پسرک با عجله از کنار او گذشت اما چند قدم جلوتر پایش به چیزی گیر کرده و افتاد.
تمام خِرت و پرتهایش پخش زمین شد. او مکث کرد و بعد ناخودآگاه نشست و پسرک در جمع کردن وسایلش کمک کرد.
هر دو از مدرسه برمیگشتند و مسیرشان یکی بود. در راه با هم آشنا شدند و گپ زدند فهمید که نام پسرک «بیل» است عاشق بازیهای کامپیوتری است و به تازگی بهترین دوستش با او قهر کرده است.
سالها گذشت و دوستیشان ادامه یافت. روز فارغالتحصیلی از دبیرستان، بیل به او گفت: «روزی که با هم آشنا شدیم یادت هست؟ میدانی چرا آن همه خرت و پرت همراهم بود؟ آن روز کشوی میزم را خالی کرده بودم تا مزاحم کسی نباشم. با تصمیمی که گرفته بودم دیگر قرار نبود به مدرسه برگردم.
اوضاع خانه خراب بود یگانه دوستم را از دست داده بودم و احساس میکردم بدترین آدم روی زمین هستم. هیچ امیدی برایم باقی نمانده بود ... وقتی تو کتابهایم را از روی زمین جمع کردی داشتی جانم را نجات میدادی ... میدانی ... میخواستم به خانه بروم و خودکشی کنم.»
