فصل سوم — بیماریهای کودکان و مداوای آنها
در معالجهی بیماری کودک قبل از هر چیز باید از تندرستی زن شیرده اطمینان حاصل کرد، مثلاً اگر دایه به امتلاء خون گرفتار باشد، چارهی آن فصد (رگزنی) و حجامت است، اگر فشار بلغم داشته باشد باید بلغم وی را بیرون داد. اگر نیاز بدان باشد که طبیعت را در وی حبس و یا آزاد کرد یا بخار را از سرش دور ساخت و یا اندام تنفسی وی به مداوم احتیاج داشت و یا سرانجام مزاج شیردهنده بد شده باشد، باید با داروها و معالجات مناسب آنها را برطرف کرد.
نسخهی انگلیسی: «اگر خلطی که بیشتر خون است، فزونی یابد باید با توجه به حفظ تعادل، خون اضافی را از بدن خارج ساخت. یبوست، اسهال، صعود بخارات به سوی سر، اختلالات دستگاه تنفسی و عدم اعتدال مزاج باید با منظم کردن غذا و آشامیدنیهای زن شیرده اصلاح و درمان شود.»
اگر معالجه وی در جهت رفع بیماری و کسالت از راه ایجاد اسهال باشد یا واقعاً شیردهنده اسهال شدید داشته باشد و یا معالجهاش بهوسیلهی استفراغ از طریق دهان انجام میگیرد و یا خودش به استفراغ دچار شده باشد، بهتر است در این روزهای بیماری کار شیر دادن را کنار بگذارد و کس دیگری به جای وی این کار را به عهده گیرد
بگذار اکنون بیماریهای جزئی اطفال را بیان کنیم:
۱_ ورمهایی که هنگام روییدن دندانها در لثه پدید میآیند.
۲_ ورمها و ترنجیدگی در وترهای اطراف گونهی طفل.
نسخهی انگلیسی: «تورم بخش گیجگاهی و اسپاسم عضلات ماضغه در حین رویش دندان امری عادی است.»
اگر این حالت رویآور باشد باید محل ورم و ترنجیدگی را به ملایمت با انگشت مالش داشت و چربیهایی را که در بحث رویش دندانها ذکر شد بر آن مالید. برخی پنداشتهاند که در این حالت مضمضمه انگبین مخلوط با بابونه، یا عسل و سقز تازه از درخت آمده خوب است. همچنین بابونه و شبت را در آب میجوشانند و از آن بر سر میریزند و افشرهی بابونه و شبت را بر سر مینهند.
۳_ بچهها عموماً و در هنگام دندان درآوردن خصوصاً به نوعی اسهال دچار میشوند. برخی این حالت اسهالی را چنین تشخیص دادهاند که در لثهی کودک چرکی پیدا میشود که طفل آن را همراه شیر فرو میبرد و این چرک از مواد زائد شور طعم است سبب اسهال وی میگردد. شاید این نظر درست نباشد و دلیل فقط همین باشد که طبیعت بسیار سرگرم آفرینش دندانهاست و چنانکه شاید و باید به کار هضم طبیعی نمیپردازد و یا اینکه دردهایی به طفل روی آورده است که مانع عمل هضم در بدن ناتوان وی میگردد. اگر حالت اسهال خفیف و کم باشد ایرادی ندارد، لیکن اگر زیاد و به حد افراط بود باید شکم بچه را در تخم گل سوری یا تخم کرفس و یا رازیانهی رومی و یا زیره پیچید و یا ضماد زیره و گل سوری را که به سرکه آمیخته است بر شکمش نهاد و یا اینکه گاو رس با کمی سرکهی پخت و بر آن نهاد.
اگر این ضمادها فایدهای نبخشند، به اندازهی یک ششم درهم پنیر مایهی شکنبهی بزغاله را همراه آب سرد به بچه میخورانند. ولی در آن روز باید طفل را از شیر خوردن بازداشت، زیرا ممکن است شیر در معدهاش پنیر شود. به جای شیر باید غذایی داد که کار شیر را انجام میدهد، مانند زردهی تخممرغ نیمپز و مغز نان آبپز و قاووت آبپز.
قاووت، آرد برشته شدهای است که در آب پخته شده است.
۴_ شکم کودک بند میآید و از دفع مدفوع باز میماند. در این حالت باید از فضله موش یا عسل سفت یا عسل همراه پونه و یا ریشهی سوسن کبود (زنبق کبود) خام یا سوخته شیاف درست کرد و در مقعد کودک شیاف کرد. یا اینکه کمی عسل یا بهاندازهی یک دانه نخود سقز درخت ون را به وی خورانید و شکمش را به آهستگی با زیت اندود و یا نافش را با زهرهی گاو و بخور مریم مالش داد.
۵_ گاهی در لثهی طفل احساس سوزش میشود. چاره این است که لثه را با روغن و مو مالش دهند. گوشت شور و گندیده نیز برای این کار مفید است.
۶_ ممکن است در بچهها به ویژه در موقع رویش دندانها ترنجیدگی پیدا شود. علت آن غالباً از سوء هضم و ناتوان شدن زیاد پیهاست. این تشنج بیشتر در کودکانی دیده میشود که بدن بزرگ و مرطوب دارند. داروی این تشنج روغن ریشه سوسن کبود و یا روغن مهک (سوس، شیرین بیان) و یا روغن خیری (شببوی زرد) و یا روغن حناست.
۷_ بیماری کزاز — چارهای این بیماری قثاء حمار (خیار چنبر، فلوس) آبپز یا روغن بنفشه و قثاء حمار است.
۸_ اگر کودک بر اثر تب یا اسهال شدید یبوست پیدا کرد و در تعاقب آن ترنجیدگی (تشنج) رویداد باید مفاصل او را کم کم با مالیدن روغن بنفشه و یا روغن بنفشه همراه کمی موم پالایید، به عرق کردن وادارش کرد و به دفعات مکرر بر مغز او زیت و روغن بنفشه و غیره افشاند. چارهی کزاز خشک نیز همین است.
۹_ اگر کودک به سرفه و زکام دچار شد، باید آب گرم بر سرش پاشید و زبانش را با انگبین اندود و به وسیله انگشت بر بیخ زبانش فشار وارد ساخت تا بلغمها را قی کند و بهبودی یابد. یا اینکه انگم درخت ارژن (صمق عربی)، کتیرا، بهانه، ربسوس و فانید (شیره و نیشکر) راه هر روز با شیر بهطفل داد.
۱۰_ ممکن است طفل به تنگنفسی دچار آید. برای علاجان باید به بیخ گوشها و بیخ دندان وی به زیت اندوده شود و طفل باید قی کند و اگر زبانش را بفشارند بسیار سودمند است. در دهان وی آب گرم را قطره قطره میریزند و باید چیزی از آمیزهی برزقطونا (اسپرزه) با انگبین را بلیسد.
۱۱_ بسیار اتفاق میافتد که کودکان شیر فروبرده را پس میدهند یعنی استفراغ میکنند. در بچهی شیرخوار غشای داخل دهان و زبان چنان نازک است که تحمل ساییدن چیز نرم را ندارد تا چه رسد به بیرون آمدن مایع شیر از دهان. طفل از این باز آوردن آزار زیاد میبیند. بدترین بازآوردهها آن است که به رنگ سیاه زغال درآید و آن کشنده است. اگر مادهی باز آمده سفید یا سرخ باشد سالمتر است. باید این حالت بهوسیلهی بازدارندههای استفراغ که در کتاب جزئی آمده است مداوا شود. شاید تداوی بهوسیلهی بنفشهیکوبیده یا بنفشهی مخلوط باورد (گل محمدی) و کمی زعفران و یا به وسیله خرنوب انجام پذیرد و یا اینکه افشای کاهو و تاجریزی و یکمین را باید به کار برد.
اگر حالت کودک از آن هم سختتر باشد، ریشهی کوبیدهی مهک (سپس، شیرین بیان) درمان آن است. اگر مار و مازوج و پوست کندر را بسیار ریز بکوبیم و با عسل بیامیزیم، این مخلوط دوای بازآوردن و جوشهای لثهی بچه است. رب توت ترش و رب غوره هم برای این کار مفید هستند. و شاید اگر بچه را با شربت انگبین و یا آب انگبین بشوییم و چیزی از خشکدههای مذکور را استعمال کنیم کودک به حال خود برگردد. در صورتی که به داروی قویتر نیاز باشد، از رگ و پوست و گل انار و سماق از هر کدام به مقدار ۶ درهم و مازوج به مقدار ۴ درهم و شبت به اندازه دو درهم را با هم میکوبند، میبیزند و میپاشند.
۱۲_ گاهی اتفاق میافتد که از گوش بچه ماده مرطوبی میتراود و این نشانه آن است که تن وی به ویژه مغزش بسیار تر است. در این حالت باید پشمی را در انگبین و شراب فرو برد و مقداری کات یا زعفران و یا کمی بورک به آن اضافه کرد و در گوش کودک گذاشت. یا اینکه فقط پشم را در آب مازوج به اضافه کمی زعفران خیس کرد و در گوش کودک نهاد.
۱۳_ اگر کودک به گوش دردی که از باد و یا از رطوبت میشود دچار شد علاجش یکی از داروهای زیر است: حضض، مرزهی کوهی، نمک تبرزد، عدس، مر، دانهی شرنگ، سرو کوهی. و باید آن را در روغن جوشاند و در گوش چکاند.
۱۴_ اگر در مغز کودکی ورم گرم که آن را عطاس مینامند پیدا شد که ممکن است درد آن بیشتر به چشم و گلو برسد و رنگ صورت زرد شود در معالجهی آن باید کوشید که مغز کودک به سردی گراید و تر شود.
نسخهی انگلیسی: «نوعی ورم مغز وجود دارد که عطش نامیده میشود.
داروی این درد پوسته خیار و کدو و آب تاج ریزی و به ویژه افشرهی بقله الحمقاء (خرفه) و روغن ورد (گل سوری) به همراه کمی سرکه و زردهی تخممرغ با روغن ورداست. هر چه از این قبیل باشد حال بچه را بهتر میکند.
۱۵_ اگر در سر کودک آب پیدا شد، چاره آن را در بیماریهای سر ذکر کردهایم و اگر چشمهایش ورم کرد بر آن حضض و شیر میمالند و بعد بهوسیلهی جوشاندهی بابونه و آب ریحانهی کوهی میشویند.
هیدروسفالوس، بیماریهایی است که بر اثر جمع شدن بیش از اندازهی مایع مغزی–نخاعی که مقدار آن تا چند لیتر ممکن است برسد به وجود میآید.
منظور از ورم چشم ورم ملخمهی چشم یا کنژ نکتیویت است.
اگر بر اثر گریهی زیاد لکهی سفیدی در چشم پیدا شد درمان آن افشرهی تاجریزی است و اگر پلک چشم کودک بر اثر گریهی جوش زد و سرخ شد (گلمژه پیدا کرد) چارهی آن افشرهی تاجریزی است.
۱۶_ اگر کودک تبدار شد، باید دائم را بپوشاند و شربتهایی مانند آب انار با اسکنجبین و انگبین، افشرهی خیار با کمی کاهو و شکر به او بنوشاند. بچه باید عرق کند و اگر نیشکر تر را بفشاریم و افشرهی آن را بر سر و پای طفل بنهیم و او را به خوبی بپوشانیم عرق میکند.
۱۷_ اگر کودک به درد پیش روده گرفتار شد و بر خود پیچید و گریه کرد باید شکم او را در آب گرم و روغن زیاد و شمع اندک پیچید.
نسخهی انگلیسی: «قولنج به علت خوردن شیر بد و اسهال به علت سوءهاضمه به وجود میآید. این عارضه باعث بیتابی به خود پیچیدن و گریه شدید طفل میشود به طوری که او را در حال احتضار قرار میدهد. در این حال باید شکم را فوراً به آب گرم موم و روغن کمپرس نمود.»
۱۸_ اگر کودک به طور پیاپی عطسه کرد نشانهی ورم اطراف مغز است و علاج آن سرگردانیدن و اندودن به سردکنندههایی چون افشارها و روغنهای سردکننده است و اگر سبب آن ورم نباشد باید ریحان کوهی را کوبید و در سوراخ بینی بچه وارد کرد.
نسخهی انگلیسی: «برخی اوقات نشانهژ ورم اطراف مغز است.»
۱۹_ اگر در بدن کودک جوش پیدا شد،ابتدا باید دانش که جوش سیاه و سر گشوده (زخمشده) کشنده، جوش سفید سالمتر و جوش سرخ بدون خطر است. همانطور که گفتیم اگر مادهی بازآمده سیاه باشد کشنده است،تا چه رسد به اینکه به صورت جوش درآید. ممکن است در بیرون آمدن جوش نفعی برای تنه بچه باشد. در هر حال علاج آن این است که خشکندههای لطیف را در آبی میریزیم که در آن موادی مانند گل سوری آس برگ درخت ون و گز پخته شده است. وطن کودک را به آن میشویم و یا اینکه با روغن گیاهان ترشح میمالیم. تا وقتی جوشها نترکیدند کاری به آنها نخواهیم داشت ولی به محض آنکه رسیدند به چاره میپردازیم و اگر چک کردند با مرهم سفیداب و شاید اگر لازم شد با آب انگبین و کمی بورک آن را میشوییم. و همچنین اگر قلاع (برکنندگی) غلیظ باشد باید داروی قویتری به کار برده شود، مثلاً آب بورک را با شیر میآمیزیم و تن بچه را تا آنجا که تحمل دارد با آن میشوییم.
۲۰_ اگر در زیر پوست کودک آب جمع شد گرم کردن بچه با آب آش پخته و گل سوری و گزنه دشتی و برگ درخت بند خوب است و از آن خوبتر اصلاح غذای شیردهنده است.
نسخهی انگلیسی: «جوشهای تاولی (بثورات تاولی) روی بدن.»
نسخهی انگلیسی: «استحمام بچه با جوشاندهی آس (مورد) و ...»
۲۱_ اگر ناف بچه بر اثر گریهی زیاد آماس کرد و یا به سببی در او فتق پیدا شد، باید نانخواه را با سفیده تخم مرغ به هم زد و بر موضع معلول نهاد و پارچه ی کتان نازک بر آن قرار داد. یا اینکه خردهی باقلای مصری تلخ (ترمس) را بانبیذ (نوشابهی خرما یا انگور) آمیخت و بر پارچهای نهاده و موضع معلول را به آن محکم پیچید. قویتر از آنها قبضکنندههای گرم مانند مر، پوست سرو، مغز سرو، پوست اقاقیا، آلوا (صبر) و آنچه که در معالجه فتق گفته میشود، میباشد.
۲۲_ اگر بر اثر بریدن ناف این عضو ورم کند باید چنگار و سقز را در روغن کنجد گداخت و به بچه خوراند و ناف او را اندود.
۲۳_ گاهی کودک نمیخوابد و دائماً گریه میکند و ناله سر میدهد و ما ناچاریم او را بخوابانیم. پوست خشخاش و تخم خشخاش برای این منظور مطلوب است و همچنین روغن کاهو و روغن خشخاش که بر سر و گیجگاه او میمالند. اگر این مواد فایدهای نبخشیدند باید دارویی را به کار برد که نسخهی آن به قرار زیر است:
۱_ دانهی سمنه (کیسهای چوپان) ۲_ جور گندم (گل گندم،قنطوریون) ۳_ خشخاش سفید ۴_ خشخاش زرد ۵_ تخم کتان ۶_ دانه خوری (ثمر درخت ارژن) ۷_ بکمون (عرفج) ۸_ بارهنگ ۹_ تخم کاهو ۱۰_ تخم رازیانه ۱۱_ بادیان رومی (انیسون) ۱۲_ زیره
همهی این مواد را میکوبند و کمکم میجوشند و بعد به مقدار کمی از برز قطونا (اسپرزه)ی نکوبیده در روغن میپزند و بر آن میافزایند و بهاندازهی همه آنها شکر میریزند و میآمیزند. و به اندازهی دو درهم از آن به بچه میخورانند. و اگر خواستند دارو باز هم مؤثرتر باشد، بهاندازهی یک سوم یکی از این داروهای نام برده و یا کمتر از آن، افیون در آن اضافه میکنند.
۲۴_ گاهی کودک دچار سکسکه میشود، چارهی آن با نارگیل و شکر است.
نسخهی انگلیسی: «گاهی کودک به علت خوردن شیر بد دچار سکسکه میشود.»
۲۵_ اگر بچه استفراغ کرد، دو راه علاج وجود دارد: یا باید نیمدانگ قرنفلی به او داد و یا معدهی او را بهوسیلهی بازدارندههای ضعیف استفراغ بست (ضماد گذاشت).
نسخهی انگلیسی: «استفراغ شدید به علت خوردن شیر زیاد عارض میشود. برای درمان آن باید نیمدانگ قرنفل به طفل داد و شکم وی را با مادهی قابض ملایم ضماد گذاشت.»
۲۶_ اگر کودک به ناتوانی معده دچار شد باید با شربت سوسن (میسوس) که با گلاب یا آب آس درست شده است معده را خیس کنند. و آب را با کمی قرنفل و سرکه و یا قیراطی سرکه را در مقدار کمی شراب (میبه) سبک بریزند تا طفل بنوشد.
نسخهی انگلیسی: «بعضی اوقات کودک به ضعف هاضمه دچار میشود. این عارضه با کاربرد موضعی شرب سوسن، مورد و گلاب درمان میشود.»
۲۷_ گاهی معده کودک بر اثر پرخوری به تباهی میگراید و درد میکند. این درک مربوط به نیروی حس کننده است به نیروی وهم و پندار اثر میکند، در نتیجه بچه خوابهای هولناک میبیند و ترسناک از خواب میپرد، نباید گذاشت کودک بر شکم سیر و انباشته بخوابد، باید عسل بلیط تا آنچه در معده است هضم و سرازیر گردد.
۲۸_ گاهی در بین دهان و سرخنای کودک آمادس (ورم) پدید میآید که ممکن است به ماهیچهها و مهرههای پشت گردن سرایت کند. در این حالت باید مزاجش را بهوسیلهی شباف لینت داد. و بعد رب توت و امثال آن را به وی خورانید.
۲۹_ گاهی کودک در خواب زیاد خرخر میکند. چارهای خرناسهها آن است که تخم کتان کوبیده و یا زیرهی کوبیده را در عسل خمیر کنند و به بچه بدهند.
۳۰_ ممکن است کودک به باد خردسالان دچار شود.
نسخهی انگلیسی: «تشنج اطفال.»
علاج این همان است که در بحث بیماریهای سر گفتیم. لیکن در اینجا نیز دارویی را توصیه میکنیم که ممکن است بسیار مفید باشد و آن اینکه: مرزهی کوهی، جندبیستر و زیره را به اندازههای برابر میکوبند و به هم میزنند و به کودک میدهند. مقدار مورد استعمال این دارو در هر وعده سه قرص است.
۳۱_ اگر مقعد کودک بیرون آمد، باید پوست انار، پوست آس تر، جفت بلوط (برارمازو)، ورد خشک، شاه سوختهی حیوان، زاجیمانی، سمبز، گل انار و مازوج را از هرکدام یک درهم در آب آنقدر جوشاند که در آن سختی باقی نماند و گذاشت تا به حالت ولرم در آید و بچه را در آن نشاند.
منظور پرولایس مقعد است.
۳۲_ گاهی بچهها بر اثر سرما به بیماری زحیر (پیچش شکم) دچار میشود. در این حالت باید به اندازه سه درهم تخم گندنا و سه درهم زیره را با هم بکوبند و با روغن کهنهی ماده گاو در هم آمیزند و با آب سرد در دهان بچه بریزند.
منظور انتریتیس یا التهاب روده است.
۳۳_ گاهی در شکم کودک کرمهای کوچکی پیدا میشود که بیشتر در محل مقعد به وی آزار میرسانند. اتفاق میافتد که در بین آنها کرمهای درازی هم باشند ولی کرمهای پهن کمتر دیده میشوند. چارهی کرمهای دراز این است که مقدار کمی آب ر منه در شیر میریزند و به وی میخورانند و شاید هم نیاز بدان باشد که خاراگوش، برنج کابلی، زهرهی گاو و دیه شرنگ بر شکمش بگذارند و ضماد کنند. داروی دفع کرمهای کوچک یعنی آنچه در مقعد جای دارد: راست (سوسن کوهی) یا زنجبیل شامی و عروق الصفر (زردچوبه) را به طور مساوی و به اندازه هر دوی آنها شکر در آب میریزند و به بچه میدهند.
۳۴_ اگر رانهای بچه پوست بیاندازند، باید گرد آس کوبیده و ریشهی سوس کوبیده و یا گل سوری کوبیده و یا کوبیدهی سعد (مشگ زمین) یا آرد جو و یا آرد عدس بر آن بپاشند.
منظور بیماری انترتریگو است و آن عبارت از زخم شدن، قرمزی، خارش و سوزش در محل چینهای بدن از جمله بین پاها، مقعد، کشاله های ران، چین پستان میباشد. علت آن مالش، زخم شدن و پوسته پوسته شدن و عفونت با باکتریها و قارچها میباشد که بهخصوص در نوزادان و اشخاص چاق بهوجود میآید.
فصل چهارم — پرورش خردسالان
دستور اول:
باید بسیار مراقب بود که در توان انتقال کودک به مرحلهی خردسالی، اخلاق و رفتار وی پسندیده و معتدل گردد. برای منظور نباید کاری کرد که کودک به خشم زیاد، ترس زیاد، اندوه و شببیداری زیاد برخورد کند و یا دچار شود. هرچه را طفل آرزو کرد باید زود برآورده شود و از هر چیز نفرت داشت از وی دور گردد. در این دستور دو نفع وجود دارد: یکی نفسانی است زیرا بچه از همان طفولیت به اخلاق و رفتار نیکو خوی میگیرد و نیکی در او سرشتی میشود و از او جدا نمیگردد. دیگر آنکه برای بهبود تنش مطلوبست، زیرا همانطور که از سوءمزاج، بدخلقی و بدرفتاری سر میزند، از عادت به بدخویی نیز سوءمزاج پیدا میشود. مثلاً خشم، مزاج را بیشتر از حالت اعتدال گرم میکند، اندوه خشکمزاجی به بار میآورد؛ پژمردگی و کم ارادگی نیروی روانی را سستی میبخشد و مزاج را به سوی بلغمی بودن گرایش میدهد. پس معلوم میشود که در خوشخلقی بهبودی تن و روان نیز هست.
دستور دوم:
وقتی کودک از خواب بیدار شد، بهتر آنست که استحمام شود و بعد به مدت یک ساعت با اسباببازیهایش و به منظور بازی کردن تنها گذاشته شود، سپس کمی غذا بخورد و از آن به بعد زیادتر از پیش به بازی بپردازد، باز استحمام کند و غذا بخورد و تا حد ممکن نگذارند در وقت غذا خوردن آب بنوشد، زیر آب غذای خام را قبل از حذف شدن به درون میراند.
دستور سوم:
وقتی کودک به ۶ سالگی رسید، باید او را به معلم و شخص ادب آموز سپرد و به تدریج به کسب تحصیلش واداشت، نباید او را به زور وادار کرد که یک دفعه کتاب را بگیرد و از خود دور نسازد. از ۶ سالگی به بعد شستوشو کاهش مییابد و طفل قبل از غذا خوردن بیشتر بازی میکند.
دستور چهارم:
خردسالان باید نبیذ (نوشابهی انگور و خرما) بپرهیزند، به ویژه خردسالانی که گرم و ترمزاجند زیرا زیانی که از نبیذ پیدا میشود زرد آب در نوشندهی آن است، که زود به تن آنها سرایت میکند. نفع نبیذ که ریزش زرد آب و یا تری بخشیدن به مفاصل است برای خردسالان مورد نیاز نیست زیرا زهرهی آنها به حدی نمیرسد که احتیاج به دفع آن همراه ادرار موجود باشد و مفاصل آنها کاری به تر گردانیدن ندارد. باید کاری کرد که آب گوارای پاک را همیشه آرزو کنند.
این بود دستور پرورش خردسالان تا زمان ۱۴سالگی آنها. در این مدت همواره باید مراقب حال و مزاج آنها بود که آیا تری یا خشکی در مزاج آنها و یا سختی در جشمشان در افزایش یا در کاهش و یا در حال اعتدال است. باید در کاهش دادن ورزش به تدریج عمل کنند، حتی در ورزش سخت و دشوار هم که نمیخواهند دیگر انجام دهند باید ترک آن تدریجی باشد. ورزش در بین سن خردسالی و نوجوانی باید به صورت معتدل — نه کم و نه زیاد — انجام گیرد. بعد از ۱۴سالگی به برنامهی رشدونمو و بهداشت نیاز داریم.
پس بهتر است به آن توجه کنیم و قبل از هر چیز در زمینهای سخن گوییم که اساس برنامهی بهبودی تندرستان است و آن همانا ورزش است.
