امروزمان را یک داستان بوداییِ بخونیخوشتمیاد استارت بزنیم!؟ با قلمنوازی لئو بوسکالیا.
مورچهای به داخل بشکهی پُر از آب باران افتاده است و افرادی نسبت به شخصیت خود، واکنشهایی نسبت به او نشان میدهند:
اولین فردی که مورچه را در آن وضعیت دید گفت: «داخل بشکهی من چه میکنی؟ و فوت میکند و مورچه محو میشود.»
این خودخواهی است.
نفر بعد میآید، داخل آن را نگاه میکند و مورچه را در آن میبیند. او میگوید:
«میدانی امروز، روز گرمی است، حتی برای مورچهها. تو آسیبی به کسی نمیرسانی برو جلو، تو میتوانی در بشکهی من باقی بمانی.»
این تحمل و بردباری است.
نفر سوم میآید. او به تحمل و بردباری و خشم فکر نمیکند. او مورچه را در بشکه میبیند و با طیب خاطر، یک مشت شکر به او میدهد.
و این عشق است... .
پینوشت:
اگر قادر باشم از شکستن قلبی جلوگیری کنم، زندگی من به بیهودگی نگذشته است. اگر بتوانم رنجهای یک زندگی را آرامش ببخشم یا کسی را که در بند است آزاد کنم، یا یک کبوتری ضعیف را یاری کنم، و او را دوباره به لانهاش برسانم، زندگی من به بیهودگی نگذشته است.
چه خوش گفت امیلی صادره از دیکنسون.