سادهترین راه تمرین عفو و بخشایش این است که هر روز آرام در گوشهب خلوتی بنشینید و چشمهایتان را ببندید و این عبارت را تکرار کنید:
«هر آنچه را که آزارم داده است میبخشم و عفو میکنم. هر آنچه که مرا تلخ و ناشادمان کرده است میبخشم و عفو میکنم. هر آنچه که مرا از نفرت و انزجار لبریز کرده میبخشم و عفو میکنم. در برون و درون، همهچیز را میبخشم و عفو میکنم. گذشته و حال و آینده را میبخشم و عفو میکنم.»
گاه باید مصرانه پافشاری کنید. شاید نخستین عمل عفو و بخشایش، گرایش شما را عوض نکند و آرامش دلخواهتان را پدید نیاورد. اما به تدریج تحول خواهید یافت. آن انزجارها به ضرب یک اندیشهی منفی ریشه نگرفتند، تا به ضرب یک اندیشهی مثبت نابود شوند.
خانمی که از اضافه وزن رنج میکشید و احساس ناکامی میکرد، دربارهی قانون شفابخش عفو و بخشایش شنید. با خود اندیشید که این بهترین راه حل برای بسیاری از مشکلاتش خواهد بود. قسم خورد که هر روز عفو و بخشایش را به کار گیرد. یک هفته بعد، شادمانه به دوستی گفت: «هر کس را که میشناختم بخشیدم و عفو کردم.» اما چند هفته که گذشت و قدرت شفابخش عفو و بخشایش در ژرفای عواطف و اعماق وجودش سرگرم کار شد، رنجیدهخاطر گفت : «اصلاً نمیدانستم از این همه آدم نفرت دارم.»
خانمی که برای رهایی از بیماری، هفتهها بود که تمرین عفو و بخشایش روزانه را در پیش گرفته بود، شبی پیش از آنکه به خواب برود تکرار کرد: «هر کس و هر چیز را که در گذشته و اکنونم به عفو و بخشایش نیاز دارد، میبخشم و عفو میکنم. همه را به طرزی مثبت میبخشم و عفو میکنم. من رها و آزادم و آنها نیز رها و آزاد هستند. اکنون همه چیز بین ما پاک شده است.»
آن شب زن خواب یکی از خویشاوندانش را دید و به یاد آورد که بیست سال است که کینه و نفرت شدید او را در دل نگاه داشته است. هیجان نیرومند رؤيا، وجودش را به جوش و خروش آورد و نیمهشب فریاد زد: «نه، حقیقت ندارد. من از تو متنفر نیستم. من تو را میبخشم.»
از فریاد خودش از خواب پرید و دریافت که عمل عفو و بخشایش به راستی انجام پذیرفته است. اگرچه به طرز هشیار از آن نفرت قدیمی آگاه نبود و حتی آن را به یاد نمیآورد وقتی در تکرار عبارتهای تأکیدی مربوط به عفو و بخشایش پافشاری کرد – چنان سطوح نیمههشیار حافظهاش را انباشتند که آن خاطره را به سطح هشیار آوردند تا شفا یابد.
شاید آگاهانه از آنچه که باید در گذشته یا اکنون ببخشایید و عفو کنید هشیار نباشید. این آگاهی ضرورتی ندارد. اگر چه هنگامی که قانون عفو و بخشایش را فرا میخوانید، اغلب بر شما آشکار خواهد شد. تنها کاری که باید بکنید تکرار مشتاقانه عبارتهای تأکیدی مربوط به عفو و بخشایش است. فقط بگذارید عبارتهای تأکیدی به کار پالایش سرگرم شوند.
عفو و بخشایش راستین عملی تصادفی و سطحی نیست. پالایشی در سطوح ژرف و پاک گردانیدن ذهن و روان است. عفو و بخشایش راستین، زمان و پافشاری میطلبد، تا بتواند سطوح نیمههشیار ذهن را عمیقاً پاک کند.
خانمی دربارهی قانون شفابخش عفو و بخشایش شنید. با امید بهبود سلامتش، هر روز به مدت یک سال آن را به کار بست. هر روز تکرار میکرد: «آزادانه میبخشم. به طور کامل عفو میکنم. رها هستم و رها میکنم. از همه چیز دست میکشم تا هر طور که مصلحت خداست امور به پیش بروند. شفای ذهن و تن و امورم را به دست خدا میسپرم.»
وقتی بیماریتش که سالها با او مانده بود ناپدید شد، پزشکش به او گفت که معجزه بوده است. زن نیز افزود: «بله، معجزهی عفو و بخشایش!» در پایان آن سال، معجزهی دیگری نیز در زندگیاش اتفاق افتاد. ارثی کلان از جانب یکی از افرادی که تمام آن سال را صرف عفو و بخشایش او کرده بود.
نفرت و انزجار، ایرادگیری و انتقاد، سرزنش و ملامت، خشم و میل به تسویه حساب کردن یا دیدن اینکه دیگری به مجازات اعمالش رسیده یا آزار دیده است، جملگی جان را میفرسایند و سلامت انسان را میربایند. به مصحلت خودتان است که هرگونه آزار گذشته و حال را – نه محض خاطر شخص آزار رساننده – بلکه به خاطر وجود خودتان ببخشایید و عفو کنید. اگر عفو و بخشایش را به صورت عادتی روزانه در خود پرورش دهید، پی میبرید که کاری بسیار آسان و دلپذیر و مؤثر است.
هرگونه آزار و انزجار، ذهن را میخراشد و سبب بیماری تن میشود. مادامی که صمیمانه به عفو و بخشایش نپردازید، شفای کامل انجام نمیپذیرد.
خانمی متوجه غدهیی در پستانش شد. به جای اینکه دیوانهوار از جا برخیزد و به شیوهیی منفی با دیگران دربارهاش گفتوگو کند، بر آن شد که ذهناً وضعیت را تجزیه و تحلیل کند و برای آن هدایت بطلبد:
دریافت جسمی سخت و متراکم در تن، نمایانگر تراکمی سخت در ذهن است. دست به دعا برداشت و گفت: «خدایا، کدام اندیشههای سخت و متراکم، کدام انزجار یا ملامت یا عدم عفو و بخشایش را با خود نگاه داشتهام؟ چه چیز یا چه کسی را باید ببخشم و عفو کنم؟»
چون پاسخ آناً نیامد، هر روز در سکوت و آرامش به دعا ادامه داد، و در مراقبههایش میپرسید: «کدام گرایشهای سخت را باید رها کنم تا این وضعیت بر من بخشوده شود؟» در یکی از مراقبههایش همسرش و خانمی را به یاد آورد که پنج سال پیش با هم ارتباط داشتند. در آن زمان، در برابر آن واقعه مقاومتی نشان نداده بود. آن رابطه هم پس از مدتی به پایان رسیده بود. اکنون نیز با همسرش بسیار خوشبخت بود. اما از این مراقبه دریافت که هنوز دربارهی آن دوران فشارآور اندیشههایی سخت را با خود نگاه داشته است.
برای عفو و بخشایش آن زن تکرار کرد: «آزادانه تو را میبخشم و عفو میکنم تو را رها میکنم و میگذارم به راه خود بروی. رابطهب ما برای ابد به پایان رسیده است.»
برای عفو و بخشایش همسرش ذهناً تکرار کرد: «آزادانه تو را میبخشم و عفو میکنم. هرگونه برداشت کاذب دربارهی تو را رها میکنم. تو همسری وفادار و مهربانی و ازدواج ما پیوندی شگفت و ارزشمند است. و تنها ثمرهب آن تجربه، نیکی محض بوده است.»
هفتهها در ساعات دعای روزانهاش آن عبارتهای تأکیدی مربوط به عفو و بخشایش را تکرار میکرد. یک روز متوجه شد که غدهی پستانش ناپدید شده است. اگرچه هرگز نفهمید چه موقع آن غده ناپدید شد.
وقتی از کسی یا وضعیتی منزجرید، با حلقهیی عاطفی که از فولاد محکمتر است به آن شخص یا آن وضعیت متصل میشوید. عفو و بخشایش، تنها راه رهایی از آن قید و بند برای آزاد شدن است.
پرستاری در یک تصادف اتوموبیل که رانندهاش مست بود به شدت مجروح شد. پس از بهبودی به کار روزانهاش در بیمارستان بازگشت. بارها و بارها مردی را که سبب تصادف او شده بود به بیمارستانی آوردند که او آنجا کار میکرد. مرد نیز همواره مست بود.
پرستار که از آن مرد منزجر بود، نمیپذیرفت از او مراقبت کند. پزشک نیز قول داده بود که پرستاری از این بیمار را به او محول نکند.
شبی در بخش او به اندازهب کافی پرستار نبود، در واقع آن شب او تنها پرستار بخش بود. صدای زنگ اتاق آن بیمار برخاست. چارهیی نبود، سینی داروهای او را به دست گرفت و به بالین بیمار رفت. همین که وارد اتاق شد، بیمار او را شناخت و دربارهی آن تصادف صحبت کرد و به پرستار گفت که نگران وضع مالی او بوده چون فهمیده که او بیوه است و به تنهایی مسؤول بزرگ کردن چند بچه است.
به هنگام گفتوگو، مرد از پرستار طلب عفو و بخشایش کرد، او نیز مرد را بخشید و آرامش و آشتی پیش آمد. حیرتانگیز اینجاست که چندی نگذشت که مرد از بیمارستان آنها مرخص شد و دیگر هیچگاه سر و کلهی او نیز در آن بیمارستان پیدا نشد. مرد از پرستار عفو و بخشایش میخواست. همین که عفو و بخشایش را به دست آورد از زندگیاش بیرون رفت.
زنی بازرگان نیز قدرت جاذبهب نفرت را به اثبات رساند؛ پس از ده سال ارتباط پنهانی، معشوقش ناگهان مرد. همسر وفادار مرد تنها وارث قانونی او به حساب میآمد. مرگ ناگهانی او سبب شد که زن بازرگان کینه و نفرت همسر مرد را به دل بگیرد.
هر چه نفرت زن بازرگان بیشتر شد، مشکلاتش نیز افزوده گشت. به مشروب و اعتیاد پناه برد. اگرچه اعصابش داغان بود، ناچار شد برای پرداخت بدهی فراوان و قرضهای سرسامآورش به عنوان فروشنده در فروشگاه بزرگی کار کند.
چه جای تعجب که همسر آن مرد مدام برای خرید به این مغازه و مستقیماً نزد این خانم میآمد. بیوه زن از ماجرای ارتباط همسر مرحومش با این خانم هیچ نمیدانست، و متوجه نبود که حضورش در آن فروشگاه این خانم را ناراحت میکند.
یک روز زن فروشنده به طرزی جنونآمیز از خود پرسید: «چرا باید این امر برای من پیش بیاید؟ مگر به اندازهی کافی رنج نکشیدهام؟ آنگاه دریافت که این قدرت جاذبهی نفرت است که این رویارویی و وضعیت را به سوی او میکشاند.
چون هر روز به تکرار عبارتهای تأکیدی مربوط به عفو و بخشایش نشست، بیوه زن ثروتمند از زندگیاش بیرون رفت. و چون به تدریج ذهنش را از هرگونه نفرت و انزجار پاک کرد، توانست زندگی آرام و بههنجارش را از سر بگیرد. چندی نیز نگذشت که با مردی نازنین ازدواج کرد و بینهایت خوشبخت شد.

