
ارباب پولداری بود که توی انبار مزرعهاش کلی نقره قایم کرده بود. توی بانک کلی طلا داشت، مالک چندین و چند مرتع و مزرعه هم بود. این اربابِ خپلِ سرخ و سفید، پاش لب گور بود ولی هنوز زن نگرفته بود و چند وقتی میشد که به سرش زده بود زن بگیرد. یک روز عصر داشت از بغل یونجهزار رد میشد که چشمش افتاد به دختر کارگری که داس میزد و عرق میریخت. ارباب دستی به ریش جو گندمیاش کشید و پیش خودش گفت «آهان، خودِ خودشه. چه دختر کاری و با جُربزهای! بگیرمش حسابی به نفعمه چون هم زنم میشه هم پول کارگر نمیدم. بعدش هم، از این بدبختْبیچارههاس، اگه ازش بخوام زنم بشه، محاله بگه نه.» خلاصه، دستور داد او را به خانهاش آوردند. ارباب به دختر گفت «بشین دختر.» بعد هنوهنکنان شروع کرد «ببین دختر جون؛ من به فکر افتادهم زن بگیرم.»
دختر گفت «خب، به من چه. بعضیها یکی که سهله، چندتا چندتا زن میگیرن.»
دختر باورش نمیشد این پیرِ خرفت اینقدر وقاحت داشته باشد که بخواهد او را بگیرد. برای همین از خودش پرسید چرا ارباب دارد اینها را میگوید.
ارباب گفت «هوهو! اومدی نسازی، دختر جان. میخوام تو رو بگیرم. اگه زنم بشی، اونوقت میشی یه خانمِ با اسم و رسم و با کمالات؛ میتونی سَری تو سرها بلند کنی.»
دختر گفت «نه، ارباب. از لطف شما خیلی ممنون.»
ارباب کفرش بالا آمد و صورت سرخ و سفیدش گُلی شد. عادت نداشت کسی تو روش بایستد. خلاصه، از ارباب اصرار و از دختر انکار، آن هم نه با حُجب و خجالت، بلکه با پررویی و جسارت. منتها هر چه دختر بیشتر نه و نُو میکرد، ارباب حریصتر میشد و تو تصمیمش سفت و سختتر میشد. آخر سر وقتی دید دختر زیر بار نمیرود، از خانه بیرونش کرد و فرستاد دنبال پدرش؛ چون حتم داشت باباهه میتواند سرش عقل بیاورد.
باباهه که آمد، ارباب ماجرا را برایش تعریف کرد و به او گفت «خوب گوشهاتو وا کن! اگه راضیش کنی، همهی بدهی و قرض و قولههات رو میبخشم. یه مرتع هم میذارم روش میدم مال خودت باشه. خب چی میگی؟ »
باباهه گفت «چشم، چشم، ارباب. خیالتون تخت باشه. خودم میآرمش خدمتتون. بی ادبیش رو هم شما به بزرگواری خودتون ببخشید. جَوونه، خامه، هنوز خیر و صلاحشو نمیشناسه.»
توی خانه، باباهه هر چی قربان صدقهی دخترش رفت، هر چی تشر زد و داد و بیداد کرد، دختر به خرجش نرفت که رفت. حرف دختر این بود که «من اون پیرِ خسیس رو نمیخوام. همهی هیکلش هم از طلا باشه، نمیخوامش. همین، والسلام.»
ارباب هر چه صبر کرد، از بابا و دختر خبری نشد. خونش به جوش آمد و کلافه و عصبانی شروع کرد قدم زدن. فردای آن روز رفت سراغ باباهه و صداش را گذاشت رو سرش که «یا همین حالا قال قضیه رو میکنی یا هر چی دیدی از چشم خودت دیدی. دیگه یه روز هم نمیتونم صبر کنم.»
چارهای نبود. ارباب و رعیت دوتایی فکرهایشان گذاشتند روی هم و نقشه کشیدند؛ قرار شد ارباب سور و سات عروسی را راه بیندازد، از دعوت کشیش و مهمانها گرفته تا تدارک شام عروسی. باباهه هم دخترش را سر ساعت مراسم بفرستد پیش ارباب، منتها به این هوا که ارباب کارش دارد. قرار شد از قضیهی عروسی، لام تا کام به او چیزی نگوید. آنها پیش خودشان فکر کردند که اولاً وقتی دختر لباس عروس را ببیند ذوق میکند. در ثانی، چشمش که به کشیش بیفتد خودش را جمع میکند، بعدش هم جلوی آن همه مهمان زبانش بند میآید و خلاصه، بله را میگوید. مگر میشد دختر رعیت، پیشنهاد اربابش را رد کند؟
روز عروسی، وقتی مهمانان توی خانهی ارباب جمع شدند، لباس عروس حاضر شد و کشیش هم با کت و کلاه مشکی سر رسید، اربابْ پسرک طویلهچی را صدا زد و بهش دستور داد «میری پیش کشاورز و امانتیِ من رو ازش میگیری میآری. تا دو دقیقهی دیگه اینجایی وگرنه نقرهداغت میکنم.»
پسرک به دو زد بیرون. در راه از خودش میپرسید یعنی امانتی ارباب چی می تونه باشه. توی یک چشم به هم زدن، خودش را به خانهی کشاورز رساند و در را کوبید.
نفسنفسزنان گفت «اربابم فرمودن امانتی شونو بدین ببرم.» کشاورز گفت «هان، بلهبله. ارباب درست فرمودهن. امانتیشون الان تو مزرعهس. بهتره از همونجا ورش داری ببریش.»
پسرک دوید توی مزرعه و دختری را دید که مشغول شخم زدن است.
هن و هن کنان به دختر گفت «اومدم امانتی باباتونو بردم پیش ارباب.»
دختری که بلافاصله شصتش خبردار شده بود که ارباب چه خوابی برایش دیده، با خودش گفت «که این طور! خیلی خب، پس بچرخ تا بچرخیم.» و چشمهاش برق زد. گفت «باشه آقا پسر. بِبَرش. همون مادیونِ پیرِ خاکستریه که ته مزرعه داره علف میخوره.»
پسرک دوید جستی زد روی مادیان و چهارنعل به طرف خانهی ارباب تاخت. دم در خانه پرید پایین رفت توی مجلس و ارباب را صدا زد.
گفت « دمِ دره ارباب.»
ارباب گفت «آفرین پسر. ببرش تو اتاق سابقِ مادرِ خدابیامرزم.»
«ولی ارباب...»
ارباب پیر توپید بهش که «ولی نداریم، کودن! اگه عرضه نداری تنهایی ببرید، برو یکی رو خبر کن بیاد کمکت.»
پسرک که قیافهی عصبانی ارباب را دید، فهمید بحث فایدهای ندارد. برای همین چند تا کارگر صدا زد و گرفتشان به کار؛ یکی گوشهای مادیان را گرفت، یکی کفلاش را هل داد، و خلاصه کشیدند از پلهها بردندش بالا، به اتاق خالی مادر ارباب، افسارش را هم بستند به پایهی تخت.
پسرک همانطور که عرقش را از روی پیشانی پاک میکرد به ارباب گزارشِ کار را داد و غرولندکنان گفت «سختترین کاری بود که به عمرم کردهم.»
ارباب گفت «خب، حالا کلفَتها رو خبر میکنی که برن لباس عروسی تنش کنن.»
پسرک بِرّ و بر نگاهش کرد.
«تکون بخور کودن! بهشون میگی تاج و روبند هم یادشون نره. دِ بجنب دیگه!»
پسرک دیود توی آشپزخانه و کلفَتها را خبر کرد «خانوما، گوش کنید ببینید چی میگم. تو طبقهی بالا یه مادیون پیره. برید لباس عروس تنش کنید. دستور اربابه. گمونم میخواد سر به سر مهمونا بذاره.»
آشپزها و خدمتکارها دست گذاشتند رو دلشان و حالا نخند کی بخند! سیر که خندیدند، رفتند بالا و مادیان پیر بینوا را شکل عروسها کردند. پسرک برگشت پیش ارباب و خبر داد که عروس حاضر شده.
ارباب گفت «خب، حالا میری میآریش پایین. من بر میگردم پیش مهمونا تو سالن پذیرایی. تو هم عروس رو بیار پایین و یکهو در رو واکن عروس رو بیارش تو.»
با کلی سر و صدا و گرومپ گرومپ روی پلهها، مادیان را آوردند پایین، پشت در سالن. مادیان یک لحظه بند نمیشد و مدام سر و دمش را تکان میداد. پسرک ناگهان در سالن را باز کرد و مهمانها که منتظر ورود عروس بودند، همه برگشتند نگاه کردند.
همگی از تعجب شاخ درآورده بودند.
مادیان پیر خاکستری لباس عروس پوشیده بود. تاجش یکوری افتاده بود روی گوشش، روبند هم جلوی چشمش را گرفته بود. مادیان بینوا با دیدن آن همه آدم، عرعری کرد، جفتکی انداخت، دمی تکان داد و رَم کرد.
لیوان شربت کشیش ریخت روی لباسش، ارباب نفسش بند آمد، و مهمانها هم چنان خندهای سر دادند که زیرا صدای قهقههشان تا چند فرسخ آنورتر شنیده شد.
میگویند ارباب از آن به بعد دیگر هرگز به فکر زن گرفتن نیفتاد.دختر هم بعضیها میگویند، بعدها ازدواج کرد، بعضیها میگویند نکرد. ولی مهم نیست. مهم این است که تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کرد.
