همه همین گونهاند. بشر بیوفاست، همه بیوفایند. هیچکس جفت نمیرود، همه تکتک میروند، رفقایشان را میگذارند و میروند. همه دیر یا زود بیوفا میشوند، بیوفایی لازمهی زندگی دنیاست.
زندگی دنیا مانند این است که در اتاقی باشیم، به اندازهی یک سرک کشیدن بیرون را تماشا کنیم، بعد سر را بیاوریم داخل. این همه زندگی، همسر گرفتن، بچّهدار شدن، زحمت کشیدن، خون دل خوردن، به اندازهی سر از پنجره بیرون کردن و نگاهی به بیرون انداختن طول میکشد.
این حقیقت در آخر نمایان میشود، والّا الان میگویی من سالیان سال است که زندگی میکنم. امّا در آخر، حقیقت برایت مکشوف میشود و متوجّه میشوی که به اندازهی یک سر بیرون کردن زندگی کردهای؛ ولدت اموت موت، یعنی متولّد شدم، پیدا شدم، بیرون رفتم، خودم را دیدم، مردم را دیدم، بعد آمدم داخل و راحت شدم. تا دیدم مُردم. الان شما همه درصدد مردن هستید، خسته میشوید، کسل میشوید، خانهی خودت را ول میکنید، دعا میکنید، خدایا ما را نجات بده، ما را با خودت آشنا کن، بلند میشوید میآیید اینجا دور هم جمع میشوید، از همه جا غافل میشوید، بعد که خستگیتان رفع شد، میروید.
من هم مثل شما هستم. دورانی که هنوز زن نداشتم تا نصفشب با رفقا مینشستیم در مسجد، دعا میخواندیم، قرآن میخواندیم، کیف میکردیم. آخر شب میرفتم خانه، در میزدم، مادرم را بیدار میکردم، ولی دلم نمیخواست در را باز کند. دلم میخواست نیمهشب در مهتاب بنشینم و آسمان را تماشا کنم.
عجب! انسان هم اینقدر دورو میشود! هم در میزنم، چون میدانم مادرم منتظر است و ممکن است نخوابیده باشد و با خودش بگوید چرا بچّهام نیامد، هم دلم میخواست در را باز نکند. از قضا او هم در را باز نمیکرد. یک ربع، بیست دقیقهای دیگر مینشستیم باز یک در میزدم. باز دلم میخواست در را باز نکند. از یک طرف دست انسان کار میکند و در میزند، از طرف دیگر دل انسان نه. این اتّفاق زیاد تکرار میشود. انسان دررو است.
انسان در طول مسیر دورو است، یکی اوّل راه و یکی هم آخر راه یکروست. والّا در بین مسیر دوروست، این دورویی خوب هم نیست، انسان خوب است یکرو باشد، ساده باشد، تا میگویند بگو: اشهد ان محمدا رسول اللّٰه، اشهد ان علیا ولی اللّٰه بگوید. آدم یکرو زود به خدا جواب میدهد. امّا آدم دورو، هم میخواهد اهل دنیا را جواب بدهد، هم اهل آخرت را. هم میخواهد با اهل آخرت رفیق باشد و رو به آخرت برود، هم میخواهد دنبال سور و سات دنیا و مال و تجارت باشد. دو کار دارد.
به آن جَلدی هم عارف نیست که بیاید بدنش را دست شما بیاندازد و روحش برود با انبیاء و اولیاء بنشیند، به آن بزرگی نیست. هنوز کوچک هستیم. وقتی رو به دنیا میرویم سرگرم دنیاییم و رو به آخرت که میرویم سرگرم آخرتیم. دنیا و آخرت با هم جمع نمیشوند. هما بمنزلة المشرق و المغرب؛ مثل مشرق و مغرب میمانند، مغرب با مشرق به هیچوجه جمع نمیشود، یعنی این دو هوو هستند. مانند اینکه دو دکان باشد و هر دو چینی بفروشند، مشتری که میآید، یکی از این طرف میگوید: بفرمایید. آن دیگری از آن طرف میگوید: بفرمایید. مشتری به سمت هر کدام که برود آن دیگری ناراحت میشود.
یکی گفت: این هفت سیب را بین ما قسمت کن، سه سیب این طرف گذاشت، سه سیب هم آن طرف. سیب هفتم را گفت: اگر من بردارم تو پکر میشوی، اگر تو برداری من پکر میشوم، پس هر هفت سیب مال من و هر هفت تا را برداشت. این قسمت کردن اهل دنیاست. ولی آخرت اینطور نیست. آنجا همه قاطیاند و در قرب خدا. ♥️
یادداشت مؤلف: این سلسله درسها رو در جایگاه انسانی که قلباً به خدا مومنه، به رشتهی تحریر میارم. بایستی مخاطبینم از این موضوع آگاهی داشته باشن.