط شبح و ظاهری از شکل و چهرهی آنان باقی مانده بود!
شاهزاده از کنار یک تخت، به کنار تخت دیگری رفته و به شدت احساساتی میشد!
او در کنار هر پیکر مجروحی توقف کرده، با آنها گفتوگو مینمود. او با مهربانی و فروتنی تمام، با آنان رفتار کرده، از یکایک ایشان به خاطر فداکاری در راه میهن، قدردانی مینمود.
پس از پایان بازدید از مجروحان، او خطاب به پرستاری که در این دیدار به همراهش بود گفت:
به من گفته بودند که در این مرکز درمانی ۳۶ زخمی جنگی نگهداری میشود، ولی من در اینجا فقط ۲۶ نفر را دیدم!
و پرستار با بیان غمبار پاسخ داد:
این کاملاً درست است، ولی والا حضرتا... آن تعداد به اندازهای زخمین هستند که برای بازدیدتان... شرایطی بسیار نامناسب... !
و دیگر نتوانست به سخنانش ادامه بدهد! شاهزاده، گفت:
به طرزی وحشتناک زخمین هستند!؟ آیا به همین جهت من از دیدارشان محروم شدهام؟
سپس به چشمان پرستار خیره ماند و گفت:
چه بسا به خاطر خودم بوده که مرا ترغیب به دیدار آنان نمیکنید!؟
پرستار در پاسخ توضیح داد:
البته به خاطر شخص شماست والا حضرت! زیرا ما فکر میکنیم که با دیدنشان، حالتان منقلب خواهد شد.
شاهزادهی ولز گفت:
پس در این صورت، من پافشاری میکنم تا مرا به دیدار ایشان ببرید!
و او را به محوطهی بخش ویژهای بردند که شماری از زخمیان جنگ در وضعیتی آشفته و اندوهبار به سر میبردند. برخی از آنان اعضایشان را از دست داده و دست و پایشان نیز قطع شده بود. اینجا هم شاهزاده در پای تخت هر زخمی و مجروحی درنگی کرده، از ایشان به خاطر فداکاریهایشان سپاسگزاری میکرد. در پایان منطقهی استقرار تختخوابها نیز، محدودهی قرنطینه و ممنوعی قرار داشت. همچنان که شاهزاده به آنجا نزدیک میشد، پرستار راهنما، وی را متوقف کرده و گفت: والاحضرتا! لطفاً از من نخواهید که از آنجا بازدید کنیم! اصلاً برایتان مصلحت نیست که... اما پس از پافشاری و اصرار او، وارد یک محوطهی تاریک شدند که در آن سربازی در حال مرگ، بر روی تختی افتاده و از هر دو چشم نابینا شده بود! او بر اثر انفجار، وضعیتی بسیار وخیم داشت و تمام بدنش باندپیچی گردیده بود. شاهزاده که از دیدن آن جانباز به شدت منقلب گردیده بود، لبهایش به لرزه افتاده، اشک بر صورتش جاری شد. ولی ناگهان به گونهای غیرمنتظره به سمت آن قهرمان زخمی خم شد و پیشانیاش را بوسید!
در اینجا بود که پلکهایم بستری به هم خورده، شبحی محو از لبخندهای بر چهرهاش نمایان شد! آری شاهزاده در آنجا چیزی ارائه داد که ما آن را «تماس انسانی» مینامیم.
