سلام بابا لنگدراز عزيز
اميدوارم هميشه خوب و سالم باشيد.

نامههايم به دستتان میرسد؟!
اين نامه را کوتاه مینويسم چون کمي ناخوش احوال هستم.
ناخوش احوال!!!!
چه واژه غريبی....
راستی بابا لنگدراز عزيز!
چرا گاهی معادلههايمان توی زندگی درست از آب در نمیآید. مثلن طبق محاسبات من، عشق باید دوای هر دردی باشد. اصلا عشق باید تمام رابطهها را آباد کند.... قشنگی ببخشد!
اما گاهی...
گاهی عشق یاریگر نیست... یعنی عشق همان کیفیت ثابت را دارد اما این آدمها و نوع روابطشان است که پذیرای عشق نیستند!
بابا لنگدراز...
بیزارم از این مصلحتاندیشیها و سیاستهایی که گاهی باید به جای عشق در رابطه با آدمها به کار گرفت، اما گاهی چارهای نیست!
دستور زبان آدمها و تعریفشان از کلمه، آن هم کلمه بزرگ و مقدسی چون عشق زمین تا آسمان فرق دارد!
حرفهایم تمام شد...
راستی میشود به رسم احوالپرسی برایم گل بفرستید؟
(نَگین این بشه چه پرروعهها)
امروز که آن گل رُز آبی رنگ را پشت شیشه گلفروشی دیدم، دلم غنج رفت ولی ترجیح دادم کسی با دادنش، غافلگیرم کنم.
حالا از دیروز عصر هی گوشه کتابخانه را تصور میکنم که گل رز آبی رنگم از کنار کتابها، اتاقم را قشنگتر کرده است.
امروز الهه از راه دور برایم لیمو شیرین، لیمو ترش و شلغم نايينی آورد! حقیقتن نمیدانم شلغم را از کجایش درآورده بود. اصلا مگر آدم در آخرهای تابستان اینطوری سرما میخورد؟!
با اینکه شلغم دوست نداشتم، اما چشمهایم را بستم و قورتشان دادم...
شیرین بود... درست به اندازه قشنگی دوستیمان!
خلاصه اینها را گفتم تا بدانید جز داشتن همان گل، به آبمیوه یا کمپوت احتیاجی نیست...
ممنون که مثل همیشه نامههایم را میخوانید....
امضا:
یک دختر سرماخورده ....

این پست برای دو تا از چالشهای آقای دستانداز ویرگول نگارش شده:
البته تقریبن بايد بگيم چالش دو هفتهدانهای (=نامهای?)
پ.ن: اکثر آدما رو که با دقت نگاه میکنی هم حرفهای خودشون رو نقض میکنن، هم برخلاف شوق و ذوق نمایشیشون هیچ اهمیتی نمیدن، هم دقیقن اون کاری که متنفرن دیگران در حقشون انجام بدن رو در حق بقیه انجام میدن، هم وقتی میگن آره میفهمم با عملشون ثابت میکنن ذرهای نمیفهمن، هم قولهاشون رو زیر پا میذارن، هم درست اون کاری که میگن هرگز نمیکنن رو یه روزی میکنن، هم همه اینها رو درباره خودشون رد میکنن و فاز شدیدی از کول بودن و اجتماعی بودن برمیدارن و هم شاخ از کلهشون میزنه بیرون که چرا یه نفر تنهایی رو به معاشرت باهاشون ترجیح میده. خلاصه که نظرم راجع به بحث تنهايی در حال حاضر اینجوریه. شما چه تعریفای دیگهای براش در نظر میگیرین؟ حتمن کامنتش کنین. از صحبت با شما، خوشحال میشم.
پ.ن: تنهايی خیلی خوبه اما بنظرم آدم نیاز داره که.... بذار اینجوری از عشق برات و کیفیتهاش برات بگم،
کنار من خودت باش؛
اگه ناراحتی، الکی نخند.
اگه خوشحالی، از دیدن خندههات محرومم نکن.
اگه بیحوصلهای، خودتو خوب نشون نده.
اگه خستهای، سرتو بذار رو شونهم تا وقتی خستگیت در بره.
اگه میخوای گریه کنی، بغل من برات بازه.
کنار من خودت باش، من ازت انتظار ندارم همیشه بهترین ورژن(=وِریسون) خودت باشی،
بعضی روزا هیچ جوره حال آدم سر جاش نمییاد و فقط باید بگذره،
تو همون روزا رو من حساب کن رفیق. :)
Vibes for today
نامه قبلی یا همون اولین نامهم به بابا:
مغسی که میخونین.XD حتمن باهام نظراتتون رو به اشتراک بگذارین. نمیدونین چقدر خوشحالم میکنین اگه با لایک یا کامنتتون هرقدری که دوستش داشتین و لذت بردین و یا حتی نقد یا پیشنهادی داشتین بهم اطلاع بدین. میمنانتان هستم هميشهیِهمیشه. :»
این هم دو تا برش خوندنی از خود کتاب:
بابا لنگ دراز عزیزم:
داشتم این نامه رو دوباره میخوندم و به نظرم اومد کمی غمناکه . اما نمی تونی حدس بزنی که من یه موضوع خاصی رو تو هندسه باید تا دوشنبه صبح مرور کنم در حالی که بدجوری سرما خوردم و دایم عطسه میکنم !
فراموش کردم دیروز اینو پست کنم، برای همین یه نامه شکایتآمیز مینویسم . دیروز صبح ما با پدر روحانی ملاقات داشتیم.. میتونی حدس بزنی چی گفت؟
سودمندترین امیدی که تو انجیل بهمون دادن اینه " فقری که دارین همیشه با شماست !" اونا اینجا موندن که به ما لطف و بخشش کنن. فقیر بودن _ خوب دقت کن _ یعنی یه جورایی حیوون خونگی به درد بخور بودن. من اگه مثل یه خانم کامل و با وقار بزرگ نشده بودم، میرفتم و بعد جلسه بهش میگفتم که چی فکر کردم . *-*)
عزیزترین بابا لنگ دراز دنیا:
چند تا خبر خیلی خیلی خیلی بد دارم که بهت بگم =I ، ولی با اونا شروع نمیکنم. اول سعی میکنم تو رو سر حال بیارم. جروشــا ابوت شروع به نویسندگی کرده. یه شعر با عنوان " از برج من " تو ماهنامه فوریه تو اولین صفحهش چاپ میشه که یه افتخار فوقالعادهای برای یه سال اولیه. دبیر زبانمون سر راهمو گرفت وقتی دیشب از کلیسای کالج بیرون میرفتم، و گفت که یه قطعه کاریِ جذاب بود به غیر از سطر ششم، که بیش از حد طولانی بود . یه کپی ازش برات میفرستم برای اینکه ممکنه کنجکاو باشی بخونیش . بذار ببینم میتونم چیز خوشایند دیگهای پیدا کنم؟! آهان! آره! دارم اسکیت یاد میگیرم و میتونم به تنهایی و کاملا با افتخار خیلی نرم حرکت کنم. همین طور یاد گرفتم چطور با طناب از سقف ژیمنازیوم پایین بیام و همینطور میتونم سه فوت و شش اينچ بپرم؛ امیدوارم به چهار فوت هم برسونم.
امروز صبح یه موعظه روحیه بخشی داشتیم که پدر روحانی توش نصیحت میکرد . موضوع این بود : " راجب مردم بد قضاوت نکن تا راجبت بد قضاوت نکنن !" راجب ضرورت اغماض از خطاهای دیگرانه، و اینکه مردم رو با قضاوت های زننده دلسرد نکنی. امیدوارم که شنیده باشیش.
امروز آفتابیترین و خیرهکنندهترین بعد از ظهر زمستونیه، و قندیلهای یخی دارن از درختهای صنوبر میچکن و همه دنیا زیر سنگینی برف کمر خم کردن؛ به غیر از من، من دارم زیر بار محنت کمر خم میکنم . ಠ_ಠ)
خوب دیگه ، حالا برای خبر بد شجاع باش جــودی ! باید بگی. مطمينی که سر حالی؟ من توی ریاضیات و نثر لاتین افتادم. :\ دارم کلاس خصوصی میبینم :) و دوباره ماه بعد قراره امتحان بدم. متاسفم اگه ناامید شدی، :( اما عوضش من اصلا اهمیتی نمیدم چون خیلی بیشتر از اون چیز هايی که تو کتابها نوشته یاد گرفتم. :)) من هفده تا رمان و کلی شعر خوندم؛ رمانهای خیلی مهم مثل " بیهودگیِ لطیف" و " ریچارد فورال" و " آلیس در سرزمین عجایب". همچنین "مقالههای اِمرسون" و "زندگینامه لوک هارتس" و نسخه اول "سلطنت رومی گیبونها" و نصف "زندگی نامه بنونتو چلینی" ؛ جالب نیست؟ اون یه ولگرد بوده و تصادفن کسی رو ناشتا میکشه .
خوب میبینی که بابایی، بیشتر از اینکه تو لاتین گیر کنم باهوش هستم. این دفعه رو میبخشی اگه قول بدم که دیگه تکرار نشه ؟
پشیمونم، :[ قربانت: جودی D=