
آقا، تو که این فیلمِ جلف را میبینی، خیال نکن داری یک تفننِ ابلهانه میکنی. نه جانم، این یک کالبدشکافیِ تمامعیار است. برو گوینده را ول کن، حرفهایش را بریز تویِ زبالهدانیِ تاریخ، عکسهایش را هم بسوزان، چون عکس فقط یک مُردارِ صافکرده است.

تو به فیلم نگاه کن، به آن سلسلهی جنبانِ نحسِ حرکات، به آن تشنجِ نمایشیِ قبل و بعد از ماجرا. این طرفِ بیچاره یک مشت تروما را تویِ دلش چپانده، مثلِ خیارشور تویِ یک شیشهیِ شکمبه، و حالا هر حرکتش یک ترکش از آن شیشه است.

قبلش یک جورِ نُرمالِ کذایی، بعدش یک طور دیوانگیِ مضحک، و تو باید مثلِ یک پرستارِ پیرِ بددهن که هزار تا از این قضایا را دیده، فقط با چشمانِ نافذت به انقباضاتِ عضلاتِ صورتش نگاه کنی، بدونِ اینکه یک کَلَکِ عاطفی به او بزنی. این است رسالتِ تُهیگونهی تو، اینکه از لابهلایِ این لودگیها، جانِ واقعیِ آدمیزاد را بیرون بکشی.

حالا اگر دیدی که بیچارگیِ او از حد گذشت و این نمایشِ مزخرف داشت تبدیل به یک سکتهیِ تمامعیارِ رفتاری میشد، دیگر منتظرِ چی هستی؟ بیاورش تویِ تزریقاتی.

اما نه برایِ ماساژِ روح، که یک آمپولِ دوزاریِ بیهوشی به رگِ اصلیِ فیلمش تزریق کن. یک بیحسیِ عمیقِ زننده، جوری که دست و پا و حتی مردمکِ چشمهایش از کار بیفتد و آن وقت ببینی که دیگر نمیتواند برایِ دوربین، گریهیِ مصنوعی سر هم کند. اینجا خلاقیتِ تو قد میکشد؛

نه با حرفهایِ چرند، بلکه با یک سوزنِ و استریلِ نگاه. این کارِ توست، ای رئیسِ این خیمهشببازیِ درمانی. فیلمِ رفتارِ آنان را تماشا کن، به کنشهایِ پوچ و عکسالعملهایِ کسالتبارشان بخند، و گاهی با یک بیحسیِ حسابی، آنان را از این خوابِ گرانِ خودفریبی بیدار کن و اللّه اعلم؛

Therefore I am !