در بعد از ظهر یکی از روزهای ۱۹۵۳ میلادی بسیاری از صاحبمنصبان و گزارشگران برای خیرمقدمگویی به برندهی جایزهی صلح نوبل ۱۹۵۲ در یکی از ایستگاههای شیکاگو جمع شده بودند. برندهی جایزهی صلح نوبل سرانجام از قطار بیرون آمد.
صاحبمنصبان شهر با به کار افتادن دوربینها به سوی او شتافتند تا افتخار آشنایی خویش را اظهار دارند. او در کمال ادب از همه تشکر کرد و در حالی که از بالای سر آنها به نقطهای مینگریست برای لحظهای از همهی حضّار معذرت خواست. سپس با گامهای بلند از میان خیل جمعیت گذشت و خود را به پیرزن سیاهپوستی رساند که نفسزنان در حال حمل کردن دو چمدان بزرگ بود.
او متبسم چمدانها را برداشت و پیرزن سیاهپوست را تا دم در اتوبوس همراهی کرد. سپس از او خداحافظی و سفر خوشی برایش آرزو کرد. در اثنای این کار، خیلی جمعیت هم به دنبال او به راه افتاده بودند. برندهی جایزهی صلح نوبل پس از این کار به طرف مردم برگشت و گفت: «از اینکه منتظرتان گذاشتم، بینهایت عذر میخواهم.»
این مرد دکتر «آلبرت شوایتزر» نامدار بود که عمر خود را صرف کمک به بینوایان آفریقا کرده بود. یکی از اعضای کمیتهی پذیرایی در آن روز به یکی از گزارشگران گفت: «هرگز در عمرم کسی را ندیده بودم که با راه رفتن خود برایمان موعظه کند.»
پینوشت:
ادای عشق ، موسیقی و جوهر