روز و روزگاری، عابد خداپرستی بود که در عبادتکدهای در دل کوه رازونیاز میکرد.
آنقدر مقام و منزلتش پیش خدا زیاد شده بود که خدا هر شب به فرشتگانش امر میکرد تا از طعام بهشتی برای او ببرند و او را بدینگونه سیر نمایند.
بعد از هفتاد سال عبادت، روزی خدا به فرشتگانش گفت:
"امشب برای او طعام نبرید، بگذارید امتحانش کنیم."
آن شب عابد هر چه منتظر غذا شد خبری نشد تا آنکه گرسنگی بر او غالب شد. طاقتش تمام شد و از کوه پایین آمد و به خانهی آتشپرستی که در دل کوه منزل داشت رفت و از او طلب نان کرد، آتشپرست سه قرص نان به او داد و او به سمت عبادتگاه خود حرکت کرد.
سگ نگهبان از در خانهی آتشپرست به دنبال او راه افتاد و جلوی راهش را گرفت. مرد عابد یک قرص نان را جلوی او انداخت تا برگردد و بگذارد او به راهش ادامه دهد. سگ نان را خورد و دوباره سد راه او شد. مرد قرص دوم نان را نیز جلوی او انداخت و خواست برود اما سگ دستبردار نبود و نمیگذاشت مرد به راهش ادامه دهد. مرد عابد قرص سوم را نیز جلوی او انداخت و گفت:
"ای حیوان تو چه بیحیایی! صاحبت قرص نانی به من داد اما تو نگذاشتی آن را ببرم!"
به اذن خداوند، سگ به سخن آمد و گفت:
"من بیحیا نیستم؛ من سالهای سال سگ در خانهی آن مرد هستم. شبهایی که به من غذا داد پیشش ماندم؛ شبهایی هم که غذا نداد باز هم پیشش ماندم؛ شبهایی که مرا از خانهاش راند، پشت در خانهاش تا صبح نشستم. تو بیحیایی، تو که عمری خدایت هر شب غذای شبت را برایت فرستاد و هر چه خواستی عطایت کرد. یک شب که غذایی نرسید فراموشش کردی و از او بریدی و برای رفع گرسنگیات به در خانهی یک آتشپرست آمدی و طلب نان کردی.
مرد با شنیدن این سخنان منقلب شد و به عبادتگاه خویش بازگشت و توبه کرد...