*عکس بعدن آپلودشونده*
یه موقعهایی بیا خیلی زرد و چه بسا زرّین به داستانای زندگی نگاه کنیم؛ بعضیها میگن سرنوشت و تقدیر فراتر از تصور و دستنیافتنیه. اما من بهتر از هر کسی میدونم سرنوشتمون تو وجودمونه. فقط باید دلیر باشی تا بتونی پیداش کنی.
این برای شما یه پست سادهی ویرگولیه. که با یه نقلقول گوگولی و یه شعر نوستالژی به سر میرسه. اینبار ورژن معصوم کودکانهاش به صرف شیرینی. برای من، خودم، یکی از خالصانهترین عشقهای روی زمینه. یادآور پیوندی که از نو ساختم و خاطرش خیلی خیلی خیلی برام ایزدجهانیان را شکره. به جریان رگهام اشتیاق و رضایت میاره. توی بندبند انگشت تا سر گونهها حسش میکنم. عجیب قوی مونده همیشه. با این حال هنوز هم سر حرفم هستم. تو میتونی انتخاب کنی که یه حامی یه مربی و یه تکیهگاه برای انسانها بمونی. حتی اگع اونها نه. جای سیاست به خرج دادن و فکر کردن به منافع خودت و فقط خودت، جای رسیدن به لذتهای آنی و هدفهات و شتابهای ناتمام، بیای بهش جهت و رضایت و حال زندگی بدی. کیاست به دستان فرزت بگیری. یعنی منافع دیگران بشه اولویت تو. بعضی انسانها سریع رشد میکنن و بعضیها مخصوصاً بچهها نهال هستن. نهال گلابی. دقت کردی چطوریه؟
مریدایم چشماتو وا کن
منو نگاه کن
غنچهی بازم
دختر نازم
بر تو دل بازم
نازنین دختر
آه، کوچولوی دوستداشتنی
من پیشتم دختر دلیر من
نترس همیشه در کنارتم (بغل مامانی و دخترچه)
[هر دو حالا با هم میخونن]
نازنینم در کنآرت من
تا ابد مانم
ای گل زیبا
دختر رویا
خوش بر و سیما
مریدای مادر
انتخابم واسهی زندگیم باغبان بودنه.
