یک وقت خیال نکنید عمل صالح یعنی عمل زیاد، یعنی همهی اعمالی که بشر میتواند انجام دهد. عمل صالح همان کاری است که از دستت برمیآید و جلوی پایت هست. اگر آن را خالص برای خدا انجام بدهی کافی است. ایمان به خالق با عملی که به جا میآوری همراه باشد. سوّم هم صبر بر کم و زیاد است. یعنی اگر کم است یا زیاد و یا مرضی، نقصی، بلایی آمد صبر کنی. همین این اصل بشر را از مذلّت درمیآورد و به اوج عزّت میبرد. خسرانی که خدا میفرماید چه خسری است؟ میفرماید انسان داخل در خسارت و ضرر است. الّا یک دسته که از خسران بیرون میآیند. خدای مهربان راه را نشان داده است. جز کسانی که ایمان آوردند، کارهای نیکو کردند، به حق فرمان دادند و به صبر پیشنهاد نمودند. حکمتی لطیف، قشنگ و زیبا که اشاره به عصر هم میکند.
عصرها بیشتر وقتها انسان، خودش نیست. دلش جای دیگر کشیده میشود. عصرها انسان را هالهای در بر میگیرد. وقتی در بیابانها بودم، صبحها سرحال بودم، شنگول بودم. اما عصرها با خودم میگفتم بلند شوم بروم. امّا باز نشسته بودم. عصرها بیابان قشنگ نیست. چون آفتاب در حال غروب کردن است. گرد و خاک است. اگر سبزه هم باشد باز هم قشنگ نیست. کوه قشنگ است. آن هم به خاطر بلندی کوه است. عصرها کوه بد نیست. صبحها جاهایی که تخت است و سبز است و بیابانهای وسیع، زیباست.
والعصرِ دنیا را میگویم. و اِلّا والعصر معنا را که میدانید. یعنی هنگام غروب وقتی که خورشید در حال غروب کردن است، شب هم دارد میآید، آثار شب پیدا شده است. یعنی پکری دارد میآید. صبح خوشحال بودیم، یک نفسی میکشیدیم. سپاسی، ستایشی، حال و حضوری. امّا وفت غروب یعنی وقتی که غروب کردم، و در حال تاریک شدن هستم. اینجا عصر را نشان میدهد، عصری که همهجا عصر است.
عصر زمان حضرت هم عصر است. منظور از عصر، عصر نزدیک ظهور حضرت است. او ولّی عصر است. یعنی فرجدهندهی عصر است. عصر را روشن میکند، زنده میکند، بیدار میکند. برای اینکه تجلّی ایمان است. جز کسانی که ایمان آوردند، کارهای نیکو کردند، به حق فرمان دادند و به صبر پیشنهاد نمودند. این سه جمله از آن مطالب قشنگ است، نجات انسان و راه انسان است.
هر چه خوبی که گفتهاند در کلمهی نیکویی کردند است که اصل آن هم یکتاییست. مثل دست که پنجه را به هم میچسباند. آن سه اصل هم یکدیگر را کمک میکنند. خداپرستی عمل نیک میآورد، عمل نیک هم خداپرستی را تقویت میکند و ایمان به خدا را قوی میکند، و این دو، صبر و آرامش، در کم و زیاد جهان را میآورند. هر سه با هم هستند. همهاش یگانگی است. همهاش خداست. همهاش یک لقمه است. امیدوارم که یک لقمه کنید. هر سه کمک هم هستند. هر سه با هم هستند. مثل معجون هستند. جز کسانی که ایمان آوردند، کارهای نیکو کردند، به حق فرمان دادند و به صبر پیشنهاد کردند. همهاش یک لقمه است. چند معجون با همدیگر مخلوطاند. خدا مخلوط کرده است که همان ایمان است.
اصل دین، ایمان به خدا و توافق با خداست. این معانی را قلبتان خیلی خوب اخذ میکند، درک میکند.
هر چه توافق بیشتر باشد، توفیق بیشتر است. توافق از ماست. خدا همینطور هستیاش میتابد بر خلقش تا توافق کنند با فعلش. از جانب خدا توفیق منع نشده است. این توفیق که مرتّب عبادت میکنیم و میگوییم که خدایا توفیق بده یعنی قلب ما رام شود، توافق حاصل شود. لذا با قلبت کمی کار کن، هر جا که دیدی میخواهد چین به ابرویت بیفتد، نگذار. ♥️
یادداشت مولف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.