صلح حقیقی

در فرازی از حدیث داوود فرمود: ای داوود، تو چیزی را اراده می‌کنی، من هم چیزی را. این نمی‌شود، الّا آن چیزی را که من اراده می‌کنم. اراده‌ی خدا مقدّم است، چون او به ما حیا داده است و ما را بهتر از خودمان می‌شناسد. اگر نپذیری در فتنه می‌افتی. اغلب شنیده‌اید که گلایه می‌کنند و می‌گویند: هرجا ما می‌خواهیم، خدا نمی‌خواهد. هرچه ما نمی‌خواهیم، خدا می‌خواهد. مچش را بگیر، حتّی اگر مچ خودت باشد. بگو آیا این خوب است؟ ان هی الا فتنتک. این یک فتنه است. فتنه یعنی چاله‌های زیاد، چاله پس از چاله. خسته می‌شوی. آیا می‌دانی تا چه زمانی در این چاله هستی؟ وقت آن را هم تعیین کرده است. می‌گوید: تا زمانی که تسلیم شوی. وقتی تسلیم شدی، هر کاری را که تو بخواهی، من هم همان کار را می‌کنم. هر کاری هم که من بخواهم تو انجام می‌دهی. ببینید جنگ به آن شدیدی تبدیل به صلح به این لطیفی شد: گفت؛ خدایا چقدر تو آماده‌ای، هر کاری را که من می‌خواهم تو هم همان کار را انجام می‌دهی. خدا هم اگر بخواهد پاسخ دهد می‌فرماید: بنده‌ی من، تو هم هر کاری که انجام می‌دهی همان است که من می‌خواهم. ما با هم صلح کردیم. پیشتر همه‌اش جنگ بود. تا وقتی که انسان علم ندارد چیزهایی را می‌خواهد که ممکن است برایش ضرر داشته باشد. امّا وقتی علم پیدا کرد، هرچه او می‌خواهد، خدا هم همان را انجام می‌دهد و بدین ترتیب صلح ایجاد می‌شود. گفت: ۴۰ سال با خدا جنگیدیم، شکر که دیشب میان من و او صلح افتاد. حافظ چه خوب گفته:

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد

صوفیان رقص‌کنان ساغر شکرانه زدند

"مصلح"، "صلح" در خلوت به این مفاهیم فکر کن. اغلب می‌شنوی که در دنیا به دنبال صلح می‌گردند. هر کدام از ما ۵۰ سال، ۳۰ سال، آن‌ها که سنّشان کمتر است ۱۰ سال با خدا جنگیدیم، حالا صلح شد. چه صلحی که خداوند می‌گوید بنده‌ی من چه در گذشته و چه در حال هرچه من می‌خواستم تو همان کردی. عبد هم می‌گوید: خدایا، این تو هستی که هر کاری من می‌خواهم می‌کنی. آیا یاد گرفتی که صلح یعنی چه و جنگ یعنی چه؟

جنگ یعنی شش دانگ بدبختی. آن‌هایی که با خدا در جنگند، دائم در جنگ هستند. هیچ آرامشی ندارند. من و شما که گاهی اخم‌هایمان توی هم رفت اینطور رسوایی برایمان به بار آمد. کسی که با خدا می‌جنگد، دیگر هیچ ندارد. کسی هم که با خدا صلح کند، هیچ کمبودی ندارد.

به یک جایی رسیده‌ایم میان بهشت و جهنّم. آیا بهشت و جهنّم را دیده‌اید؟ این‌جا که در آن نشسته‌اید و سکونت دارید بهشت است و پشتش جهنّم است. آیا در بهشت صلح نیست؟ همه‌اش می‌گویند: سلاما سلاما. به هم می‌گویند چرا عقب نشسته‌اید، بیایید جلو. چرا دیر آمدید. چون آن‌جا صلح است.

مصلحت انسان این است که با خدا آشتی کند. فکر را به دل تحویل دهید. فکر را به باطن بدهید، نترسید. این شنوایی ظاهر را بدهید به باطن. باطن محّل محبّت خداست و از آنِ اوست. کاش باطن‌های ما با خدا کار داشت. آن وقت این درس‌ها خودش می‌آمد. باطن مال خداست. ظاهر برای عبادت خداست و اینکه فرمان ببرد. گوش بشنود، چشم ببیند. امّا باطن اختصاص به محبّت خدا دارد. این دل است که مثل برق می‌گیرد و تصدیق می‌کند و می‌گوید درست است، درست است و تو را تشویق می‌کند و می‌گوید: بگیر، بگیر. می‌دانی از کجا به کجا آمده‌ای؟ معنای آن این است که با این صلح اگر پیر ۵۰۰ ساله باشی، برمی‌گردی به جوانی. فقیر بودی، غنی شدی.

خوب فکر کنید. جنگ چه چیزی نصیب صاحبش می‌کند؟ آیا به جز عذاب، فقر و بدبختی؟ شما هنوز جنگی را آغاز نکرده‌اید، فقط چین به ابرویتان افتاده است، به خدا هم چیزی نگفته‌اید. اما انصافاً ناراحتی دیده‌اید و عذاب کشیده‌اید. خوب بود همین مقدار را هم نمی‌کشیدید. چون غصّه‌های دنیا همه ناشی از جهل انسان است.

غصّه‌های آخرت هم به دلیل جهل انسان است. نکند با خود بگویید چرا پیغمبران گریه می‌کردند. اخبار را با گوش بگیرید، نگه دارید و سعی کنید بفهمید. آن‌ها هم کمک می‌کنند تا ما بفهمیم. گریه گریه‌ی شوق است. یعنی خدایا حالا که دادی، باقی آن را هم بده! این خوب است. گریه‌ای که اعتراض باشد، غصّه‌ای که اعتراض باشد و گفته شود چه خاکی بر سرم بریزم، بدبخت شدم، این خوب نیست. مومنین چون فهم دارند و دوست اهل بیت‌اند و حسن فریبای دنیا و آخرت را در صلح با خدا می‌یابند، اینطور نیستند.

هر حسنی و زیبایی‌یی که برای دنیا و آخرت هست باید در ذیل صلح بنویسید و در ذیل جنگ با خدا باید هر عیب و بدبختی و ذلّتی را یادداشت کنید. جنگ با خدا جز بدبختی حاصلی ندارد. چرا با خدا می‌جنگیم؟ چون سفیه هستیم. حال که با خدا صلح کردی، می‌بینی هرچه برایت فرستاده خوب است، هرچند که می‌فرستد، باب میلت است و همانی است که برایت بریده شده. بهشت هم که برویم همینطور است.

الان همه‌ی جاهلان و کفّار دنیا هم صلح می‌خواهند. یعنی همین چیزی که امشب شما در اتاقت پیدا کردی. صلح یعنی صلح با خدا. اگر با او صلح نکنیم، حقیقت صلح را نتوانسته‌ایم بیابیم. بیایید یک شب امور خود را اصلاح کنیم و با خدا آشتی کنیم. بگوییم: خدایا، تو ما را ببخش، ما هم هرچه را که خیال می‌کنیم به ما نرسیده، کنار می‌گذاریم؛ من اصلح فیما بینه و بین اللّٰه اصلح الله فیما بینه و بین الناس. ♥️

یادداشت مولف: این سلسله درس‌ها را در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشته‌ی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.

؛